Μπαγιαντέρας

Σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει

η κάθε σκέψη μου κοντά σου τριγυρίζει

δεν ησυχάζω και στον ύπνο που κοιμάμαι

εσένα πάντα αρχοντοπούλα μου θυμάμαι

Μες στης ταβέρνας τη γωνιά για σένα πίνω

για την αγάπη σου ποτάμια δάκρυα χύνω

λυπήσου με μικρή και μη μ' αφήνεις μόνο

αφού το ξέρεις πως για σένα μαραζώνω

Αχ παιχνιδιάρα πάψε τώρα τα γινάτια

και μη μου κάνεις την καρδούλα μου κομμάτια

με μια ματιά σου σαν μου ρίχνεις αχ πώς λιώνω

μαζί σου ξέρεις τον ξεχνάω κάθε πόνο

 

Στίχοι: Μπάμπης Στόκας

Χιλιάδες στιγμές ξεχασμένες

φωτογραφίες θλιμμένες

περνούν και δεν κοιτάζουν πίσω

σαν τα τραγούδια που πετούν

μέσα στη νύχτα.

 

Μάνος Λοΐζος

Έπαιζες το θύμα κι ήταν ένοχοι πολλοί

σ' αυτό το σήριαλ παίζαμε όλοι

και ξαφνικά μια νύχτα

στην πιο κρίσιμη σκηνή

φεύγεις κρυφά απ' την οθόνη

Καλώς ήρθες Μαργαρίτα

με τα κόκκινα μαλλιά

καλώς ήρθες Μαργαρίτα

μες στην πόλη

Σε θυμάμαι που κρατούσες

κάτι σχέδια παιδικά

τώρα κρύβεις μες στην τσέπη

το πιστόλι

Φώτα, αστυνομία ποιος θα βρει το Ι.Χ.

ποιος το φονιά και ποιος το θύμα

ο κόσμος θέλει βία περιμένει τη σκηνή

κάνε λοιπόν το πρώτο βήμα.

 

 

Γερνάς και σκοτεινιάζει

Ήταν ατέλειωτη η μέρα

κι ως νύχτωνε σε μια γωνιά

μ' ένα τσιγάρο του πατέρα

τους άντρες παίζαμε κρυφά.

Τώρα η μέρα σε τρομάζει

γύρω αποτσίγαρα σωρός

και πια δεν είναι γυρισμός

γερνάς και σκοτεινιάζει.

Γέλια παιδιών έξω απ' το σπίτι

πέτρες στην τσέπη της ποδιάς

μα έφτανε ένα νεκρό σπουργίτι

για να σε κάνει να πονάς.

Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης

 

Γιάννης Νεγρεπόντης

Απέραντη πόλη, ατέλειωτοι δρόμοι

 και όταν νυχτώνει

 στο πλήθος του κόσμου κανένας δικός μου

 που να ’ν’ ο άνθρωπός μου.

Πού να σε βρω, ποιες γειτονιές να γυρίσω;

Χάθηκα, χάθηκα, δε θα σε βρω.

Πού να σε βρω, ποιον ουρανό να ρωτήσω;

Χάθηκα, χάθηκα, δε θα σε βρω.

Χαφιέδες κι αλήτες, προστάτες και πόρνες

 τα ίδια πουλάμε,

κι ο ένας στον άλλον για όσα μας φταίνε

 ποτέ δε μιλάμε.

Δειλοί και λεβέντες, φονιάδες και άγιοι

 για πάρτη μας όλοι,

σαπίλα και μπόχα απ’ άκρη σε άκρη,

με πνίγει η πόλη.

 

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος

Άδεια η πόλη το βαρόμετρο γεμάτο

 στην Ασωμάτων τριγυρίζω δίχως σώμα.

Με πήρε πάλι η απουσία σου από κάτω.

όπως το χώμα τη βροχή σε θέλω ακόμα.

Άλλη αγάπη έχει ο καθένας στο μυαλό του,

σε άλλα μάτια όταν ψάχνει το είδωλό του.

Δεν είμ’ αυτός που φανταζόσουνα το ξέρω,

ένα κορμί χαμένο απόψε σου προσφέρω.

