Τίτος Πατρίκιος

«Σαν πέσει πάνω σου ο κύκλος του φωτός / από τον προβολέα αιφνίδιας δημοσιότητας / μόλις σε βγάλει απ’ τη σκιά σ’ αιχμαλωτίζει / όπως τις νύχτες του πολέμου οι προβολείς τής αεράμυνας / αιχμαλωτίζαν στον ουρανό ένα βομβαρδιστικό / ή όπως τις νύχτες σε ειρηνικούς τώρα καιρούς / αιχμαλωτίζουν στη σκηνή μια τραγουδίστρια. / Ηταν φριχτή η τύχη του βομβαρδιστικού / που πάσχιζε να βγει από τον φωτεινό κλοιό / ώσπου το ρίχναν τ’ αντιαεροπορικά πυρά / φριχτή μπορεί να γίνει κι η τύχη τραγουδίστριας / που μένει έγκλειστη στο φως των προβολέων. / Αιχμαλωτίζει ο κύκλος του φωτός / απ’ όποιον κι αν πέσει προβολέα»

 

 

Ελενη Βιταλη

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια

που ’μαι τόσο μοναχή –

νιώθω πως γερνώ τα βράδια

 και χρωστάω στη ζωή…

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια

και πολλοί με λεν τρελή –

που όλο ψάχνω στα σκοτάδια

 μήπως κάτι και συμβεί…

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια –

ίσως πάλι φταις κι εσύ....

 

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Οι ήρωες είναι πάντα ευγενικοί.

Γεννιούνται μ' ένα χρυσαφένιο χρώμα,

μ' όνειρα που τους τα φτιάχνει η συννεφιά,

μ' ελπίδες που φυτρώσαν μέσ' στο χώμα...

Οι ήρωες δεν έχουν μυστικά.

Δεν ταξιδεύουνε ποτέ σε ξένα μέρη.

Γίνοντ' αγάλματα ψυχρά, μα εθνικά

κι έχουν για συντροφιά τους ένα περιστέρι...

Οι ήρωες είναι πάντα ευγενικοί.

Κάνουν πως, τάχα, λεπτομέρειες δε θυμούνται...

Κι όταν η νύχτα τούς σκεπάζει με σιωπή,

πετάν' το θρύλο στα πουλιά κι αποκοιμιούνται

 

 

Στίχοι:Νίκος Γκάτσος. Μουσική:Μάνος Χατζιδάκις.

Τι να μου κάμει η σταλαγματιά που λάμπει στο μέτωπό σου;

Το ξέρω πάνω στα χείλια σου έγραψε ο κεραυνός τ' όνομά του,

το ξέρω μέσα στα μάτια σου έχτισε ένας αϊτός τη φωλιά του.

Μα εδώ στην όχτη την υγρή μόνο ένας δρόμος υπάρχει

μόνο ένας δρόμος απατηλός και πρέπει να τον περάσεις,

πρέπει στο αίμα να βουτηχτείς πριν ο καιρός σε προφτάσει.

Και να διαβείς αντίπερα να ξαναβρείς τους συντρόφους σου,

άνθη πουλιά ελάφια.

Να βρεις μιαν άλλη θάλασσα μιαν άλλη απαλοσύνη.

 

στίχοι Μιχάλη Μαρματάκη - μουσική Τερμίτες

Εκεί σκορπισμέμη στον ύπνο μουσκεύει η ψυχή

θλιμμένη αγαπιέμαι από σκεύη κουζίνας και πράγματα

και κάπου στο βάθος της νύχτας αστράφτεις εσύ

σε εικόνες γεμάτες περάσματα.

Αίμα στο στόμα μου και τ' όνειρο άσπρο

μικρές αγγελίες στον τύπο διαβάζεις

μου μοιαζεις με όστρακο κι απόρθητο κάστρο

Αίμα στα πόδια μου και τ' όνειρο άσπρο

γυμνή-ξαπλωμένη να τρέχω διατάζεις

μου μοιάζεις απόμακρος και σβήνεις σαν άστρο

αίμα στο βλέμμα μου και τ' όνειρο άσπρο

στο χρώμα μπερδεύτηκα - δεν βλέπω - μ' αρπάζεις

φωνάζω σαν νήπιο μια λέξη σαν ''άσ' το''.

