B.D Foxmoor

Στα μέρη εκεί μακριά κάποιοι γιορτάζουν τέτοιες μέρες κάθε χρόνο

 με μύθους ζωνονται κι έστω για λίγο όλοι αγαπιούνται καλά και σώνει.

Εδώ δε φτάνει τίποτα απ’ αυτά το μέρος αυτό ακουστά το έχουνε μόνο.

Κι ευτυχώς γιατί έτσι δεν πληγώνονται που κάποιος είναι ευτυχισμένος απλά

που ξημερώνει.

Ξημέρωσε μακριά απ’ τα μέρη της γιορτής

 κι όμως ξημέρωσε

 τράβα εκεί για να τους πεις

 πως κι εδώ ξημέρωσε

 με το ίδιο αγιάζι της αυγής

 η νύχτα μέριασε

 και το τραγούδι της βροχής

 ακούω κι ας πέρασε

 η νύχτα της μεγάλης σας γιορτής

 κι όμως ξημέρωσε.

 

Νίκος Καρούζος

Χαρά της νύχτας ω φώτα ηχηρά

 ο έγχρωμος θόρυβος της πόλεως.

Τη μοναξιά μου διαιρούσε πότε κίτρινη

 πορτοκαλένια κυανή και τώρα κόκκινη.

Είχε λευκά σημάδια η αγάπη.

Είχε λευκά σημάδια του κόσμου η ταραχή.

Στις ερημιές του φεγγαριού μέσ’ στα κλήματα.

Ο χρόνος πλησιάζει τα οράματα.

 

«Οι άντρες είναι σαν τους σκύλους. Πάντα επιστρέφουν πίσω. Οι γυναίκες είναι σαν τις γάτες. Φώναξέ τους μία φορά και δεν πρόκειται να τις ξαναδείς ποτέ...» Λένι Μπρους

«Μεταξύ αντρών και γυναικών δεν μπορεί να υπάρχει φιλία. Υπάρχει πάθος, εχθρότητα, λατρεία, αγάπη αλλά όχι φιλία», Όσκαρ Ουάιλντ

 

Κώστας Ουράνης

Γυναῖκες ποὺ σᾶς εἶδα σ᾿ ἕνα τραῖνο

 τὴ στιγμὴ ποὺ κινοῦσε γι᾿ ἄλλα μέρη·

 γυναῖκες ποὺ σᾶς εἶδα σ᾿ ἄλλου χέρι

 μὲ γέλιο νὰ περνᾶτε εὐτυχισμένο·

 γυναῖκες, σὲ μπαλκόνια νὰ κοιτᾶτε

στὸ κενὸ μ᾿ ἕνα βλέμμα ξεχασμένο,

ἢ ἀπὸ ἕνα πλοῖο σαλπαρισμένο

 μ᾿ ἕνα μαντήλι ἀργὰ νὰ χαιρετάτε...

νὰ ξέρατε μὲ πόση νοσταλγία,

σᾶς ξαναφέρνω στὴν ἀνάμνησή μου!

Ορέστης Αλεξάκης

 

Ίσως λοιπόν

πίσω από τόσους χωρισμούς

να βρεις κι εσύ το νόημα της ζωής σου

καρφώνοντας στην όχθη τού αχανούς

βίγλα τού ακατανόητου

τη σιωπή σου

Γιατί κι ο χρόνος γέρων είναι

και κουφός

κι όση σοφία θησαύρισες καπνός και σκόνη

Δε μένει παρά λίγο γκρίζο φως

Κι ο σκοτεινός Ληξίαρχος που ζυγώνει

 

Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι.

Τους προβολείς στήσε

 άπλετο φως στη ράμπα να πέφτει

 η δράση να κυλάει

 να παρασέρνεται στη δίνη.

Η τέχνη δεν πρέπει ν' αντανακλά

σαν τον καθρέφτη,

μα σαν φακός να μεγεθύνει.

