Federico García Lorca, 1929-1930 (μετ. Βαρβιτσιώτη)

Έχω χαθεί πολλές φορές στη θάλασσα
με το αυτί γεμάτο νιόκοπα λουλούδια,
με τη γλώσσα γεμάτη έρωτα και αγωνία.
Πολλές φορές έχω χαθεί στη θάλασσα,
όπως χάνομαι στην καρδιά κάποιων παιδιών.

Δεν υπάρχει νύχτα που, δίνοντας ένα φιλί,
να μη νιώθεις το γέλιο των απρόσωπων ανθρώπων,
μήτε υπάρχει κανείς που, χαϊδεύοντας ένα νεογέννητο,
να ξεχνά τα ασάλευτα κρανία των αλόγων.

Γιατί τα ρόδα αναζητούν στο μέτωπο
ένα σκληρό κοκάλινο τοπίο
και τα χέρια του ανθρώπου δεν έχουν άλλο σκοπό
παρά να μιμηθούν τις υπόγειες ρίζες.

Έτσι όπως χάνομαι στην καρδιά κάποιων παιδιών,
έχω χαθεί πολλές φορές στη θάλασσα.
Αδιάφορος για το νερό πάω γυρεύοντας
ένα θάνατο από φως που να με αναλώνει.

 

 

Μ. Χατζηδάκης

Αν κουραστείς απ' τους ανθρώπους

κι ειν' όλα γύρω γκρεμισμένα,

μην πας ταξίδι σ' άλλους τόπους,

έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Κι αν πέσει απάνω σου το βράδυ

με τ' άστρα του τ' απελπισμένα,

μη φοβηθείς απ' το σκοτάδι,

έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Έλα και γείρε το κεφάλι

στα χέρια μου τ' αγαπημένα,

να ζήσεις τ' όνειρο και πάλι,

έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Κι αν δεις καράβια να σαλπάρουν

κι αν δεις να ξεκινάνε τρένα,

μην πεις μαζί τους να σε πάρουν,

έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Έχω μια θάλασσα σμαράγδια

μ'αγάπη κι ήλιο κεντημένα

για την καρδιά σου πού 'ναι άδεια

έλα σε μένα έλα σε μένα.

Έλα και κάθισε δεξιά μου

σαν ξεχασμένος αδερφός,

να μοιραστείς την μοναξιά μου

και να σου δώσω λίγο φως.

Γιάννης Σκαρίμπας

Νάναι ως νάχης φύγει — με τους ανέμους — καβάλλα

 στο άτι της σιγής κι' όλα να πάης

 και vάv' πολλά καράβια, πολλή θάλασσα — μεγάλα

 σύγνεφα πάνω — οι άνθρωποι κι' ο Μάης.

Κι' εντός μου εμένα να βρυχιέται — όλο να τρέμει —

βαρύ ένα βαπόρι και κατόπι

 πάλι εσύ κι' ο Μάης κι' οι ανέμοι

 κι' έπειτα πάλιν οι ανθρώποι, οι ανθρώποι.

Και νάναι όλα απ' ό,τι φεύγει —και δε μένει—

σε μια πόλη ακατοίκητη, κι' εντός μου

 ακυβέρνητο, όλο να σε πηγαίνει το καράβι

 έξω απ' την τρικυμία τούτου κόσμου.

 

Γιάννης Σκαρίμπας

Ως ωραία ήταν μου απόψε η λύπη,

ήρθαν όλα σιωπηλά χωρίς πάθη

και με ήβραν —χωρίς κανέν' να μου λείπει—

τα λάθη.

Κι ως τα γνώρισα όλα-μου γύρω — μπραμ-πάφες

όλα κράταγαν, τρουμπέτες και βιόλες

—ΕΑΥΤΟΥΛΗΔΕΣ που με βλέπαν, oι γκάφες-

μου όλες.

A!... τι θίασος λίγον τι από αλήτες

μουζικάντες μεθυσμένους και φάλτσους,

έτσι ως έμοιαζαν — με πρισμένες τις μύτες—

παλιάτσους.

Και τι έμπνευση να μου δώσουν τη βέργα

μπρος σε τρίποδα με κάντα μυστήρια,

όπου γράφονταν τ' αποτυχημένα-μου έργα

—εμβατήρια!

Α... τι έμπνευση!... Μαιτρ του φάλτσου 'γώ πάντα,

με τη βέργα-μου τώρα ψηλά —λέω— με τρόμους

νά, με δαύτη-μου να παρελάσω τη μπάντα

στούς δρόμους.

Kι ως πισώκωλα θα παγαίνω πατώντας,

μες σε κόρνα θα τα βροντούν και σαντούρια

οι παλιάτσοί-μου — στον αέρα πηδώντας —

τα θούρια...