Εκεί διάλυμένη στον ύπνο, βαμμένη χρυσή

με γέλια φλερτάρω ένα σκεύος κουζίνας χαράματα

και μ' ένα μπουκάλι υγρό γεννημένο εσύ

γυμνή με δικάζεις να βάλω τα κλάματα

'Να 'μαι '' φωνάζω μπροστά στον καθρέφτη

''γυναίκα από πέτρα με ψυχή βιασμένη''

κοιτάζω τη φάτσα μου να βλέπει τον κλέφτη

''να 'μαι '' ψελλίζω κοντά στον καθρέφτη

διακρίνω τη χλόη μου με στάχτη βαμμένη

και κει μπρος στα πόδια μου το σώμα μου πέφτει

''να 'μαι '' υστερίζω σιμά στον καθρέφτη

τον χτυπώ με γροθιά και με βλέπω σπασμένη.

Ξυπνώ μουσκεμένη κοντά σ' ένα κάλπικο ψεύτη.

Ξυπνώ μουσκεμένη...

Στίχοι / Μουσική : Nεκτάριος Σφυράκης

Θα σου χαρίσω δυο φεγγάρια θα στα βάλω στα μαλλιά

να σε κρατήσω μη μου φύγεις μακριά

θα σου χαρίσω ότι έχω και κρυφά και φανερά

και με την σκέψη θα σε παίρνω αγκαλιά

θα 'ρχομαι κρυφά τις νύχτες και θα σε κοιτώ

κι όσα με θυμό μου είπες όλα τα ξεχνώ

θα 'ρχομαι κρυφά τις νύχτες και θα σε κρατώ

κι όσα με θυμό μου είπες σου τα συγχωρώ

θα σου χαρίσω δυο τραγούδια απ της καρδιάς μου τον βυθό

από το φως στη μοναξιά θ΄ ακροβατώ

θα σε φροντίζω κι ας μη θέλεις μα κι αν θες σ ευχαριστώ

φτάνει μονάχα όπου πας ν ακολουθώ

Θα 'ρχομαι...

Θα' ρθω κι' όσα λάθη βλεπεις σου τα εξηγώ

κι αν με άλλον με μπερδεύεις δε παρεξηγώ

θα 'ρχομαι κρυφά τις νύχτες και θα σε κοιτώ

κι όσα με θυμό μου είπες σου τα συγχωρώ

 

Μουσική και στίχοι: Μάνος Ξυδούς

Πάνω στα χέρια σου ακούμπησα πετράδι

μια μυρωδιά καλοκαιριού απ' τις ακτές

που τόσα χρόνια σαν μαΐστρος με ταράζει

όταν ψαρεύω στα ρηχά κούφιες χαρές.

Έριξες άγκυρα σαν όλες τις φρεγάδες

ξέσπασε θύελλα απ' τον τρελό νοτιά

σε ουράνιο τόξο που μπερδεύτηκε στις λάσπες

αναζητούσες μια καινούρια πυρκαγιά.

Μα εδώ αρχίζει και τελειώνει η αγάπη

στον άλλο κόσμο τι θα βρεις

θα 'σαι δεμένος με καινούριο εφιάλτη

εδώ αρχίζει και τελειώνει η ζωή.

Στοιχειά του ουρανού γλεντάνε το κορμί μου

και το ποτίζουν ερμαφρόδιτη ηδονή

μ' ένα κασόνι ταξιδεύουν την ψυχή μου

πάνω σε κύματα του πρέπει και του μη.

Λοιπόν το μόνο που μου μένει να σου δώσω

μια μυρωδιά καλοκαιριού απ' τις ακτές

ήσουν παρένθεση που μ' έκανε να νιώσω

πως ό,τι φεύγει όλο γυρίζει από το χθες

Bye bye, love.

Bye bye, happiness.

 Hello, loneliness.

 I think I'm a-gonna cry-y.

Bye bye, love.

 Bye bye, sweet caress.

 Hello, emptiness.

 I feel like I could di-ie.

 Bye bye, my love, goodby-ye.

There goes my baby

 With-a someone new.

 She sure looks happy.

 I sure am blue.

 She was my baby

 'Til he stepped in.

 Goodbye to romance

 That might have been.

I'm a-through with romance.

 I'm a-through with love.

 I'm through with-a countin'

 The stars above

 And here's reason

 That I'm so free:

 My lovin' baby

 Is a-through with me.

Bye bye, love.

 Bye bye, happiness.

 Hello, loneliness.

 I think I'm a-gonna cry-y.