Σε μια οθόνη οι τίτλοι πέφτουνε του τέλους,

στο δρόμο βγαίνουνε οι τελευταίοι πελάτες.

Η νύχτα ενώνει λωποδύτες και αγγέλους,

στο τοίχο γράφει "είμαστε όλοι μετανάστες".

 

 

Μάνος Χατζιδάκις

Αγάπη που `γινες δίκοπο μαχαίρι

άλλοτε μου `δινες μόνο τη χαρά

μα τώρα πνίγεις τη χαρά στο δάκρυ

δε βρίσκω άκρη, δε βρίσκω γιατρειά.

Φωτιές ανάβουνε μες στα δυο του μάτια,

τ’ αστέρια πέφτουνε όταν με θωρεί.

Σβήστε τα φώτα, σβήστε το φεγγάρι

σαν θα με πάρει τον πόνο μου μη δει.

 

Μανώλης Αναγνωστάκης

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα

κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ

νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή.

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά

κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου κι εγώ.

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ

κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες.

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα

κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε.

 

Λένα Πλάτωνος

Ξέρεις βρεθήκαμε σε ξένα μέρη

 κι αποξενωμένοι.

Μόνοι...Χωρισμένοι....

Παντελής Θαλασσινός

Οι νύχτες του Γενάρη έχουν στόμα

 και λένε παραμύθια τις γιορτές

 τσακίζουνε του μπουκαλιού το πώμα

 και πίνουν να μεθάνε οι ποιητές

Οι μέρες του Γενάρη έχουν μάτια

 που κλέβουνε το φως και το σκορπούν

 τα δειλινά σε έρημα δωμάτια

 εκείνων που θυμούνται κι αγαπούν

Οι μέρες και οι νύχτες του Γενάρη

 σα δέντρα κρεμασμένα στη βροχή

 στιχάκια γράφουν σ’ ένα Καλαντάρι

 και στις καρδιάς τα φύλλα μιαν ευχή

Ο χρόνος του Γενάρη γκρίζα δάφνη

 παράθυρα της μνήμης ανοιχτά

 αναπολεί τον ποιητή Καβάφη

 την Αλεξάνδρεια αποχαιρετά.

 

Η ΔΙΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΕΡΩΝΟΣ...

Δεν ανησύχησεν ο Νέρων όταν άκουσε του Δελφικού Μαντείου τον χρησμό. «Τα εβδομήντα τρία χρόνια να φοβάται.» Είχε καιρόν ακόμη να χαρεί. Τριάντα χρονών είναι. Πολύ αρκετή είν' η διορία που ο θεός τον δίδει για να φροντίσει για τους μέλλοντας κινδύνους.
Τώρα στην Ρώμη θα επιστρέψει κουρασμένος λίγο, αλλά εξαίσια κουρασμένος από το ταξίδι αυτό, που ήταν όλο μέρες απολαύσεως -- στα θέατρα, στους κήπους, στα γυμνάσια... Των πόλεων της Αχαΐας εσπέρες... Α, των γυμνών σωμάτων η ηδονή προ πάντων...
Αυτά ο Νέρων. Και στην Ισπανία ο Γάλβας κρυφά το στράτευμά του συναθροίζει και το ασκεί, ο γέροντας ο εβδομήντα τριών χρονών.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1918)

Καββαδίας / Αντινομία

Ο έρωτάς σου μια πληγή και τρεις κραυγές
στα κόντρα σκούζει ο μακαράς καθώς τεζάρει
Θαλασσοκόρη του βυθού χίλιες οργιές
του Ποσειδώνα εγώ σε κέρδισα στο ζάρι
Και σ' έριξα σ' ένα βιβάρι σκοτεινό
που στέγνωσε κι εξανεμίστηκε το αλάτι
μα εσύ προσμένεις απ' το δίκαιον ουρανό
το στεργιανό το γητευτή τον απελάτη
Όταν θα σμίξεις με το φως που σε βολεί
και θα χαθείς μέσα σε διάφανη αμφιλύκη
πάνω σε πράσινο πετούμενο χαλί
θα μείνει ο ναύτης να μετρά τ' άσπρο χαλίκι

της Άννας Αχμάτοβα

Κι έμαθα πώς συρρικνώνονται τα πρόσωπα

Πώς ο τρόμος ελλοχεύει κάτω από τις βλεφαρίδες

Και πώς η οδύνη γράφει με σφηνοειδείς χαρακτήρες

Τραχιές γραμμές τα μάγουλα,

Πώς κατάμαυρα ή ξανθά δαχτυλίδια τα μαλλιά

Μονομιάς καλύπτονται απ’ ασημένια σκόνη,

Και σβήνει το χαμόγελό μου στα πειθήνιά μου χείλη

Κι ο φόβος, είναι νεκρικός, θροΐζει στο σβησμένο μου γελάκι.