 

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Σαν τον καφέ είναι ο έρωτας

 άλλοι τον προτιμούν βαρύγλυκο

 άλλοι τον θέλουν με ολίγη

 οι πιο πολλοί τον πίνουν μέτριο

 κι όλοι το ίδιο τον πληρώνουν

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Δὲ βρίσκεις καθρέφτες νὰ φωνάξεις τ᾿ ὄνομά σου- Ἁπλὲς προθέσεις ζωῆς διασφαλίζουν μίαν ἐπικαιρότητα- Ἀνία, πόθοι, ὄνειρα, συναλλαγές, ἐξαπατήσεις- Κι ἂν σκέφτομαι εἶναι γιατὶ ἡ συνήθεια εἶναι πιὸ προσιτὴ ἀπὸ τὴν τύψη. - Μὰ ποιὸς θὰ ῾ρθεῖ νὰ κρατήσει τὴν ὁρμὴ μιᾶς μπόρας ποὺ πέφτει;
 

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ

Πάρε μου το ψωμί, αν θέλεις,
πάρε μου τον αέρα, αλλά
μη μου παίρνεις το γέλιο σου.

Μη μου παίρνεις το ρόδο,
τη βρύση που σταλάζει
το νερό που άξαφνα
σκάει μες στη χαρά σου
το ασημένιο κύμα
το ξαφνικό που σε γεννάει.

 

Παντελής Θαλασσινός

Και να που τα ταξίδια

 μείναν μόνο όνειρα

 Και να που οι φωνές

 και τα τραγούδια σώπασαν

Και να που η ζωή

 τώρα κυλάει πιο γρήγορα

 Και να που τα παιδιά

 και τα παιχνίδια χάθηκαν

Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω

 Χτυπάει πισώπλατα ο χρόνος

 Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω

 Φταίει η ζωή που είναι μικρή

Ραγίσαν τα φεγγάρια

 που ‘χε φέρει η άνοιξη

 Μαρμάρωσε το φως

 στο τελευταίο νύχτωμα

Φτιασίδι ερωτικό

 που θα φοράει το αύριο

 Στις πιάτσες της βροχής

 που θα πουλιέται Σάββατο

 

Βασιλης Παπακωνσταντινου

Πάλι μέτρησα τ΄αστέρια κι όμως κάποια λείπουνε

μόνο τα δικά σου χέρια δε μ΄ εγκαταλείπουνε

πώς μ΄αρέσουν τα μαλλιά σου στη βροχή να βρέχονται

τα φεγγάρια στο κορμί σου να πηγαινοέρχονται

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας

και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας

για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας

Τα φιλιά σου στο λαιμό μου μοιάζουνε με θαύματα

σαν τριαντάφυλλα που ανοίγουν πριν απ΄τα χαράματα

στων ματιών σου το γαλάζιο έριξα τα δίχτυα μου

στις δικές σου παραλίες θέλω τα ξενύχτια μου

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας

και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας

για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας

 

 

Τρυπες ''Εννια Πληρωμενα Τραγουδια'' το 1993

Αν δε χωράς μέσα σε μια άθλια πατρίδα

Αν δε σου φτάνει μια ελπίδα τυφλή

Αν δε χώρας μέσα σε μια ονειροπαγίδα

Αν δε χώρας σε μια αγκαλιά φυλακή

Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα

παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς

Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα

δεν χώρας πουθενά δεν χώρας πουθενά

Αν δε χώρας μέσα σ' εν' άνοστο αστείο

Αν δε σου φτάνει μια σκληρή προσευχή

Αν δε χώρας μέσα σ' ένα ψυχοπορνείο

Αν δε χώρας σ' ένα σπασμένο κορμί

 

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Άσε με να κάνω λάθος

 Μην μου λες πως ειν’ ντροπή

 άσε με να βρω μονάχος

 Ποιο το τέλος ποια η αρχή

 άσε με μονάχο μου να νιώσω

Την ουσία μέσα σ’ όλα που `χεις πει

 Αν αντίρρηση μου φέρεις

 Θα θυμώσω και το ξέρεις

 Αν με χάσεις αιτία θα `σαι εσύ

 

Άσε με να κάνω λάθος

 άσε με να κούραστώ

 άσε με να `ρθω μονάχος

 Και συγγνώμη να σου πω

 Έχω μπόλικο καιρό να κοροϊδεύω

 Κάθε λέξη, κάθε έννοια και σκοπό

 Έχω όρεξη πολύ να αλητεύω

 Κι ας μη ξέρω για τι ψάχνω ή τι θα βρω

 

