Γιώργος Ζαμπέτας

Χωρίς καμιά ντροπή

 γυρνάς μετανιωμένη.

Πού να το πω

 και δε θα φρίξει

 η οικουμένη.

Τι θες να κάνω! Φταίω.

Ήμαρτον, συγγνώμη

 κι ας είναι αργά,

πολύ αργά.

Το καπέλο στραβά

 σ`αγαπάω αλλά

 ακριβά τα φιλιά

 πιο καλά μακριά.

Με τι ψυχή ζητάς

 να πάψω να θυμάμαι

 το εξαμαρτείν

 το ξέρω, το φοβάμαι.

 

Πρώτη εκτέλεση: Πόλυ Πάνου,1968.

Τι σου 'κανα και πίνεις, τσιγάρο στο τσιγάρο

κι είν' τα πικρά σου μάτια στο πάτωμα καρφιά

Πες μου για δε μ' αφήνεις με δυο φιλιά να πάρω

απ' τα θολά σου μάτια τη μαύρη συννεφιά

Πες μου για δε μ' αφήνεις με δυο φιλιά να πάρω

απ' τα θολά σου μάτια τη μαύρη συννεφιά

Οι πόνοι που σε σφάζουν, πόνοι διπλοί για μένα

σταλάζουν στην καρδιά μου τα δάκρυα που κλαις

Να 'ξερες πως σπαράζουν τα μέσα μου για σένα

που στέκεσαι μακρυά μου και λόγο δε μου λες

Να 'ξερες πως σπαράζουν τα μέσα μου για σένα

που στέκεσαι μακρυά μου και λόγο δε μου λες

Αμίλητό μου στόμα, φεγγάρι μου σβησμένο

ανάθεμα την ώρα και τη βαριά στιγμή

Όλα για σε τα δίνω, τα δίνω και πεθαίνω

για να μη σε αγγίξουν ξανά οι στεναγμοί.

Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου Μουσική: Μανώλης Χιώτης

Ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις.

Θυμάμαι ακόμα και πονώ

 το τελευταίο δειλινό

 πριν φύγεις και μ’ αφήσεις.

Δειλινά αξέχαστα μες στα στενά δρομάκια.

Τώρα με άλλον αγκαλιά

 περνάς τα στέκια τα παλιά

 κι εγώ πίνω φαρμάκια.

Ηλιοβασιλέματα και τι δε μου θυμίζουν.

Και όπως πέφτει η βραδιά

 την έρημη μου την καρδιά

 οι πόνοι την ξεσκίζουν.

 