Και για μένα δεν προσεύχομαι μοναχά,

Αλλά για όλους, αυτούς που στάθηκαν μαζί μου στη σειρά

Στη ζέστα του Ιούλη, στο ψύχος του χειμώνα

Κάτω από τον τόσο κόκκινο, τον τοίχο, κι αθώρητο ακόμα.

 

Frere Jaques

Φρέρε Ζακ, Φρέρε Ζακ δε μας τα `χες πει καλά

η ζωή μόνο στους λίγους ξέρει να χαμογελά

στους πολλούς δίνει τα λίγα και στους λίγους τα πολλά

σ’ άλλους σπίτια και βαπόρια και μπουΐκ και κάντιλακ,

σ’ άλλους μόνο στεναχώρια Φρέρε Ζακ, Φρέρε Ζακ.

 

Φρέρε Ζακ, Φρέρε Ζακ τι είναι αυτά που είχες πει,

η αγάπη του πλησίον των καλών η προκοπή

μας αφήσαν πια οι ελπίδες χάθηκε και η ντροπή

εχαθήκαμ’ ολωσδιόλου μες στο φόβο μες το τρακ

εχαθήκαμε ολωσδιόλου Φρέρε Ζακ, Φρέρε Ζακ.

Στίχοι:   Αλέκος Σακελλάριος

 

Χαρούλα Αλεξίου

Τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα tango

κι ένα άγγιγμά σου κάτω από το τραπέζι

Αδιάφορα τριγύρω μου να κοιτώ

Στο γυμνό λαιμό μου το χέρι σου να παίζει

 

 Τα λεφτά μου όλα δίνω για μια βραδιά

 για ρομαντικές φιγούρες πάνω στην πίστα

 Να παραμερίζουν όλοι από τη φωτιά

 που θα στέλνει το κορμί μας στο πρίμα βίστα

 

 Τα λεφτά μου όλα δίνω για μια ζημιά

 που θα κάνει άνω κάτω την λογική σου

 θέλει τρέλα η ζωή μας και νοστιμιά

 άμα θες να βρεις τις πύλες του παραδείσου

 

 Μια γυναίκα ένας άντρας κι ένας θεός

 ένας έρωτας θεός να μας σημαδεύει

 Να σου δίνω τα φιλιά στων κεριών το φως

 και να παίρνω αυτά που ο νους ας απαγορεύει

 

Άλκης Αλκαίος

Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις

τις ώρες που αγριεύει η βροχή

στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις

και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί

μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις

 

Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου

σου 'φερα απ' τους Δελφούς γλυκό νερό

στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου

και πριν προλάβω τρις να σ' αρνηθώ

σκούριασε το κλειδί του παραδείσου

 

Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη

και την τρελή σου κυνηγάει σκιά

πώς να ημερέψει ο νους μ' ένα σεντόνι

πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά

αγάπη που σε λέγαμ' Αντιγόνη

 

Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει

και σε ποιο γαλαξία να σε βρω

εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι

κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό

που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι

Θάλασσα πλατιά - Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Θάλασσα πλατιά, σ' αγαπώ γιατί μου μοιάζεις

θάλασσα βαθιά, μια στιγμή δεν ησυχάζεις

λες κι έχεις καρδιά, την καρδιά μου τη μικρούλα τη φτωχειά.

Όνειρα τρελά που πετούν στο κύμα πάνω

φτάνουν στην καρδιά

και τα νιάτα μας ξυπνάνε όνειρα τρελά

και οι πόθοι φτερουγίζουν σαν πουλιά.