Μανόλης Αναγνωστάκης

Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών

Για τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα

Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες

Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε στους τάφους και τα σαπίζει η βροχή

Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα

Για τα κορίτσια που ζητιανεύουνε δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους

Μιλώ για τις ξυπόλυτες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα

Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια στους δρόμους

Τους μαστροπούς ποιητές που τρέμουνε τις νύχτες στα κατώφλια

Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα

Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες

Για τα προαύλια των φυλακών και για το δάκρυ των μελλοθανάτων.

Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες

Π’ αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματά Του

Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν

Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν

Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια

Κι οι σύντροφοι τους φτύνανε και τους σταυρώναν

Κι αυτοί, γαλήνιοι, το δρόμο παίρνουνε π’ άκρη δεν έχει

Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει

Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.

 

Μάνος Χατζιδάκις

Είσαι ένα περιστέρι

που πετάς στον ουρανό

πάμε να βρούμε ένα αστέρι

σε ένα κόσμο μακρινό

Έλα να βρούμε ένα αστέρι

που πετά ψηλά ψηλά στον ουρανό

Είσαι ένα καρδιοχτύπι

μου 'χεις κόψει τα φτερά

έλα πάρε μου τη λύπη

έλα δωσ' μου τη χαρά

Τα γαρίφαλα σου μέτρα

σ' αγαπώ όσο κανείς

κάνω την καρδιά μου πέτρα

και προσμένω να φανείς

Έλα και σε περιμένω

στη γωνιά του δρόμου να φανείς

 

του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη

Απόψε αγάπησα τα μάτια μου,

κοιτώντας τα μες στον καθρέφτη:

να ’ταν το φως, που μες στην κάμαρα,

τόσο λεπτά κι ανάερα πέφτει;

Να ’ταν το ρόδο το απριλιάτικο,

που το ’χα βάνει στη γωνία,

να μην το δω να παραδίνεται

στη βραδινή την αγωνία;

Να ’ταν, αλήθεια, το τριαντάφυλλο,

που ξεψυχούσε στο ποτήρι,

– ή κάποιοι πόθοι που με παίδευαν,

και που είχαν απομείνει στείροι;…

το ρόδο που ’σβηνε, το πάθος μου,

το παραθύρι, που δεν κλείνω,

– ή μήπως επειδή σε κοίταξαν

τόσο πολύ, το βράδυ εκείνο;…

 

 

Ανδρέας Εμπειρίκος

Είναι οι πόθοι μιναρέδες στυλωμένοι

 Λάμψεις του μουεζίνη στην κορφή τους

 Φωτοβολίδες των κραυγών της οικουμένης

 Πυγολαμπίδες σε συρτάρια κορασίδων

 Που κατοικούν σε ακρογιαλιές μέσα σ' επαύλεις

Και τρέχουν με ποδήλατα σε κήπους

 Άλλες γυμνές άλλες ημίγυμνες κι άλλες φορώντας

 Φορέματα με φραμπαλάδες και ποτίνια

 Που στίλβουν την ημέρα και τη νύχτα

 Όπως τα στήθη τους την ώρα που βουτάνε

 Μες στον αφρό της θάλασσας.

 

 

Στίχοι: Σάννυ Μπαλτζή

Έχω μεγαλώσει σε ένα μπαλκόνι

Που αντί για θέα, είχε άλλο μπαλκόνι

Ζούσε ένα κορίτσι κι ένα χελιδόνι

Κάπνιζε τις νύχτες και άπλωνε σεντόνι.

Στο μικρό μπαλκόνι με το χελιδόνι

Κάποτε είδα κόσμο και ένα ροζ μπαλόνι

Και ύστερα το είδα ξάφνου να ερημώνει

Την καρδιά μας πάντα, κάποιος την πληγώνει

Τα μικρά μπαλκόνια

Έχουνε τιμόνια

Χαρές, γιορτές, βουβές ματιές

Όμορφα χρόνια

Τα μικρά μπαλκόνια

Έχουνε τιμόνια

Χαρές, γιορτές

Του πάρτι φωνές

Μέσα απ’ τα σαλόνια

Με την Πατησίων, κάτι με ενώνει

Κάτι με μαγεύει, κάτι με λερώνει

Σαν τα περιστέρια και την γκρίζα σκόνη

Μα ό,τι αγαπάμε, θα μας αθωώνει

Είμαι ένας δραπέτης που όμως το πληρώνει

Ήμουν επιβάτης στο μικρό μπαλκόνι

Άφησα μια γλάστρα πάνω στο χαρτόνι

Την σκισμένη τέντα και ότι με στοιχειώνει!