Ο Γιώργος το αλάνι η κορμάρα

 Γεννήθηκε στην Ξάνθη το πενήντα

 Τον έφερε στον κόσμο η Φρωσάρα

 Η αλανιάρα

 Που έκανε αγάπη μου

Σουξέ στα πανηγύρια

Ο Γιώργος ο αλήτης η κορμάρα

 Κανέναν δε φοβήθηκε ποτέ

 Στα πέντε του

 Του φέρανε σφαγμένη τη Φρωσάρα

 Κατάλαβε τι σήμαινε σουξέ

Κουνήσου μάγκα

 Και ρίχ'τα φράγκα

 Τα κάνω όλα εγώ

 Όπως τα θέλεις

 Κι όπως γουστάρεις

 Εγώ είμαι η Φρώσω

 Κι είμαι από χωριό

Ο Γιώργο ο αλήτης η κορμάρα

 Μεγάλωνε μαζί με την σκιά του

 Στα είκοσι αποπλάνησε

 Και μια δεκατριάρα

 Και ήρθε στην πρωτεύουσα

 με τα πεθερικά του

Μα εκείνος δε γουστάριζε να ξέρει

 Οχτάωρο μωρό μου τι εστί

 Τα βρόντηξε και άρχισε

 Τα βράδια νταλαβέρι

 Και τα `παιρνε κι από τις τραβεστί

Ο Γιώργος η κορμάρα στα τριάντα

 Την πάτησε κι αγάπησε κι εμένα

 Την νύχτα που παράταγε

 Την πιάτσα μια για πάντα

 Την πέσαν δυο ξενέρωτοι

 Και του `σπασαν τα φρένα

Την ώρα που τον βάζαν χειρουργείο

 Μου είπε ο Γιωργάκης το μικρό

 Αγάπη μου σου άφησα

 Επάνω στο ψυγείο

 Αυτό το σουξεδάκι το παλιό

Κουνήσου μάγκα

 Και ρίχ’ τα φράγκα

 Τα κάνω όλα εγώ

 Όπως τα θέλεις

 Κι όπως γουστάρεις

 Εγώ είμαι ο Γιώργος

 Κι είμαι από χωριό

 

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Το τρενάκι γυρνούσε φωτισμένο και αχνό στον αέρα

κάτω η θάλασσα μ' ένα καράβι το φεγγάρι πιο πέρα

σε θυμάμαι συχνά που φορούσες ένα άσπρο φουστάνι

σε κρατούσα απ'το χέρι ότι ζούμε μου λες δεν μου φτάνει

Στα τραγούδια που λέγαμε οι δυο μας οι φωνές χαμηλώσαν

χαραγμένη καρδιά στο παγκάκι που μετά την προδώσαν

μια φορά μου 'χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι

πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω

κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι

στο ρυθμό σου που καίει ακόμα αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά

κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία

Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ

Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω

Σιδερένια η σκάλα και μου 'λεγες θα μείνουμε λίγοι

πήρε η νύχτα να πέφτει βαθιά κι ο αέρας με πνίγει

Μηχανές ξεχασμένες κι αδέσποτες στο δρόμου τη σκόνη

Σκέψου να ΄ταν το πάτωμα ασπρόμαυρο και να 'σου το πιόνι

μια φορά μου 'χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι

πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

 

 

 

Σωτηρία Μπέλλου, «Ο ΑΗ-ΛΑΟΣ», 1983.

Στα κάτασπρα τα μάρμαρα

απ' τ' άδικο εστέγνωνα

τα ματωμένα ρούχα μου

όπως τον Αγαμέμνονα.

 

Σακατεμένη μου γενιά

η κοινωνία μας κρατά

ενέχυρο αμανάτι

πότε η επανάσταση

πότε του κόσμου η απονιά

μας σβήσαν απ' το χάρτη.

 

Στου κόσμου τα στρατόπεδα

πήγα μαζί με το λαό

μου πήραν ό,τι αγάπησα

όπως και στο Μενέλαο.

 

Στίχοι: Φώντας Λάδης

Βγήκι η ζωή μας στο σφυρί,

μας παίρνουν, μας πουλάνε,

στα ξένα χάνετ’ η ζωή,

μας στίβουν, μας πετάνε.

Βγήκι η ζωή μας στο σφυρί,

σ’ Αμερική κι Ευρώπη,

άνθρωποι μας γεννήσανε

 και μας πουλάν ανθρώποι.

Για μεροκάματο διπλό

 τον ουρανό μας κρύψανε,

δεν έχει φως να ζήσουμε.

Η φτώχεια κει, η νύχτα εδώ,

μάνα, οι τόποι λείψανε

 τη μοίρα μας να χτίσουμε.

 

Αρλέτα

Άσε τα κρυφά κρυμμένα

 δεν πειράζει

 δεν με νοιάζει πια για σένα

 δεν με νοιάζει

Ποιος δεν έχει ιστορίες

 περασμένες αμαρτίες

 στη ζωή του

Μυστικά καλά κρυμμένα

 ψέματα σημαδεμένα

 στη ψυχή του

Τη βιτρίνα δε σου σπάω

 μην φοβάσαι

 τη ζωή δε σου χαλάω

 μην φοβάσαι

Κι αν σε πίστεψα μωρό μου

 λάθος ήτανε δικό μου

 μη φοβάσαι

Είσαι πια και συ για μένα

 περασμένα ξεχασμένα

 πληρωμένα τελειωμένα

 