Έχω έναν καημό που με τρώει γλυκά και με λιώνει

έχω ένα καημό

θα 'ρθω να στον πω αδερφή μου εσύ θάλασσα που σ' αγαπώ.

Κύματα πουλιά στα ταξίδια σας που πάτε τα αλαργινά

την κρυφή μου λύπη πάρτε

κι απο 'κει μακριά να μου φέρετε κι εμένα τη χαρά.

Θάλασσα πλατειά.

Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος

Το βράδυ σ’έκρυψε βουβά

 στο βιολετί σκοτάδι

 βαθύς ο χτύπος του κουβά

 στο διπλανό πηγάδι

 

 Ο κάθε δρόμος βγάζει αργά

 μπρος στην δική σου πόρτα

 πικρό φεγγάρι σεργιανά

 στα πεθαμένα χόρτα

 

 Ποτίζει τα βασιλικά

 κι είναι πληγή και πόνος

 μύρα νωπά

 μύρα γλυκά

 και τ’ανασαίνω μόνος

 

 

 

Σινεμά και καφέ και τσιγάρο Σαντέ

κι η φωνή σου βραχνή απ’ το βήχα

μου γκρινιάζεις γιατί δεν ειν’ αύριο γιορτή

ν’ αλητέψουμε όλη τη νύχτα

Σε φιλώ απαλά δε σε βλέπω καλά

μες στο μαύρο παλτό σου χαμένος

αμφιβάλλεις ρωτάς πες μου αν μ’ αγαπάς

απ’ τον πόνο στα δυο διπλωμένος

Δε μας θέλει η ζωή μα τη θέλουμε εμείς

και ο έρωτας κλείνει το δρόμο

που να πας δεν περνάς μη δακρύζεις για μας

εμείς έχουμε αλλιώτικο νόμο

Το κεφάλι σκυφτό και το βλέμμα καυτό

με μπερδεύει μου λες η δουλειά σου

τι θα πει τραγουδώ και που ξέρω εγώ

τόσο κόσμο που έχεις κοντά σου

Περπατάμε αγκαζέ σ’ αγαπάω χαζέ

χίλια χάδια κρατάει μια βόλτα

δώσ’ μου ένα φιλί έχω ζάλη φρικτή

να το σπίτι μου σπρώξε την πόρτα

Δε μας θέλει η ζωή μα τη θέλουμε εμείς

και ο έρωτας κλείνει το δρόμο

που να πας δεν περνάς μη δακρύζεις για μας

εμείς έχουμε αλλιώτικο νόμο

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας Αλέκα Κανελλίδου

 

 

 

 

 

Έτσι ψάχνει κι η καρδιά παρηγοριά

Έλα άγγιξέ με

 Κοίτα πως φορτώνει η νυχτιά

 Μια γραμμή την λένε

 Κι όμως είναι θάλασσα πλατιά

 

 Ένα κόκκινο καράβι στον ορίζοντα

 Ψάχνει απόψε να νικήσει τη σκουριά

 Έτσι ψάχνει κι η ζωή στα κατεπείγοντα

 

 

Παππάς Λάκης

Μην κουραστείς να μ' αγαπάς -

Μοίρα κακή εφιαλτική

στο λογισμό σου αν φτάσει

Να κάνεις πέτρα την καρδιά

να μην νικήσει η αναποδιά

 

Μην κουραστείς να μ' αγαπάς

και η μπόρα θα περάσει

 

 

Πυξ Λαξ

Σε μυρίζω στον αέρα του χειμώνα,

με χαϊδεύεις όταν γίνεσαι βροχή.

Να γυρίσεις σαν θα 'ρθουν τα χελιδόνια

και της άνοιξης να πάρεις τη μορφή.

 

Στίχοι: Νικόλας Άσιμος

Τον πόλεμο ζητώ για μια ζωή που δεν τη ζω,

να μην μου μείνει μόνο το παράπονο

 κι ας ήταν μια φορά να δεις μικρέ μου φουκαρά,

πως μαλακώνω σαν δε μου μιλάς σκληρά.

Τον πόλεμο μισώ κι απ’ τη ζωή αποζητώ,

να μη μου μείνει μόνο το παράπονο

κι ας ήταν μια φορά να μ’ είχες πάρει αγκαλιά,

το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά.