Που να πλέει τώρα το μικρό μπαλκόνι

Με την κουπαστή του και το χελιδόνι

Του χρωστώ έναν στίχο να μην νοιώθει μόνο

Και ένα εισιτήριο να πετάει στον χρόνο

 

Ελένη Τσαλιγοπούλου

Κράτα με στο σκοτάδι,
πάνω σου πιο σφιχτά
ν' ακούγεται η καρδιά όταν ζητάει το χάδι...
Κράτα με και θυμήσου
ψέματα μη μου πεις
τα λόγια της σιωπής διαβάζω
στο κορμί σου...
Τόσο πολύ σ' αγαπώ που μπορεί
και να μάθω μακριά σου για σένα να ζω...
Τόσο βαθιά σ' αγαπώ που μπορεί
και ν' αντέξω μακριά σου να ζω...
Να 'ξερες πως πονάει το τελευταίο φιλί
κι ακόμα πιο πολύ όταν σε προσπερνάει...
Αν είναι να μου δώσεις
τέτοιο φιλί πικρό
δώσ' μου το να το πιω
δίχως να μετανιώσεις...
Τόσο πολύ σ' αγαπώ που μπορεί
και να μάθω μακριά σου
για σένα να ζω...
Τόσο βαθιά σ' αγαπώ
που μπορεί
και ν' αντέξω μακριά σου να ζω...

 

Στίχοι: Κώστας Στρατηγόπουλος

Ένα σημάδι στην αγάπη

είναι σημάδι σε μια αθώα γυρισμένη πλάτη,

ένα σημάδι στην ελπίδα

είναι το δάκρυ σου που τρέχει ακόμα και δεν είδα.

Πάνω στο χώμα η ψυχή μου

προχθές που πέρασες την κλώτσησες καλή μου,

σαν το κουτσό σκυλί στο δρόμο

σε μια πόλη που σκοτώσανε το νόμο.

Γέλα μου, να σε χαϊδεύω

είμαι εδώ, να μ’ ακουμπάς,

σκλήρυνε ο κόσμος έξω

δε σ’ ακούει αν πονάς.

Έχω κάτι να σου χαρίσω

πάρ’ το μη μου τ’ αρνηθείς,

δεν έχω άλλο να σ’ αφήσω

θα ‘μαι δω αν με χρειαστείς.

Ένα σημάδι στην αγάπη

είναι σημάδι σε μια αθώα γυρισμένη πλάτη,

ένα σημάδι στην ελπίδα

είναι το δάκρυ σου που τρέχει ακόμα και δεν είδα.

Ένα σημάδι των καιρών μας

ο έρωτάς μας λαχανιάζει περπατώντας,

σαν ένας γέρος σ’ ανηφόρα

μια τελευταία διαδρομή, τελειώνει η ώρα.

Ένα σημάδι στην αγάπη

είναι σημάδι σε μια αθώα γυρισμένη πλάτη.

 

 

Στίχοι Μουσική: Σταμάτης Σπανουδάκης

Ίσως εκείνο που ζητάς

εγώ να μην το έχω

κι απ' ότι ονειρεύτηκες

εγώ πολύ ν' απέχω.

Ίσως να μη σου φτάνω εγώ

γιατί πολλά ζητούσες

μα θα 'ταν όλα αλλιώτικα

αν λίγο μ' αγαπούσες.

Μη μ' αποφεύγεις μάτια μου

μη με κοιτάς σαν ξένη

ζωή που δε μοιράζεται

είναι ζωή κλεμμένη.

Ίσως να σε κρατάει εδώ

μονάχα η συνήθεια

μα όσα κι αν μου 'πες ψέματα

σ' αγάπησα στ' αλήθεια

 

Δημήτρης Μητροπάνος

 

 

Θα φύγω αφού δεν έχω δυο ψυχές

ν' αντέξω αυτά που έζησα μαζί σου

εσύ ποτέ δεν είχες ενοχές

και δεν τιμάς και την υπογραφή σου

Εσύ βαρέθηκες νωρίς

κι αν σ' άλλους δρόμους προχωρείς

θα βρω καρδιά να σε θυμάμαι

εγώ το λόγο μου κρατώ

κι αν δε σ' απασχολεί αυτό

δεν νιώθω τύψεις μα λυπάμαι

Εσύ βαρέθηκες νωρίς

κι αν σ' άλλους δρόμους προχωρείς

θα βρω καρδιά να σε θυμάμαι

εγώ το λόγο μου κρατώ

κι αν δε σ' απασχολεί αυτό

δεν νιώθω τύψεις μα λυπάμαι

Θα φύγω τα χειρότερα μη δω

που θα συμβούν κι ενώπιον μαρτύρων

τι κι αν αυτά που γίνονται εδώ

τα λες ασυμφωνία χαρακτήρων

 

Στίχοι: Ηλίας Φιλίππου

Άρχισε πάλι να βραδιάζει

και η σιωπή με ξαναβάζει στο παιχνίδι της

κι η νύχτα η ονειρομάνα

βρήκε τον τρόπο να πιαστώ στο παραμύθι της.