Πάριος

Πάει τέσσερις η ώρα

 Χαμήλωσανε τα φώτα

 Και ‘γω δε μιλώ

Πίνω ένα ποτό

Ένας μπάρμαν με κοιτάει

 Και τι έχω με ρωτάει

 Μα τι να του πω

 Βάλε ένα διπλό

Κέρνα και για σένα ένα

 Κ’ έλα έξω να τα πιούμε

 Βάλε χαμηλά ν’ ακούμε

 Κάτι από τα παλιά

Από κείνα που μιλάνε

 Για αγάπες που πονάνε

 Και στα στήθια σε τρυπάνε

 Σαν τη μαχαιριά

 

 

 

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος- Μουσική: Μίμης Πλέσσας

Άπλωσε το μεσονύχτι

 το γλυκό του δίχτυ

 πάνω στη μικρή μας γειτονιά

 ξέχασέ τα όλα τώρα

 είναι της αγάπης ώρα

βάλε το κλειδί στη κλειδωνιά

Καμαρούλα μια σταλιά

 δύο επί τρία

 κόχη και λατρεία

 τοίχος και φιλιά

 καμαρούλα μια σταλιά

 τοίχος και φιλιά

Φύσα το κερί να σβήσει

 και να μας αφήσει

 μόνους μες τη νύχτα τη καλή

 σφίξου στην καρδιά μου επάνω

 για να σε γλυκοζεστάνω

 σαν χελιδονάκι σαν πουλί

 

ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

Από έρωτα πεθαίνουν τα κλαριά

Η νύχτα στέκει μουσκεμένη
μέσα απ' του ποταμιού τις όχθες
και στα στήθια της Λολίτας
από έρωτα πεθαίνουν τα κλαριά,

Γυμνή η νύχτα τραγουδάει
πάνω στου Μάρτη τα γιοφύρια
Λούζει η Λολίτα το κορμί της
με νάρδους και γλυφό νερό,

Η νύχτα από πιοτό και ασήμι
λάμπει ανάμεσ' απ' τις στέγες
Ασήμι από ρυάκια και καθρέφτες
Απ' τ' άσπρα πόδια σου πιοτό,

(Απόδοση: Λ. Παπαδόπουλος)

Δημήτρης Μητροπάνος

 

Μη μου μιλάς για τη βροχή και για των αστεριών τη σκόνη

 είναι σκληρή η εποχή ρομαντισμούς δεν τους σηκώνει

 φεύγω γιατί έχω ψυχή κι η αγάπη σου με ταπεινώνει

Σου `χα πει πως πέφτεις έξω

άμα νομίζεις πως θ’ αντέξω

 στο περιθώριο να μένω

 πότε θα `ρθείς να περιμένω

Μη μου μιλάς για μοναξιά γιατί είναι κάτι που δεν ξέρεις

 όλα σου ήρθαν δεξιά κι ας κάνεις ότι υποφέρεις

 φεύγω γιατί έχω καρδιά και πίσω πια δε θα με φέρεις

 

Θάνος Μικρούτσικος

Μου λένε πως διασκεδάζεις

 με κάτι δίσκους και το τζιν

 κι εγώ τους λέω επισκευάζεις

 της μοναξιάς σου το ευ ζην.

Τα ρούχα σου μου λένε βγάζεις

 βράδυ δεν έχει να ησυχάσεις

 και εγώ τους λέω μακάρι αμήν.

Μου λένε τώρα ξενερώνεις

 μ’ αυτούς που είχες φτύσει πριν

 κι εγώ τους λέω δικαιώνεις

 το μυθιστόρημα Άρλεκιν

Τον έρωτά σου λεν πληγώνεις

I love στις μπλούζες σιδερώνεις

 κι εγώ τους λέω μην έρθεις μην

 

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Σε βρίσκω στις επιγραφές

 Στους τίτλους των εφημερίδων

 Σ’ ένα φωτάκι μυστικό

 Σε κήπους μαγικούς των εσπερίδων

Στων τοίχων τα συνθήματα

 Στα πάρκα και στις αδειανές πλατείες

 Σ’ ανάγλυφα ομοιώματα, τρελές τοιχογραφίες.