Μη μου λες για εξερευνήσεις

 Και για χώρες μακρινές

 Μη μου λες για κατακτήσεις

 Και για μαζικές δομές

 Πες μου μόνο πως περνούν τη νύχτα

 Με δυο φίλους σ’ ένα υπόγειο σκυφτό

 Η σειρήνα πάνω ουρλιάζει

 Και η σύριγγα αδειάζει

 Και το αίμα χύνεται ζεστό

 

Άσε με να κάνω λάθος

 άσε με να δω καλά

 άσε με να βρω μονάχος

 Τι μου παίρνει τα μυαλά

 άσε με να σου σφυρίξω στο σκοτάδι

 Ένα γνώριμο παλιό σκοπό

 άσε με να σου γεμίσω κάποιο βράδυ

 Τα κενά με μουσική, rock'n'roll που συμπαθώ

 

Άσε με να κάνω λάθος

 Μη παριστάνεις το Θεό

 Δε μ’ αρέσουν οι σωτήρες

 Δε γουστάρω να σωθώ

 Δεν πειράζει αν μετά θα μετανιώσω

 Δεν τρέχει τίποτα αν διπλά θα κουραστώ

 Δε με νοιάζει απογοήτευση αν νιώσω

 Αφού ξέρω πώς έπαιξα και `γω

 

Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Αυτή τη νύχτα θα τη ζήσω

 σα ναυαγός σ’ ένα νησί,

χωρίς ελπίδα να γλιτώσω,

αφού το θέλησες εσύ.

Είσαι η πείνα που με τρώει,

είσαι η δίψα στο κορμί,

είσαι παραίσθηση και τρέλα,

και το αλάτι στην πληγή.

Αυτή τη νύχτα θα τη ζήσω,

σα νά `μαι αυτός που αγαπάς,

κι εσύ στη θέση τη δική μου,

όπως εγώ θα με ζητάς.

Μίλτος Σαχτούρης

Ἄκου!

Σοῦ ἔλεγα τότε τὴν ἀλήθεια

 τὴν ἤξερα τότε τὴν ἀλήθεια

– Ὄχι, μοῦ ἔλεγες

τὰ πουλιὰ φυτρώνουν

 τὰ γουρούνια πετᾶνε

 τὰ λουλούδια περπατᾶνε

 οἱ ἄνθρωποι, λένε πάντα ψέματα

σοῦ ἔδειχνα ἕνα πουλὶ

 ἔλεγες – Εἶναι λουλούδι

 σοῦ ἔδειχνα ἕνα λουλούδι

 ὄχι, ἔλεγες – Εἶναι πουλὶ

κι οἱ ἄνθρωποι λένε πάντα ψέματα

 

 

Μυρτιώτισσα

Αθόρυβα, σιγά, συρτά

σαν από κούραση βαριά

 πάνω απ τ'ακύμαντα νερά

 γλιστρά στη νύχτα ένα καράβι

Κάποτε σκίζει τη σιωπή

 το μακρυσμένο σφύριγμα του

 κι είναι ένα σφύριγμα ξερό

 κι είναι σαν ένα μήνυμα θανάτου

Ωραίο καράβι του παραμυθιού

 τα πέλαγα τα σπάζεις

 πως της φυγής τον πόθο μου ξυπνάς

 χιμαιρικό καράβι που μου μοιάζεις

Για να μπορέσω μαζί σου να σμιχτώ

 να γίνω ένα κομμάτι απ την ψυχή σου

 μπροστά σου εδώ το ανθρώπινο μου βήμα

 το κουρελιάζω το πετώ στο κύμα

Πρόβαλε απ τα σύννεφα το ολόγιομο φεγγάρι

 και τ'άρπαξε, το τύλιξε μες στα χρυσά του αρπάγια

 το καραβίσιο του υλικό, το ξέφτισε, το διάλυσε

 και κράτησε το σχήμα του μες στου φωτός τα μάγια

 

Λένα Πλάτωνος

Σ' αγάπησα

Σ' αγάπησα πολύ

Ήσουν η αντανάκλαση,

σημείο φωτεινό

στον άναστρο καθρέφτη

του ουρανού μου

«Λίγα κομμάτια σε κίτρινο χρυσό

έχουν μείνει

Τώρα είναι η ευκαιρία να το αποκτήσετε»

φώναξε η τηλεπαρουσιάστρια

ενώ εγώ

«You are my last hope»

σου ψιθύρισα

στη μοναδική υπόγεια διάβαση που μου διέθετες

όλα αυτά τα χρόνια

γέρασες

γέρασα

«You are my last hope»

σου ψιθύρισα

και ο καθρέφτης ουρανός

έσπασε στις ρυτίδες μας