 

N. Καρούζος, 24.10.1986

Όταν έχουμε ομορφιά/ στο ποτήρι μας/ νοσταλγούμε σπαραχτικά/ λαϊκά τραγούδια/ της αληθινής εποχής/ που πέρασε για πάντα

Κριστιάν Μπομπέν: η ξέφρενη πορεία

H υψηλότερη τέχνη είναι η τέχνη των αποστάσεων, πολύ κοντά καίγεσαι, πολύ μακριά παγώνεις, πρέπει να μάθεις να βρίσκεις το σωστό σημείο και να στέκεις εκεί, κι αυτό δεν το μαθαίνεις παρά μόνο ιδίοις εξόδοις, όπως το καθε τι που μαθαίνεις αληθινά, πρέπει να πληρώσεις για να μάθεις.

Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Μου μιλάς και είσαι αέρας καθαρός

 Μεσ’ τα χέρια σου τα χέρια μου χορεύουν

 Ή αλλάζει και γλυκαίνει ο καιρός

 Ή τα μάτια σου ξανά με κοροϊδεύουν.

 

 Σε κοπάω και κρατιέμαι ζωντανός

 Και στο χάδι σου γυρεύω μια βοήθεια.

Ή ξανάγινα για σένα ωκεανός

 Ή το γέλιο σου μου κρύβει την αλήθεια.

 

Αν είναι ψέμα, ασ’ το να ζήσει

 Και να πιστεύω πως ακόμα μ’ αγαπάς

 Εσένα η τράπουλα σ’ έχει γεννήσει

 Ποτέ δεν ξέρω με τι φύλλο με κρατάς.

 

Απ’ το σώμα σου αρχίζει ο γκρεμός

 Και στα χείλη το φιλί σου νικοτίνη

 Ή μπερδεύω το σκοτάδι με το φως

 Ή το στόμα σου ξανά με καταπίνει.

 

Λουδοβίκος των Ανωγείων

Κόκκιν’ αχείλι εφίλησα

 κι έβαψε το δικό μου

 και στο μαντίλι το `συρα

 κι έβαψε το μαντίλι

 και στο ποτάμι το `πλυνα

κι έβαψε το ποτάμι

 κι έβαψε η άκρη του γιαλού

 κι η μέση του πελάγου

 κατέβη αϊτός να πιει νερό

 κι έβαψαν τα φτερά του

 κι έβαψε ο ήλιος ο μισός

 τ’ ολόγιομο φεγγάρι

 κόκκιν’ αχείλι εφίλησα

 κι έβαψε το δικό μου

 

Αζιζ Νεσιν

“Σώπα” ο ένας, “Σώπα” ο άλλος, “Σώπα” οι επάνω, “Σώπα” οι κάτω,

“Σώπα” όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.

Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.

Κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.

Fyodor Dostoyevsky (1821-1881)

"Κανείς πρέπει να μιλά ανοιχτά με τους άλλους ώστε να αποκαλύπτει τις σκέψεις του μέσα από το πρόσωπό του, που δείχνει την ανησυχία που κρύβει η καρδιά του. Μια λέξη που λέγεται με πειθώ, με απόλυτη ειλικρίνεια και χωρίς κανένα δισταγμό, ενώ κοιτάς τον άλλον μέσα στα μάτια σημαίνει πολλά περισσότερα από ότι πολλές σελίδες από ένα βιβλίο."

Ό,τι είχα να κάνω στον κόσμο

 το έκανα. Το μήνυμα το έστειλα.

Την μποτίλια την πέταξα ήδη

 στου χρόνου το ατέρμονο πέλαγο.

 (Μπορεί μερικοί να το έλαβαν κιόλας.)

Από τη συλλογή Συνάντηση με τη θάλασσα (1991) του Νικηφόρου Βρεττάκου

"Αν η καρδιά μπορούσε να σκεφτεί, θα σταματούσε" Φ. Πεσσόα

Χάρης Βλαβιανός

Να μπορούσες να χαθείς,

έστω για λίγο,
στα ερείπια του χρόνου,
(όπως χάνεται κανείς στους δρόμους μιας νέας Πομπηίας),
να ξεχάσεις το σημείο που στέκεσαι,
το σταθερό, αμετάβλητο κέντρο σου,
να υψώσεις τα μάτια στον ουρανό
να δεις ένα αστέρι που πέφτει…
Να το! Κοίτα!
Ποιο; Που;

 

 

 

 

Στο καραβάνι των αισθήσεων και των φαντασιώσεων πάντα βρίσκουμε συνταξιώτες πρόθυμους να μοιραστούν μαζί μας το ταξίδι.