Κι άρχισα όνειρα να κάνω

που 'φυγες δεν θα πεθάνω

θα 'μ' άλλος άνθρωπος.

Κι αν όλοι μ' έχουνε ξεχάσει

κι αυτό η καρδιά θα το περάσει

και τώρα ξέρω πως.

Τα πιο μεγάλα όνειρα

τα κάνεις όταν όλοι σε ξεχνάνε

στης μοναξιάς τ' απόβραδα

που οι σιωπές αδίσταχτα χτυπάνε.

Τα πιο μεγάλα όνειρα

ειν' οι στιγμές που οι άλλοι σου 'χουν κλέψει

και ζεις με τα υπόλοιπα

για να μη δεις, τι σου 'χουν καταστρέψει.

Άρχισε πάλι να βραδιάζει

κι η πίκρα όνομα ν' αλλάζει, πάνω στα χείλη μου

κι όσοι με πίκραναν μαζί σου

για να μετράς τη δύναμή σου, μοιάζουνε φίλοι μου.

Κι άρχισα όνειρα να κάνω,

δε θα πονέσω παραπάνω, και για κανένα πια

τον εαυτό μου θα κοιτάξω

δρόμο καινούριο θα χαράξω

κι όπου με πάει η καρδιά.

 

Κώστας Χατζής

Tα νιάτα του έφαγε ο Στρατής

 στα ναυπηγεία ολημερίς

 φτιάχνει τα πιο γερά σκαριά

 να παν οι άλλοι μακριά

 να ταξιδέψουνε τη γη

 οι τυχεροί, οι τυχεροί

T’ απόβραδο στο καπηλειό

 με τον Γιωργή τον παραγιό

 λένε για χώρες μακρινές

 που δεν τις είδανε ποτές

 ζηλεύουνε τους ναυτικούς

 τους τυχερούς, τους τυχερούς

Σαράντα χρόνια στη δουλειά

 φτιάχνει καράβια σαν πουλιά

 κι αυτός καρφώθηκε εδώ,

δέντρο παλιό, δέντρο ξερό,

να καμαρώνει τους αϊτούς

 τους τυχερούς, τους τυχερούς

 Όταν πεθάνω, βρε Γιωργή

 όταν σαλπάρω από τη γη

 βάλε στη κάσα μου πανιά

 βάλε της άλμπουρας, σκοινιά

 πες πως ταξίδεψε κι αυτός

 ο τυχερός, ο τυχερός

 

Νίκος Γκάτσος

Σαράντα παλικάρια στην άκρη του γιαλού

επαίξανε στα ζάρια τη μικρή Ραλλού

σ' ανατολή σε δύση σε κόσμο και ντουνιά

ρωτάν ποιος θα κερδίσει την ομορφονιά

Μικρό το καλοκαίρι μεγάλος ο καιρός

κανείς όμως δεν ξέρει ποιος θα 'ναι ο τυχερός

σαράντα παλικάρια στην άκρη του γιαλού

επαίξανε στα ζάρια τη μικρή Ραλλού

Σαράντα παλικάρια με λιονταριού καρδιά

ερίξανε στα ζάρια μια τρελή βραδιά

ζηλεύει το φεγγάρι και στέλνει απ' τα βουνά

το μαύρο καβαλάρη που μας κυβερνά

Κι ο χάροντας σαν φίδι τραβάει την κοπελιά

σ' αγύριστο ταξίδι σ' ανήλιαγη σπηλιά

σαράντα παλικάρια στην άκρη του γιαλού

εχάσανε στα ζάρια τη μικρή Ραλλού

Δημήτρης Χορν

Ηθοποιός σημαίνει φως.

Είναι καημός πολύ πικρός

και στεναγμός πολύ μικρός.

Μίλησε, κλαις;

Όχι δε λες.

Μήπως πεινάς;

Και τι να φας!