Εχω ξεχασει το ονομα μου

Εδώ οι μέρες μου περνούν με την βροχή

νύχτες ναυάγια στους δρόμους περπατάνε

θέλω να πω μα με τρομάζει η σιωπή

κι οι απουσίες από δίπλα μου περνάνε

 

Μην έρθει πάλι ο χειμώνας και χαθείς

και τα πανιά σου μην τα σκίσει ο αέρας

κι όπως φυσάει τα σημάδια δε θα βρεις

θα 'χουν σκορπίσει στα συντρίμμια κάποιας μέρας.

εικόνα του χειμώνα

Απ' το παράθυρο έρχεται η εικόνα του χειμώνα

βροχή που πέφτει δέντρα που λυγίζουν στο βοριά

και συ σκυμμένος πάντα εδώ με χέρια ματωμένα

συζήτηση αρχινάς με τον καθρέφτη σιωπηλά

 

Γύρω σου κάποιες κίτρινες παλιές φωτογραφίες

την εποχή που ήσουνα παιδί

Το ραδιόφωνο απ' τα χρόνια του 50

στη μοναξιά σου παρηγοριάς φωνή

 

Τι σου 'δωσε η ζωή καλό για να θυμάσαι

σε πότισε με χάπια ηδονής

Παραμυθένια χρώματα και γεύσεις του θανάτου

σε κάθε βήμα σου, σε κάθε σου πνοή

 

Τώρα ο καθρέφτης έμεινε μονάχος μάρτυράς σου

σύμμαχος με τ' άθλια τα χρόνια που μισείς

 

Σ' ένα τασάκι βρίσκονται σβησμένα τ' όνειρά σου

σ' ένα μπουκάλι με ποτό η ίδια σου η ζωή

 

 

Στίχοι: Φίλιππος Πλιάτσικας

 

Rainer Maria Rilke

Η μοναξιά, είναι σαν μια βροχή.

Από την θάλασσα προς τα βράδια ανεβαίνει,

Από κάμπους που μακρινοί ‘ναι και χαμένοι

Πάει προς τον ουρανό, όπου κατοικεί πάντα.

Κι από τον ουρανό, στην πόλη σα βροχή πέφτει.

Μες στις αβέβαιες ώρες, προς το πρωί

Τα σοκάκια όλα γυρίζουν ,

Κι όταν τα σώματα, που δε βρήκανε τίποτα τίποτα ,

Χωρίζουν θλιμμένα κι απογοητευμένα κι ακόμη,

όταν οι άνθρωποι, που ο ένας τον άλλο μισούνε,

πρέπει, στο ίδιο κρεββάτι, κ’ οι δυό , να κοιμηθούνε :

πάει, τότε η μοναξιά, όπου πάν κ’ οι ποταμοί….

 

ΕΞΟΥΣΙΑ

Είμαι μια πόρνη που σέρνει το βήμα εδώ κι από κει,

είμαι αράχνη που δένει το θύμα της στην σκηνή.

με θέλουν πρόσωπα χίλια, με παίρνει ο πιο δυνατός,

κι απ’ τη μισάνοιχτη γρίλια, κρυφοκοιτάζει στρατός.

 Στίχοι:  Διονύσης Τσακνής

 

 

 

 

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Είσ’ ένα περιστέρι

 που πετάς στον ουρανό

 πάμε να βρούμε ένα αστέρι

 σ’ ένα κόσμο μακρινό

 Έλα ένα βρούμε έν’ αστέρι

 που πετά ψηλά ψηλά στον ουρανό

 

Στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας

Ήρθε χαρά στον ύπνο πως έκλεισα έναν κύκλο

 αυτόν που με βασάνιζε σαν φυλακή στον ξύπνιο

 Βρήκα αετό στο δρόμο μου και φίδι βιαστικό

 ξέχασα την καρδιά μου κι έχασα την κυρά μου

 Αγάπη που με μπέρδεψες σε μια συνήθεια δίχτυ

 κρατάω την κλωστή κι αρχίζω απ’ την αρχή

 Κι αν έχασα το δρόμο μου σαν ξέμπαρκο καράβι

 φυσάει αέρας στα πανιά φεύγει κι αυτό το βράδυ

 Όνειρο ήταν μάτια μου μα μού `μεινε ο καημός

 Ταξίδι μου στον ίσκιο δρόμο να κάνεις ίσιο.