Σε βρίσκω μες την ερημιά του κόσμου

 Σε βρίσκω στο αδύνατο της τρέλας μου το φως

 Στις ώρες τις ατέλειωτες σε βρίσκω

 Μα πουθενά δεν είσαι δυστυχώς .

Σε βρίσκω στις αισθήσεις μου

 Μέσα στα πρωινά λεωφορεία

 Σε μια κίνηση απλή

 Σε κάποια παιδική μου απορία

 Στων στίχων τα νοήματα

 Μες τα τρελά όνειρα μου κάθε βράδυ

 Στις κλονισμένες μου επαφές

 Στ’ απόλυτο σκοτάδι.

 

Τάνια Τσανακλίδου

Με το ένα, με το δύο, με το τρία

 έλα δείξε μου βρε κάθαρμα λατρεία

 φίλα με λίγο, πιάσε με απ’ τη μέση

 κοίτα βάσανο που βρήκα να μ’ αρέσει

Θέλω να λιώνεις, να με παλιώνεις

 εσύ που λες πως μ’ αγαπάς

 πως με κατάντησες

 και της ζωής μου, να το τελειώνεις

 να το τελειώνεις το κρασί, μια και μου τ’ άνοιξες

 δεν ήπιες τίποτα

Με το πέντε, με το έξι, με το δέκα

 τι σου ζήτησα βρε άνθρωπε η γυναίκα

 να με παιδεύεις και να με θες αιώνια

 κοίτα πρόβλημα μαζί σου τόσα χρόνια

 να με παιδεύεις και να με θες αιώνια

 κοίτα πρόβλημα μαζί σου τόσα χρόνια

 

Εγκώμιο στη μάθηση

Μάθαινε και τ' απλούστερα! Γι' αυτούς

 που ο καιρός τους ήρθε

 ποτέ δεν είναι πολύ αργά!

Μάθαινε το αβγ, δε σε φτάνει, μα συ

 να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί!

Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις!

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Μάθαινε, άνθρωπε στο άσυλο!

Μάθαινε, άνθρωπε στη φυλακή!

Μάθαινε, γυναίκα στην κουζίνα!

Μάθαινε, εξηντάχρονε!

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Ψάξε για σχολείο, άστεγε!

Προμηθεύσου γνώση, παγωμένε!

Πεινασμένε, άρπαξε το βιβλίο: είν' ένα όπλο.

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις, Σύντροφε!

BERTOLT BRECHT

 

 

Ορφέας Περίδης

Ζηλεύει η νύχτα κάτι απ’ το φως της έχεις πάρει

 στρέφεις το βλέμμα ψηλά κι ανάβει το φεγγάρι

 έξω απ’ το χρόνο γύρω σου ακίνητα τοπία

 χορεύεις μόνη μέσα σε μια φωτογραφία

 Παίξε με στα χέρια σου σαν σφαίρα

 πέτα με ψηλά στον αέρα

 δώσε μου πνοή απ’ την πνοή σου

 να ξαναγεννηθώ μαζί σου

Η νύχτα φεύγει με τις μνήμες σου φωτίζει

 ο κόσμος όλος γύρω από σένανε γυρίζει

 εικόνα ονείρου που η μέρα δεν τη σβήνει

 δε μ’ αγγίζεις μα τα σημάδια σου μ’ αφήνεις

Ζεστό ποτάμι αυτή τη ζεστασιά σου δώσ’ μου

 θερμό εσύ ρεύμα στην κρύα θάλασσα του κόσμου

 

Στίχοι: Federico Garcia Lorca Μουσική: Μάνος Λοΐζος

Αρχίζει ο θρήνος της κιθάρας

 σπάζουν οι κούπες της αυγής.

