Διονύσης Σαββόπουλος

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά

 στην αγορά, στο Λαύριο

 Είμαι μεγάλος, με τιράντες και γυαλιά

 κι όλο φοβάμαι το αύριο

Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά;

Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.

Και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά

 όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα

Ζούμε μέσα σ’ ένα όνειρο που τρίζει

 σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας

 μα ο χρόνος ο αληθινός

 σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος

 μα ο χρόνος ο αληθινός

 είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά

 μα ούτε και στους μεγάλους

 πάει καιρός που έχω μάθει ξαφνικά

 πως είμαι ασχημοπαπαγάλος

Πώς να τα κρύψεις όλα αυτά;

Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλοι.

Και σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά

 όταν γυρνάς μέσα στην πόλη