Όλο γυρνάς, πες μου πού πας;

Σ' αναζητώ στο χώρο αυτό,

γιατί είμ' εγώ πολύ μικρός

και θλιβερός ηθοποιός.

Θα παίξεις μια, θα παίξω δυο.

Θα κλάψεις μια, θα κλάψω δυο.

Σαν καλαμιά θα σ'αρνηθώ,

θα σκεπαστώ, θα τυλιχτώ

μ' άσπρο πανί κι ένα πουλί,

άσπρο πουλί που θα καλεί τ' άλλο πουλί,

το μαύρο πουλί.

Παρηγοριά στη λυγαριά, υπομονή!

Αχ πώς πονεί!

Κι ύστερα λες για δυο τρελές

που μ' αγαπούν γιατί σιωπούν,

γιατί σιωπούν......

Έλα στο φως, παίζω θα δεις.

Είμαι σοφός μην απορείς,

έλα στο φως, παίζω θα δεις.

Ηθοποιός, ό,τι κι αν πεις

είναι καημός πολύ πικρός

και στεναγμός πολύ βαθύς.

Ηθοποιός, είτε μωρός, είτε σοφός

είμαι κι εγώ, καθώς κι εσύ είσαι παιδί,

που καρτερεί κάτι να δει.

Πιες το κρασί, στάλα χρυσή

 

απ' τη ψυχή, ως την ψυχή




 

Μουσική / στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις

Κάθε κήπος έχει

μια φωλιά για τα πουλιά.

Κάθε δρόμος έχει

μια καρδιά για τα παιδιά.

Μα κυρά μου εσύ,

σαν τι να λες με την αυγή

και κοιτάς τ' αστέρια

που όλο πέφτουν σαν βροχή.

Δως μου τα μαλλιά σου

να τα κάνω προσευχή,

για να ξαναρχίσω

το τραγούδι απ' την αρχή.

Κάθε σπίτι κρύβει

λίγη αγάπη στη σιωπή.

Μα ένα αγόρι έχει

την αγάπη για ντροπή.

 

Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Όταν χαράζει, ο πρώτος στεναγμός

βγαίνει απ' τα πιο σφιγμένα χείλη.

Σαν πεταλούδα στην κάμαρη πετά

ψάχνοντας άνοιγμα να φύγει.

Αν είσαι μόνος, αν είσαι αδύναμος

η χαραυγή θα σε ξεκάνει.

Έχει το μύρο, έχει τη σιγαλιά,

έχει τον ήλιο τον αλάνη.

Καινούρια μέρα, καινούριος ποταμός

στις εκβολές του θα προσφέρει

όσα χαθήκαν, όσα ξεχάστηκαν

κι όσα γι' αυτά κανείς δεν ξέρει.

Πίσω απ' τους λόφους, πίσω απ' τα βλέφαρα

υπάρχει τόπος και για σένα.

Χωρίς Βαστίλη, χωρίς ανάθεμα,

χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα.

 

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Νιώθω έναν κόσμο που γερνάει

να παρακαλάει, σταματήστε με.

Νιώθω ό,τι γύρω μου συμβαίνει

να φωνάζει, αφήστε με.

Νιώθω πολλά, γύρω μου συμβαίνουν,

νιώθω πως κάποιοι, κάπου με καταλαβαίνουν.

Νιώσε κι εσύ για μένα κάτι, αν μπορείς

κι έλα να με βρεις, σε περιμένω.

 

 

Σταμάτης Κόκοτας

Εσύ που ζεις μ' εκείνη που αγάπησα
εσύ που ζεις μ' εκείνη που αγαπώ
να μη της πεις πως σαν κλαράκι τσάκισα
κι αυτή τη νύχτα θα κοπώ
Να την κρατάς σαν άγιο δισκοπότηρο
να την κοιτάς στα μάτια σαν Χριστό
Εσύ που ζεις μ' εκείνη που με κέρασε
πικρό κρασί μαζί σου για να 'ρθει
να μην της πεις πως ο καημός με γέρασε
Μην της το πεις και πικραθεί
Να την πονάς σαν άγγελο που αμάρτησε
και βρήκε τον παράδεισο κλειστό
Να προσκυνάς το χέρι που με κράτησε
Σ' ευχαριστώ, σ' ευχαριστώ

 