Αρχίζει ο θρήνος της κιθάρας.

Δεν ωφελεί κι αν πεις να πάψει.

Δεν το μπορείς να πεις να πάψει.

Κλαίει, κλαίει μονότονα

 όπως κλαίει το νερό

 όπως κλαίει ο άνεμος

 πάνω απ’ το χιόνι.

Άϊ κιθάρα, άϊ καρδιά

 πληγωμένη,

πληγωμένη από πέντε λόγχες.

 

 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ

Μην περπατάς, μην περπατάς μαζί μου

να μη σε γράψουνε

με ξέρουνε στην πιάτσα

και θα σε κάψουνε

Περπατά το κατόπι πάνω στα βήματα

εγώ από σένα φως μου δε θέλω χρήματα

εγώ από σένα φως μου δε θέλω χρήματα

Γυρνάω και σε βλέπω

και αναστατώνομαι

αν είσαι όπως δείχνεις

εγώ σκοτώνομαι

Δε θέλω να μας δούνε, μισώ το μάτι τους

εγώ ποτέ δεν είπα για το κρεβάτι τους

εγώ ποτέ δεν είπα για το κρεβάτι τους

Περπατά κι ακόλουθα, μάθε το σπίτι μου

να έρχεσαι μονάχος, αποσπερίτη μου

κι όταν χτυπάς την πόρτα μες τα μεσάνυχτα

τα παραθύρια μου όλα θα `ναι ορθάνοιχτα

 Στίχοι: Γιώργος Ιωάννου

Μουσική: Νίκος Μαμαγκάκης

 

 

 

Τίτος Πατρίκιος

Ποιο πάθος λες;

Αυτό ν’αφήνεσαι ρευστός

 σε κάθε ερεθισμό του χώρου σου;

το πάθος ν’απαντάς σα στρείδι;

το πάθος να παλεύεις με τα πάθη σου

δε λογαριάζεις;

Κι έπειτα

 για ποια λευτεριά του αδέσμευτου μιλάς;

Μες τη σκλαβιά τη θέλω εγώ τη λευτεριά σου.

Μες τη σκλαβιά, που για να καταλύσεις

 αναγνωρίζεις πρώτα κι αποδέχεσαι.

 

Ο καημός της φυσαρμόνικας - Μαρία Δημητριάδη

Όνειρο που φεύγει είναι η ζωή

μέσα στ' όνειρό μου είσαι κι εσύ.

 

Έρχεσαι πάντα το βράδυ, μελαγχολικά

σαν το στερνό το τρένο του χειμώνα

η καρδιά μου χιονισμένη, στέπα ερημική

προσμένει τον καημό σου και σε καρτερεί.

 

Έρχεσαι και δε σωπαίνεις

μέσα από τη στάχτη μια φωτιά γυρεύεις

κι όλο φεύγεις

τριγυρνάς μέσα στη νύχτα φάντασμα ωχρό

της προσμονής μου μαύρο πουλί ερημικό.

 

Κι όπως έρχεσαι έτσι φεύγεις

έτσι απρόσμενα αγαπάς

μισείς ξεχνάς, πλάνες μαζεύεις

μα η καρδιά μου χιονισμένη, στέπα ερημική

προσμένει τον καημό σου

πάντα καρτερεί.

 

Άντζελα Δημητρίου

Στα αμαρτωλά σου δίχτυα

 έχεις πιάσει την καρδιά μου,

στα καυτά σου τα ξενύχτια,

στα τρελά τα όνειρά μου,

έλα νύχτα, φύγε νύχτα,

μια ζωή κρυφά κοντά μου.

 

Πάλι θα μ’ αναστατώσεις

 σε μια κόλαση βραδιά,

το πρωί θα με τελειώσεις

 μ’ ένα αντίο μαχαιριά,

κάνε κάτι στο κορμί μου,

είναι κοφτερό γυαλί,

πανικό στη λογική μου

 φέρνει κάθε σου φιλί,

ό, τι έχω στη ζωή μου

 αμαρτία μου είσαι εσύ.