 

 

 

Στίχοι: Άκης Πάνου

Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα

 η ώρα που μου σβήνεις τον καημό

 η ώρα που και η σκέψη μου πεθαίνει

 και που δε θέλω να `χει τελειωμό

 Κι αν είναι η αρχή στην κατηφόρα

 η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα

 

Ένας έρωτας αϊτός

Εγώ απ’ τη φυλή των εραστών

 απ’ τη φυλή εκείνων που πονάνε

 στον κόσμο των εφήμερων ληστών

 ακολουθώ αυτούς που αγαπάνε

 

Ο ακροβάτης - Στίχοι: Δημήτρης Αποστολάκης

Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη που τραμπαλίζεται

 για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη πως δε ζαλίζεται

 Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά

 και ποτέ δε κλαίει, ποτέ δεν κλαίει

 

 Για ιδέστε που χει το ερημοπούλι αίμα στο φτερό

 πετά κι ας το βρε θανάτου βόλι, κόντρα στον καιρό

 Με τον καιρό να ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς

 να μένεις μόνος, να μένεις μόνος

 

 Για ιδέστε όλοι δέστε και μένα άλλο δε ζητώ

 που `χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ

 Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς

 μην κλαις πουλί μου, μην κλαις πουλί μου

 

 

Ρίτα Σακελλαρίου

Αν κάνω άτακτη ζωή

δεν θα σε βάλω για κριτή,

γιατί δεν έχεις

το δικαίωμα αυτό.

 

Ήμουν στην άκρη του γκρεμού

μα συ ξενύχταγες αλλού

όταν ζητούσα

κάποιο χέρι να πιαστώ.

 

Αν κάνω άτακτη ζωή,

δικός μου είναι λογαριασμός.

 

 

 

Ποιος έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη; Στα βιβλία δε βρίσκεις παρά των βασιλιάδων τα ονόματα. Οι βασιλιάδες κουβάλησαν τ' αγκωνάρια; Και τη χιλιοκαταστρεμένη Βαβυλώνα — ποιος την ξανάχτισε τόσες φορές; Σε τί χαμόσπιτα της Λίμας της χρυσόλαμπρης ζούσαν οι οικοδόμοι; Τη νύχτα πού το Σινικό Τείχος αποτελείωσαν, πού πήγανε οι χτίστες; Ή μεγάλη Ρώμη είναι γεμάτη αψίδες θριάμβου. Ποιος τις έστησε; Πάνω σε ποιους θριαμβεύσανε οι Καίσαρες; Το Βυζάντιο το χιλιοτραγουδισμένο μόνο παλάτια είχε για τους κατοίκους του; Ακόμα και στη μυθική Ατλαντίδα, τη νύχτα πού τη ρούφηξε η θάλασσα, τ' αφεντικά βουλιάζοντας, μ' ουρλιαχτά τούς σκλάβους τους καλούσαν. Ό νεαρός Αλέξανδρος υπόταξε τις Ινδίες. Μοναχός του; Ό Καίσαρας νίκησε τούς Γαλάτες. Δεν είχε ούτ' ένα μάγειρα μαζί του; Ό Φίλιππος της Ισπανίας έκλαψε όταν ή Αρμάδα του βυθίστηκε. Δεν έκλαψε, τάχα, άλλος κανένας; Ό Μέγας Φρειδερίκος κέρδισε τον Εφτάχρονο τον Πόλεμο. Ποιος άλλος τόνε κέρδισε; Κάθε σελίδα και μια νίκη. Ποιος μαγείρεψε τα νικητήρια συμπόσια; Πόσες και πόσες ιστορίες. Πόσες και πόσες απορίες. ( Μπρεχτ-μετάφραση Μάριου Πλωρίτη)

 

Στίχοι- Μουσική: Αφροδίτη Μάνου

 

Η νύχτα μεθυσμένη σαν κι εσένα

 καπνίζει ένα τσιγάρο γαλλικό,

Τα φρένα μας απόψε είναι σπασμένα

 και το ταξίδι συγκλονιστικό.

 

 Το στόμα σου μυρίζει

 αλκοόλ και γιασεμί.

Το βλέμμα σου τρικλίζει.

Μη!

Το σπίτι μου γυρίζει

-Θεούλη κι ουρανέ-

Το στρώμα φωσφορίζει.

Ναι!

 

Κοιμήθηκες χωρίς να μου τελειώσεις

 αυτή την ιστορία την τρελή

 για κείνο το σαξόφωνο με δόσεις

 και το ρουμπίνι το πορτοκαλί....

 

 

 

Στίχοι: Κώστας Βίρβος Μουσική: Απόστολος Καλδάρας

 

Δυο ποτήρια έβαλα πάνω στο τραπέζι

 τ’ άδειαζα, τα γέμιζα δάκρυ και κρασί,

και το δίσκο τον παλιό έβαλα να παίζει

 το τραγούδι που `λεγες κάποτε κι εσύ.

 

 Το δικό σου όμως ποτήρι το `κανα γυαλιά

 ίσως από το μυαλό μου και σε βγάλω πια.

Το δικό σου όμως ποτήρι το `κανα γυαλιά,

στα συντρίμμια όμως απάνω έκλαψα πικρά.

 

Τώρα τα κομμάτια του με καημό μαζεύω

 μήπως το ποτήρι σου φτιάξω απ’ την αρχή.

Κάτι που δε γίνεται ο φτωχός γυρεύω,

είναι σαν να έβαλα μέσα σου ψυχή.

 

A. Ρεμπω

Μενέλαος Λουντέμης

Ν. Καρούζος

Η ζωή δεν έχει λόγο ν’ αντιλαλήσει και δεν έχει

 καμιά πραγματική συγγένεια

 μ’ όλου του κόσμου τις πολύχρωμες ιδέες

 τίποτα το εξ αίματος....

 

Νικηφόρος Βρεττάκος

Τὸ καθαρότερο πράγμα τῆς δημιουργίας -
Δὲν ξέρω, μὰ δὲν ἔμεινε καθόλου σκοτάδι.

Ὁ ἥλιος χύθηκε μέσα μου ἀπὸ χίλιες πληγές.
Καὶ τούτη τὴ λευκότητα ποὺ σὲ περιβάλλω

δὲ θὰ τὴ βρεῖς οὔτε στὶς Ἄλπεις, γιατὶ αὐτὸς ὁ ἀγέρας

στριφογυρνᾶ ὡς ἐκεῖ ψηλὰ καὶ τὸ χιόνι λερώνεται

Καὶ στὸ λευκὸ τριαντάφυλλο βρίσκεις μιὰ ἰδέα σκόνης.

Τὸ τέλειο θαῦμα θὰ τὸ βρεῖς μοναχὰ μὲς στὸν ἄνθρωπο:

λευκὲς ἐκτάσεις ποὺ ἀκτινοβολοῦν ἀληθινὰ

 στὸ σύμπαν καὶ ὑπερέχουν. Τὸ πιὸ καθαρὸ

 πράγμα λοιπὸν τῆς δημιουργίας δὲν εἶναι τὸ λυκόφως,

 οὔτε ὁ οὐρανὸς ποὺ καθρεφτίζεται μὲς στὸ ποτάμι,

 οὔτε ὁ ἥλιος πάνω στῆς μηλιᾶς τ᾿ ἄνθη. Εἶναι ἡ ἀγάπη.

 

Β. Παπακωνσταντινου

 

Ένα καράβι παλιό, σαπιοκάραβο

λύνει τους κάβους κι ανοίγει πανιά
αφήνει πίσω στραβά και παράλογα
σηκώνει άγκυρα για μακριά

Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε

και τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ

να ξενυχτήσουμε και να μεθύσουμε
να τους ξεχάσουμε όλους εδώ

 

 

 

Πατρίτσια Χάισμιθ

" βρισκω το δημόσιο αίσθημα περι δικαιοσύνης αρκετά βαρετό και τεχνητό, γιατί ούτε η ζωή ούτε η φύση ενδιαφέρονται αν η δικαιοσύνη απονέμεται ή όχι. Το κοινό θέλει να βλέπει το νόμο να θριαμβεύει ή τουλάχιστον η μεγαλύτερη μερίδα του κοινού, αν και ταυτόχρονα του αρέσει η βία.."