 

Ποιος ξέρει τι θα συμβεί αύριο, ή ποιος έμαθε ποτέ τι συνέβη χτες,

τα χρόνια μου χάθηκαν εδώ κι εκεί, σε δωμάτια, σε τραίνα, σε

 όνειρα...

 

Νίκος Καββαδίας

 Τρία πράματα στον κόσμο αυτό, πολύ να μοιάζουν είδα.

Τα ολόλευκα μα πένθιμα σχολεία των Δυτικών

 Των φορτηγών οι βρώμικες σκοτεινιασμένες πλώρες

 Και οι κατοικίες των κοινών, χαμένων γυναικών

Έχουνε μια παράξενη συγγένεια και τα τρία

 Παρ’ όλη τη μεγάλη τους στο βάθος διαφορά

 Μα μεταξύ τους μοιάζουνε πολύ, γιατί τους λείπει

 Η κίνηση, ή άνεση του χώρου κι η χαρά

 

Κάποιος μου έλεγε ότι δυο φόβοι εναλλάσσονται πριν τον γάμο, ο φόβος της μοναξιάς και ο φόβος της δέσμευσης. Ο φόβος της μοναξιάς (δηλαδή ο «φόρος» της ελευθερίας) είναι μεγαλύτερος και γι' αυτό παντρευόμαστε.

 

 ...αλλά καμιά φορά η φωνή μιας γυναίκας καθώς βραδιάζει μοιάζει

 με το αντίο μιας ηλικίας που τέλειωσε......

 

 

 

Η ζωή είναι σαν τις φωτογραφίες….δεν σου βγαίνουν όλες οι στιγμές καλές….. αυτές που σου βγαίνουν όμως, τις κορνιζάρεις & τις θυμάσαι πάντα..

 

Το πιο δυνατό πάθος είναι αυτό που … στην αρχή μοιάζει με λάθος.

Και κάνω παρέα αυτούς που αντέχω
που ελπίζουν ακόμα σε κάτι κουτό.
Μου είν’ αρκετό.

 

Γιατί τελικά αυτό που υπήρξαμε κάποτε και αυτό που είμαστε σήμερα είναι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας, και όσο περισσότερα ζήσαμε τότε που έπρεπε, τόσο λιγότερα μας λείπουν τώρα που δεν έχουμε ούτε την ίδια διάθεση ούτε την ίδια αντοχή... Και εννοείται ούτε την ίδια περιέργεια....

 

ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ

κι έχουμε γίνει ο καθένας μια απειλή
μιά απειλή του φουκαρά του διπλανού μας
και κοιταζόμαστε..
λέμε ο κόσμος είναι ζούγκλα ε;
μη γελιόμαστε
κλαίμε λιγάκι όταν κάπως συγκινιόμαστε
στο "δε βαριέσαι"τελικά παραδινόμαστε
και πάμε σπίτι μας και ήσυχοι κοιμόμαστε
στην εποχή των περιστρόφων..

Ρίτα Σακελλαρίου

Απάλλαξέ με από την αμφιβολία

 αν έχω γίνει παρελθόν,

απάλλαξέ με απ’ αυτή την ειρωνεία

 μέσα στα μάτια τ’ αλλονών.

 

«Η μοναξιά τον κατοικεί τον έρωτα, μη / την τρομάζεις, χαμογέλασες, / και εφευρίσκει γλώσσα αμίλητη / και γλώσσα τιμημένη.»

 

 

Μούχλιασαν οι στενοχώριες τα άγχη

 Μούχλιασαν στη βροχή και τη λάσπη

 Στην παραδοχή.

 

 

«Ο Έρωτας είναι σαν τον πυρετό. Έρχεται και φεύγει, χωρίς η βούληση να έχει καμία συμμετοχή στη διαδικασία.» (Stendhal)

Αρλέτα

Εγώ δεν έχω φίλους

 και μόνη μου μιλώ

 εσύ που έχεις χίλιους για να παίζεις

 για στείλε κι από δω.