Άλκης Αλκαίος

Φεύγουν γοργά τα χρόνια

και μένουν οι στιγμές

όπως λίγα λουλούδια

στων βράχων τις ρωγμές

Όσα σου είχα τάξει

άνεμος και καπνός

συγγνώμη που δεν ήμουνα

για σένα ουρανός

 

Κι αν χαμηλά πετάμε

και με μισά φτερά

αντέχουμε ακόμα

κι αυτό είναι που μετρά

 

Ρίξε άνθος αγγέλου

στου έρωτα τις ρωγμές

το θαύμα είναι να ζεις,

καρδιά μου,

όλες σου τις στιγμές

 

Φεύγουν γοργά τα χρόνια

και πουθενά ένα φως

στις έγχρωμες αφίσες

κοιτάς τα "ΠΡΟΣΕΧΩΣ"

Μια ροζ χαλκομανία

στο φλίπερ σου γελά

φυσάει αδιαφορία

να ντύνεσαι καλά

 

Στίχοι Μουσική : Σταύρος Κουγιουμτζής

Τι κάθεσαι εδώ πέρα και σαπίζεις

 εδώ δεν έχει τόπο να σταθείς

 ανήμπορος στον ήλιο ανεμίζεις

 συντρίμμια και κουρέλια μιας ψυχής

 

 Τι κάθεσαι εδώ πέρα και πεθαίνεις

 και ψάχνεις για καινούργιες προσευχές

 το χάλασμα το βλέπεις και σωπαίνεις

 φθινόπωρο κι αρχίζουν οι βροχές

 

Τι κάθεσαι εδώ πέρα και σαπίζεις

 εδώ δεν αγαπάνε τους τρελούς

 τις νύχτες ματωμένος φτερουγίζεις

 μ’ ανύπαρκτα φτερά για τους πολλούς

 

Αυτά είπε σ’ ένα ποιητή δικό μας

 και τράβηξε για το φεγγάρι ο Ντύλαν Τόμας

 

Άρης Δαβαράκης

Σαν παλιό σινεμά και σαν τη Χαλιμά

που μιλάει με τα παιδιά

σου κρύβω την αλήθεια

κι αφήνω από τα στήθια μου να βγουν

παραμύθια για κείνους π' αγαπούν

 Για στιγμές μυστικές για λάμψεις μαγικές

γι' αγκαλιές ερωτικές για νύχτες φωτεινές

 Σ' αγκαλιάζω στο σκοτάδι

σε τυλίγω μ' ένα χάδι

τώρα είμαι γυμνός

νιώθω σαν θεός

φωτεινός δυνατός,

μπορείς να μ' αγαπήσεις

μπορείς να μου φωτίσεις μια στιγμή

το κορμί μου είναι μόνο η αφορμή

 

Ψέμα - Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Μεθυσμένα στενά, χάδια φτηνά

σκόρπια φιλιά στον αέρα

μ' ένα πόνο παντού κι ένα βλέμμα τρελού

ξημέρωσε η μέρα

 

Κουρασμένη και συ, ναυαγός σε νησί

σε μια στάση εμβρύου κοιμάσαι

σου θυμίζω πολλά, μα το ξέρω καλά

πως σε λίγο δεν θα με θυμάσαι

 

Ένα μαύρο πρωί, παίρνω μια αναπνοή

και δαγκώνω το πρώτο τσιγάρο

κάποια νύχτα τρελή, μεθυσμένος πολύ

σου' χα πει από δω θα σε πάρω

στο δικό σου βορρά, άλλη μια φορά

μες το χιόνι βουλιάζω για σένα

μα στο λέω ξανά, σου φωνάζω ξανά

η αλήθεια σου μοιάζει με ψέμα

 

Ένα μαύρο πρωί, πριν να φύγει η ζωή

του μυαλού μου τις πόρτες κλειδώνω

ξαφνικά μου γελάς, για το λάθος μιλάς

και στο τέλος εγώ το πληρώνω

 

Πριν χαθείς εντελώς σε κοιτώ σαν τρελός

και νομίζω πως κάτι θ' αλλάξει

πεταλούδα εσύ στο δικό μου νησί

που σε λίγο γι' αλλού θα πετάξει

 

Τζένη Βάνου & Γιάννης Βογιατζής

Δε ζω χωρίς εσένα ούτε λεπτό

 Αγάπη μου της μοίρας ήταν γραφτό.