Τερμίτες

Συνοικίες νεκρές

με σημαίες σκυφτές

το ντεκόρ μου χαλάνε

μες στο βλέμμα μου σκάνε

Φοβάμαι

Σε μιαν άσπρη γραμμή

σε βουβή τελετή

θα σε ψάχνω στο πλήθος

όταν σβήνει ο μύθος

Φοβάμαι

Βασίλισσα της σιωπής

πάρε με άπό δω

Βασίλισσα της σιωπής

πάρε με από δω

πάρε με από δω

Συνοικίες νεκρές

σαν λευκές φυλακές

με τα φώτα σβησμένα

το μυαλό μου τρυπάνε

Φοβάμαι

Στην καμμένη πλευρά

θα σε ψάξω ξανά

στους απέραντους δρόμους

τα σημάδια θυμάμαι

Φοβάμαι

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Στην πλατεία που έχει αδειάσει

στο τραγούδι που έχει σωπάσει

στην πηγή που ‘χει στεγνώσει

στη γιορτή που ‘χει τελειώσει.

Σαν εικόνα παλιά ξεθωριάζει

ένας κόσμος που γύρω αλλάζει

όπως κι εσύ μαζί κι εγώ

έχουμε αλλάξει με τον καιρό.

Άλλαξαν πολλά μαζί κι εσύ κι εγώ.

Γειτονιές παιχνίδια παρέες

εποχές και μόδες και ιδέες

οι αγκαλιές και τα φιλιά

δε θα είναι τα ίδια ξανά.

Μοιάζουν όλα στου χρόνου τη δίνη

σαν φωνές που ο άνεμος σβήνει

ό,τι ωραίο μας φαίνεται λίγο

είναι αργά πρέπει να φύγω.

Μα όσο κι αν μας πληγώνει

ο δρόμος που τελειώνει

μας φέρνει σ’ άλλη διαδρομή.

Άσε τα είδωλα μας

να σβήνουν μακριά μας

γιατί άλλαξαν οι καιροί.

 

Νατάσσα Μποφίλιου

 

Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη

φιλίες κι αγάπες που πήραν οι δρόμοι

κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι

τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί, φοβισμένοι.

Δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι

σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι.

Χαρούμενοι, άσχετοι,συνεπιβάτες

μποέμ καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες.

Εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι

που δίνουν με μέτρο,που κάνουν σπατάλη.

Αγάπες που έμοιαζαν να 'χουν αξία

και άλλες που ξέμειναν στη χειραψία.

Φτωχοί συγγενείς που σερβίρουν τα έτοιμα

οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα

όσοι ζουν με το αίσθημα...

Φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα.......

 

 

Σταμάτης Κραουνάκης - Φίλα με

Λες πριν να γίνουν όλα χτες

Τρέξε σ' άλλες εποχές που ο χρόνος σταματά.

Θες να σκορπίσεις τις σκιές

Της ψυχής οι εκδρομές, να 'χουν δάκρυ τη χαρά.

Φίλα με, σαλπάρω και χάνομαι

Κοίτα με, πετώ να σε βρώ.

Στην καρδιά, τον πόνο να σβήσεις, εδώ.

Φίλα με, να δεις πως αισθάνομαι

Κοίτα με, με πόθο να ζω

Στο κορμί σημάδια ν' αφήσεις, εδώ.

Μη μιλάς για τα παλιά

Είναι τόσα τα καρφιά Κι ο σεβντάς μια φυλακή.

Να ξεκλειδώσεις τα κελιά

Κι ύστερα σα ζωγραφιά να φουντώσει η γιορτή

 

Στίχοι Μουσική: Νικόλας Άσιμος

Μην παρανοείς τα λόγια που `χω πει

 είναι η πιο απλή του κόσμου συνταγή

 νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς

 είν’ πανάκριβο σ’ το λέω ν’ αγαπάς

Κοίτα με στα μάτια με υπομονή

 διώξε του άλλου κόσμου την επιρροή

 νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς

 είν’ πανάκριβο σ’ το λέω ν’ αγαπάς

Την εικόνα αυτού του κόσμου δεν μπορώ

 ούτε μέσα στη σκιά του θα χαθώ

 μάγεψαν και σένανε τα ξωτικά

 κάνεις πάλι κύκλους σ’ άλλη αγκαλιά

Και μη μας τρομάζουν φως μου οι πληγές

 στις χρυσές στιγμές μας πλάι και αυτές

 νιώσε με για να σε νιώσω κι ας πονάς

 είν’ πανάκριβο στο λέω ν’ αγαπάς

Αγαπάω κι αδιαφορώ

 κι έχω φτιάξει έναν καινούργιο εαυτό

 τώρα πια με αγαπάω και μένα

 όπως εσένα

 