 

Για μένα το λοιπόν το πιο εκπληκτικό...

πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο

 είν’ ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει

 είν’ ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

N.X.

 

" Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα...Ούτε και τα δικά μου αγαπώ. Μ’ αρέσουν μόνο εκείνα που μου αντιστάθηκαν: αυτά που δεν κατάφερα ποτέ να γράψω. Γι’ αυτό και τα ποιήματα που ζούνε έξω απ’ τα βιβλία αγαπώ: εκείνα που ποτέ δε νοιάστηκαν αν μου αρέσουν. Αυτά που περπατούν αδιάφορα, έξω στο δρόμο, με τα χέρια στις τσέπες και μ’ έχουνε, έτσι κι αλλιώς, χεσμένο".

 

η ζωη ειναι αυτο που συμβαινει....ενω εσυ κανεις σχεδια!!!!!

Κριστιάν Μπομπέν, Η γυναίκα που έρχεται.

"Έχουμε μια κακία μέσα στην καρδιά μας, τόσο βαθιά χωμένη που δεν θα γινόταν να τη βγάλουμε δίχως να πεθάνουμε την ίδια στιγμή. Τη λένε πόθο. Μια λέξη για να εκφραστεί το σκοτεινό, καθώς και το φωτεινό. Ένα όνομα που σημαίνει το σκοτεινό μέσα στο φωτεινό. Η σκέψη που πετρώνει. Ο αέρας που βαραίνει. Ο χώρος που στενεύει. Δεν υπάρχει θέση παρεκτός για δύο που ετοιμάζονται να καταβροχθίσουν ο ένας τον άλλον. Δεν υπάρχει θέση παρά για έναν. Δεν υπάρχει καμιά θέση πουθενά στον κόσμο, για κανέναν".

 

 

 

Ν.Εγγονόπουλος

Πέστε μου πόσοι νοσταλγοί ζήτησαν να γυρίσουν

 κι όμως στο τέλος δεν το έπραξαν.....

 ....μη ξανανοσταλγήσουν.....



 

K. ΠΑΛΑΜΑΣ

Στήσου, ἀγάπη μου πλάστρα

 στὸ θαμπό μου τὸ νοῦ,

καὶ τῶν ἴσκιων τὸ σμάρι

 βουΐζει γύρω σου, ὢ πῶς!

ἀπὸ σὲ γιὰ νὰ πάρῃ

τὴ μορφὴ καὶ τὸ φῶς

 

 

 

Elton John

Μέσα στα όρια

 Του κάθε παντρεμένου άντρα

 Η γλυκιά απάτη έρχεται ζητώντας

 Και ως αρνητικότητα προσγειώνεται

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Μπομπ Ντίλαν

" ε, και να προσέχεις όλες τις αναμνήσεις σου...

Γιατί δεν μπορείς να τις ξαναζήσεις..."

 

 

Νίκος Καρούζος

 

«Ζούμε θα πει αλητεύουμε στους αμέτρητους ίμερους (πόθους)

αλητεύουμε στα σώματα των απέραντων γυναικών

 αλητεύουμε στη μιλιά μας/αλητεύουμε στην πείνα

 και την ακάλεστη δίψα»!

Οι εξουσίες σήμερα χαϊδεύονται σαν ερωτιάρες γάτες πάνω στις στέγες μας (Μ. Κατσαρός)

Άλκης Αλκαίος

Τώρα χαμένος στων ονείρων μου το χάρτη

 όλο ρωτάω πώς τα `φερε έτσι η ζωή

 αυτοί που φύγανε να με καλούν σε πάρτι

 κι αυτοί που ζούνε να μου λείπουν πιο πολύ

 

 

 

Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη

Έκλεισα τις κλειδαριές

που' χα αφήσει στο κορμί και στην ψυχή μου

Κι είπα εκατό φορές

πως κανένας δε θα μπει μες στη ζωή μου

 

Αν εσύ δεν έρθεις, μη φανεί κανείς...

Κι έτσι είχα φωνάξει, πριν να μ'αρνηθείς...