Θέλω κοντά σου να μείνω

 Θέλω σκιά σου να γίνω

 Κάθε πληγή ν’ απαλύνω

 Που σε πονά...

Τα βλέφαρά μου να κλείνω

 Να με φιλάς και να σβήνω

 Θέλω κοντά σου να μείνω

 Παντοτινά...!

Σε νιώθω, σε λατρεύω και σε ποθώ

 Κι αν κάποτε σε χάσω θα τρελαθώ.

 

Γιάννης Πάριος

Μεσ’το σκοτάδι της ζωής μου γίνε φως

 γίνε ξενύχτι γίνε πόνος δυνατός

 γίνε γκρεμός θα φύγω εγώ θα τρέξω

 γίνε ότι θες μπορώ να σε αντέξω

Μεσ’την καρδιά μου αν θέλεις γίνε μια πληγή

 γίνε εφιάλτης μεσ’τη νύχτα μια κραυγή

 γίνε φωτιά στις φλόγες σου να πέσω

 γίνε ότι θες μπορώ να σε αντέξω

ΤΡΑΓΟΥΔΙ : ΕΛΕΝΗ ΡΟΔΑ

Έξω απ’ το τζάμι βλέπω μια σκιά να φεύγει

 μέσα στην μπόρα και στης νύχτας τη σιωπή

 ήσουνα εσύ, γιατί να φύγεις, είπες, πρώτη

 και φωτογράφισα στη μνήμη τη στιγμή.

 

 Πώς μπορεί ένα πρέπει

 μια ζωή ν’ ανατρέπει

 πώς μπορεί μ’ ένα γεια σου

 να χαθεί η αγάπη η δικιά σου.

 

Έξω απ’ το τζάμι τίποτα κανείς δε βλέπει

 ούτε σκιές ούτε το κλάμα της βροχής

 δεν το κατάλαβα γιατί αυτό το πρέπει

 τόσο σκληρά να το πληρώσουμε εμείς.

 

Θάνος Μικρούτσικος- Ρίτα Αντωνοπούλου

Αχ τέλεια ομορφιά τέλεια ψυχή μου..

παρ’ το μαχαίρι σου προτού με συναντήσεις..

εκρηκτικός μηχανισμός θα ναι η ζωή μου..

και η δική σου η αποθέωση της πτήσης..

 

 Θα κατεβούμε τα σκαλιά τέλεια ωραίοι..

μαύρο και κόκκινο κ λάμα που γυαλίζει..

θα βρούμε όλα τα πολύ παλιά μας χρέη..

καθώς θα σφάζουμε αργά θα ψιχαλίζει..

 

Θα μας φωτίζει ένα φως σαν υπερκόσμιο..

γυαλιστερό μαύρο μποτίνι μες στο αίμα..

έλα απόψε μοναχός μέσα στο κόσμο..

θα βγούμε υπέροχα λιοντάρια πεινασμένα..

 

Μόνοι μετά θα κοιταχτούμε μ’ ένα τρόμο..

που μόνο ο τέλειος έρωτας μπορεί ν’ ανάψει..

θ’ αγαπηθούμε όλο πάθος κ όλο πόθο..

και αργά ο ένας τον άλλο θα κατασπαράξει...!

 

Στράτος Διονυσίου

Η κοινωνία μοιάζει μ’ έναν ποταμό,
που παρασύρει ό,τι βρει στο πέρασμά του
και δε γλιτώνει απ’ τον άδικο πνιγμό,
ο κάθε άνθρωπος που πέφτει στα νερά του.

Ένα ποτάμι είσαι και συ,
βρε παλιοκοινωνία,
που κάνεις κάθε άνθρωπο,
να ζει στην αγωνία,
να ζει στην αγωνία.

Όταν βρεθείς μέσ’ στο μεγάλο ποταμό,
τίποτα πια δε σε γλιτώνει απ’ την ορμή του,
σε βασανίζει και σε σπρώχνει στο χαμό
και σ’ έχει δέσει πια η μοίρα σου μαζί του.

Η κοινωνία μοιάζει μ’ έναν ποταμό,
που πότε ήσυχα κυλάει και σε πάει,
σ’ ένα ταξίδι που δεν έχει τελειωμό
και πότε άγρια στα βάθη σε τραβάει.

Γιάννης Κότσιρας

Ένας έρωτας φτηνός,

Τρομαγμένος, λιγοστός

 Κι ύστερα δυο λέξεις ήρεμα

 Κι ένας γκρεμός.

Ένας έρωτας φτηνός

 Λίγο πάθος, λίγο φως.

Κι ύστερα δυο λέξεις ήρεμα

 Κι ο χωρισμός.

Μουσική: Μανώλης Χιώτης

Κίνδυνος θάνατος είναι τα μάτια σου,

αυτά τα μάτια σου τα πονηρά

 που μ’ αναστάτωσαν μόλις τ’ αντίκρισα

 και μου ’χουν κάψει την καρδιά.

 

 Όταν τα μάτια σου μου ρίχνουν ένα βλέμμα τους,

μου ηλεκτρίζουν την καρδιά μ’ όλο το ρεύμα τους.

 

Κίνδυνος θάνατος είναι τα μάτια σου

 και μου ανάψανε βαρύ καημό.

Εκμεταλλεύεσαι τα χτυποκάρδια μου

 και δε λυπάσαι που πονώ.

 

 

 

 

Στράτος Διονυσίου

Όταν μ’ αγκαλιάζεις, πάψε να μιλάς

 τι είναι η ζωή μη με ρωτάς.

Τη ζωή εγώ τη βλέπω,

ένα λάθος, ένα ψέμα,

ένα όνειρο που φεύγει, μια σκιά,

τη ζωή εγώ τη βλέπω,

μέσα στο δικό σου βλέμμα,

σαν τραγούδι, σαν ελπίδα,

σαν κρυφή παρηγοριά.

Είσαι ένα κομμάτι από τη ζωή,

είσαι εσύ η ίδια η ζωή.

Τζένη Βάνου

Δεν έχουν το δικαίωμα

για σένα να μου λένε

τα στήθια μου να καίνε

να τρέχω σαν τρελή για να σε βρω

να λιώνω να πονώ να λαχταρώ

Δεν έχουν το δικαίωμα

να με περιφρονούνε

μαζί σου σαν με δούνε

να λένε ότι είμαι αμαρτωλή

που λιώνω στο δικό σου το φιλί

Αν είναι η αγάπη αμαρτία

θα βγω να το φωνάξω με λατρεία

θα βγω να το φωνάξω να το πω

πως είμαι αμαρτωλή που σ' αγαπώ

 

Στίχοι: Κωνσταντίνος Βήτα

Σαν τα παιχνίδια η ζωή σου γυρνά

 απελπισμένα, μια τροχιά μυστική

 πού και πού ο χρόνος σταματά

 νόμιζες πως θα κρατούσε,

μα ήταν μόνο ένα φιλί

Τα βήματά σου χάνονται στα βήματα των άλλων

 αυτή η εποχή θα ήταν κάτι παραπάνω

 αν εσύ κι εγώ ήμαστε μαζί

Σαν τα παιχνίδια η ζωή σταματά

 κι αυτό που ένιωσα μαζί σου μια στιγμή

 βρήκε καταφύγιο στην καρδιά

 με όλα αυτά που πέταξες

 σε κάποιου δρόμου τη στροφή