Διονύσης Σαββόπουλος

Κείνο που με τρώει

κείνο που με σώζει

είναι π' ονειρεύομαι

σαν τον καραγκιόζη

Φίλους και εχθρούς

στις φριχτές μου πλάτες

όμορφα να σήκωνα

σαν να 'ταν επιβάτες

Λευκό μου σεντονάκι

λάμπα μου τρελή

Ποια αγάπη τάχα μας φυσάει

Βάλε στη σκιά σου

τούτο το παιδί

Που δεν έχει απόψε

πού να πάει πού να πάει

Σαν κουκιά μετρώ

τα λόγια του καμπούρη

πίσω απ' το λευκό πανί

μέσα στο κιβούρι

Μα όσο κι αν μετρώ

κάτι περισσεύει

Τρύπια ειν' η αγάπη μας

και δε μας προστατεύει

Λευκό μου σεντονάκι

λάμπα μου τρελή

Κόκκινα αυγά ή καρναβάλια

μέσα από την κάλπη τη στατιστική

Μας κοιτάζει ο Χάρος

και του τρέχουνε τα σάλια

Σαν σκιές γλιστρούν

λόγια και εικόνες

Κάρα σκουπιδιάρικα,

φεύγουν οι χειμώνες

Αν δε ντρέπεσαι

να καθίσεις πίσω

έλα στην παράσταση

να σε γιουχαΐσω

 

Μάνος Χατζιδάκις

Ένα μύθο θα σας πω

που τον μάθαμε παιδιά.

Ήταν κάποιος μια φορά

που ‘φυγε στην ερημιά.

Κι από τότε στα βουνά

ζούσε πια με το κυνήγι.

Κι από μίσος στις γυναίκες

δεν κατέβη στο χωριό.

Για τον μύθο που μας λέτε

άλλον μύθο θα σας πω.

Ήταν κάποιος μια φορά

δίχως σπίτι και γωνιά.

Για τους άνδρες είχε φρίκη

κι ένα μίσος φοβερό.

Όμως όλες τις γυναίκες

τις αγάπαγε θαρρώ.

 

Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Από το άλφα ως το ωμέγα για να φτάσω

δρόμους μ' αγκάθια ήταν γραφτό μου να περάσω

κι αστροπελέκια το κορμί μου να χτυπούν

Μα τώρα βρήκα ένα απάνεμο λιμάνι

το λεν' αγάπη που ο πόνος δεν το πιάνει

ευτυχισμένες οι καρδιές που αγαπούν

Είσαι το άλφα μου και το ωμέγα μου

είσαι το τέλος μου και η αρχή

Η κάθε σκέψη μου κι όλα τα έργα μου

απ' την αγάπη σου παίρνουν ψυχή

"Ο θάνατός σου η ζωή μου" συναντούσα

βασανιζόμουνα, εδάκρυζα, πονούσα,

γιατί οι άνθρωποι σα λύκοι καρτερούν

Μα τώρα βρήκα το μεγάλο έρωτά μου

άγγελο-φύλακα εσένα έχω κοντά μου

και να με βλάψουν οι μικροί δεν το μπορούν

 

Φωνὲς τῆς θάλασσας

 Πιὲ στοῦ γιαλοῦ τὴ σκοτεινὴ ταβέρνα τὸ κρασί σου,

σὲ μι᾿ ἄκρη, τώρα π᾿ ἀρχίσαν ξανὰ τὰ πρωτοβρόχια,

πιέ το μὲ ναῦτες καὶ σκυφτοὺς ψαράδες ἀντικρύ σου,

μ᾿ ἀνθρώπους ποὺ βασάνισε κι ἡ θάλασσα κι ἡ φτώχεια.

Πιέ το ἡ ψυχή σου ἀξέννοιαστη τόσο πολὺ νὰ γίνει,

ποὺ ἂν ἔρθ᾿ ἡ Μοῖρα σου ἡ κακιὰ νὰ τῆς χαμογελάσεις,

καημοὶ καινούργιοι ἂν ἔρθουνε μαζί σου ἂς πιοῦν κι ἐκεῖνοι,

κι ἂν ἔρθει ὁ Χάρος, ἥσυχα κι αὐτὸν νὰ τὸν κεράσεις.

 

Λάμπρος Πορφύρας (1879-1932): (ψευδ. τοῦ Δημητρίου Σύψωμου), λυρικὸς ποιητὴς ἀπὸ τὴν Χίο.