Και σ' ελευθερώνω και κλειδώνομαι...

Ή έτσι θα ζήσω ή σκοτώνομαι...

 

Έκλεισα τις κλειδαριές

και κανένας άλλος μέσα μου δε θα 'ρθει

Θα μετράω τις πληγές

έτσι πια εξαργυρώνονται τα λάθη

 

Κι είν' η θύμησή σου, το κρεβάτι μου...

Είσαι τ' όνειρό μου κι η απάτη μου...

Και σ' ελευθερώνω και κλειδώνομαι...

Ή έτσι θα ζήσω ή σκοτώνομαι...

 

Κι εσύ που ρίχνεις τις ζαριές

και σπας τις κλειδαριές,

τί ξέρεις από φόβο;

 

Δειλά και ύπουλα γλιστράς,

καθρέφτες δεν κοιτάς...

Εσύ δεν ξέρεις ν' αγαπάς!

 

Έκλεισα τις κλειδαριές

Πιο κοντά μου θα σε φέρνει η απουσία.

Της ελπίδας οι φωνές

δίνουνε και στη σιωπή σου άλλη αξία

 

Γιώργος Σεφέρης

Πότε θα ξαναμιλήσεις;

Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας.

Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη

 ριζώνουν θρέφουνται με το αίμα.

 

 Όπως τα πεύκα

 κρατούνε τη μορφή του αγέρα

 ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί

 το ίδιο τα λόγια

 φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου

 

κι ο άνθρωπος έφυγε, δεν είναι εκεί.

Ίσως γυρεύουν να μιλήσουν τ’ άστρα

 που πάτησαν την τόση γύμνια σου μια νύχτα

 ο Κύκνος ο Τοξότης ο Σκορπιός

 ίσως εκείνα.

 

Αλλά πού θά εισαι τη στιγμή που θά ’ρθει

 εδώ σ’ αυτό το θέατρο το φως;

 

Στα σημαντικά ζητήματα της ζωής είμαστε πάντα μόνοι

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου

Οι ξεχασμένοι ποιητές δεν έφυγαν, φυλλορροούν

 σε όλες τις συνοικίες της πρωτεύουσας

 στους κήπους της Δεξαμενής και στο Βοτανικό

 και στους συνοικισμούς του Πειραιά μέχρι τα κρηπιδώματα

 του λιμανιού, και στα παλιά διώροφα αργοσβήνουν

Οι ποιητές της σκοτεινής παράδοσης ενέδωσαν – εις πείσμα των καιρών

 καταρρακώνουν τα καινούργια σχήματα

 Και ταξιδεύουν προς την αντίθετη φορά

 προς τους κατάφωτους συνοριακούς σταθμούς

 στα ακραία φυλάκια

 

Φώτης Αγγουλές

Ώρα σας καλή, συνταξιδιώτες, ώρα σας καλή.

Κεντώ στο μισοσκόταδο τον ήλιο που κρατάτε.

Την αλυσίδα μου κρατώ μη σέρνεται και μη χτυπά

 ν’ ακούσω το τραγούδι σας καθώς περνάτε.

Βάλτε ρυθμό στο βήμα σας και στο τραγούδι σας θυμό.

Ξυπόλυτοι περάσαμε της δυστυχίας τον ποταμό.

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ

Αν σ' έχει ξεχάσει ο έρωτας

 εσύ θα τον ξαναθυμηθείς

 μόλις η ματιά σου αγγίξει τη φύση

 τις πλαγιές, τα κύματα

τα φυλλοβόλα δέντρα

 που δεν αμφισβητούν ποτέ τις εποχές

 τα ζώα που βγαίνοντας

 απ' την κοιλιά της μάνας τους

 ξέρουν κιόλας πώς να ζήσουν

 πώς ν' αντισταθούν στους εχθρούς

 που τους έχει ορίσει η φύση.

Πρόσεξε μόνο μην η ζωντανεμένη ανάμνηση

 πέσει πάνω στο σωρό

 απ' τις προδομένες προσδοκίες σου

 τ' αναπάντητα όνειρά σου.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρούκ

 

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα

μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις....