ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ: Νοεμβρίου 2016

Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2016

Νίκου Καββαδία ΒΑΡΔΙΑ

" Η θύμηση αξίζει μονάχα όταν ξέρεις πως θα κινήσεις για καινούργιο ταξίδι. Η χειρότερη άρνηση, η μεγαλύτερη απελπισία, είναι να φουντάρεις στον τόπο σου και να ζεις με τις αναμνήσεις"

1η Δεκέμβρη 1960....

Είναι η μεγάλη απεργία των οικοδόμων που πέρασε στην Ιστορία σαν η μέρα που οι οικοδόμοι ξήλωσαν τα πεζοδρόμια!

Από τις 8 το πρωί οι απεργοί οικοδόμοι συρρέουν από όλους τους δρόμους προς το Εργατικό Κέντρο Αθηνών. Μέσα σε λίγη ώρα ολόκληρη η περιοχή από την πλατεία Κουμουνδούρου μέχρι την οδόν Ζήνωνος έχει κατακλυσθεί από απεργούς. Μια πραγματική ανθρωποθάλασσα που πάλλεται από ενθουσιασμό για την απόλυτη επιτυχία της απεργίας. Από τα μεγάφωνα του Εργατικού Κέντρου ανακοινώνεται ότι σ' ολόκληρη την Ελλάδα η απεργία εσημείωσε τεράστια επιτυχία και ότι σε όλα τα Εργατικά Κέντρα της χώρας πραγματοποιούνται την ίδια στιγμή μεγαλειώδεις πανοικοδομικές συγκεντρώσεις. Για την απεργία στην Αθήνα γίνεται γνωστό ότι όλα τα γιαπιά έχουν νεκρωθεί και ότι αστυνομικές δυνάμεις απεστάλησαν σ' όλες τις μεγάλες οικοδομές. Αγανάκτηση προκάλεσε στους συγκεντρωμένους η είδησις ότι η αστυνομία το πρωί διενήργησε συλλήψεις απεργών οι οποίοι κρατούνται σε διάφορα αστυνομικά τμήματα...»

Νικηφόρος Βρεττάκος.

Γιατί και η γυμνότητα, όταν πιστεύει κανείς στο φως, είναι ρούχο...

Όσκαρ Ουάιλντ

Η μόνη διαφορά ανάμεσα στον άγιο και τον αμαρτωλό είναι ότι κάθε άγιος έχει ένα παρελθόν και κάθε αμαρτωλός ένα μέλλον.

Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2016

Εὐάγγελος Λεμπέσης - Ἡ Τεράστια Κοινωνικὴ Σημασία τῶν Βλακῶν ἐν τῷ Συγχρόνῳ Βίῳ

Ὁ συνήθης κοινωνικὸς ἄνθρωπος θεωρεῖ τὸν ἐπιτήδειον καὶ τὸν ἀπατεῶνα ὡς ἀνηθίκους μέν, ἀλλ᾿ ὡς ὑποδιαιρέσεις τοῦ εὐφυοῦς. Ὅλως τὸ ἀντίθετον ὅμως συμβαίνει: ὁ ἐπιτήδειος καὶ ὁ ἀπατεὼν εἶναι ἀκριβῶς ὑποδιαιρέσεις τοῦ βλακός

Ίσως, η παιδική ηλικία να είναι πιο κοντά στην "πραγματική ζωή''. André Breton

του Λάμπρου Πορφύρα

Πολλές φορές στου δειλινού τη μυστική την ώρα,

όταν γυρνώ με την ψυχή βαριά συλλογισμένη,
πολλές φορές στην ερημιά βγαίνει μιαν άυλη χώρα,
μια χώρα πάντα σιωπηλή και πάντα θαμπωμένη.

A! Kαθώς μπαίνω στ’ άχαρα τα βραδινά στενά της,

κανένας δεν υπάρχει πια να βγει να μ’ απαντήσει,
εγώ είμαι ο μόνος κι ο στερνός που τα περνώ διαβάτης·
θυμάμαι αγάπες· σβήνεται το λίγο φως στη δύση·

Σβήνεται αγάλια ολότελα. Kι η χώρα η θαμπωμένη

μαζί μ’ εκείνο σιωπηλή βυθίζεται μακριά μου,
γυρνάω σκυφτός. Kι αλλοίμονο! τριγύρω μου δε μένει
παρά η νυχτιά, κι η σκοτεινιά κι η ατέλειωτη ερημιά μου.

Γιατί η θάλασσα δεν είναι ένα τοπίο σαν όλα τα άλλα…

Είναι το βίωμα της αιωνιότητας, του τίποτα και του θανάτου…

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2016

Νίκος Γκάτσος

Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι

ουρανέ, φίλε μακρινέ

πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή

πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη

πώς ν' αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό

αχ ουρανέ πόνε μακρινέ

μπορει να ειναι κι έτσι...

Λένε ότι... καμιά φορά στο μεγάλο χορό των ανθρώπων βρίσκεσαι να χορεύεις ανάμεσα τους, αλλά μόνος σου. Όχι για να ξεχάσεις, να ξεχαστείς, να ξεδώσεις, να ξεσκάσεις, όχι για να κρυφτείς από τα συναισθήματά σου και τον πόνο σου, αλλά για να τον αφήσεις να σε κυριεύσει όσο πιο συνειδητά γίνεται, κερδίζοντας σε αντάλλαγμα μια άγρια διαύγεια...

Ευγενιος Αρανιτσης

Φεύγουνε οι αιώνες

σαν αρχαίοι παγετώνες,σαν εικόνες

λες πως όλα είναι μύθοι

κι' όλο τρέχεις μες στα πλήθη

όμως δεν έχεις ξεφύγει.

Βροχή και σήμερα, βροχή στη στέγη μας, βροχή στη πόρτα μας, ατέλειωτη βροχή

Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2016

Στέλιος Καζαντζίδης

Αυτοί που πρέπει να μιλήσουν δε μιλάνε

λες κι έχουν όλοι την αρρώστια της σιωπής,

αυτοί που πρέπει να τολμήσουν δεν τολμάνε

να σταματήσουν τον κατήφορο της γης.

Μη φοβάσαι, μην κλαις

πού θα πάει, να λες

και θα μας χαμογελάσει.

Μη φοβάσαι, μην κλαις

κι από πίκρες πολλές

όλοι έχουμε χορτάσει,

μα το παλεύουμε γιατί πιστεύουμε

πως είναι μπόρα και θα περάσει.

Αυτοί που πρέπει είναι όλοι φοβισμένοι

φυλακισμένοι σε αόρατο κελί,

κανείς δεν νοιάζεται ποιος ζει και ποιος πεθαίνει

σκληρός ο κόσμος κι η ζωή μας φυλακή.

Αλμπέρ Καμύ

Ο ξαφνικός φυσικός πόθος είναι εύκολος. Αλλά ο πόθος παράλληλα με την τρυφερότητα απαιτεί χρόνο. Πρέπει να διασχίσεις ολόκληρη την ερωτική χώρα πριν βρείς τη φλόγα του πόθου. Άραγε γι΄αυτό κανείς ποθεί, στην αρχή τόσο δύσκολα ό,τι αγαπά;

Νίκος Καρούζος

...Ο ουρανός είναι στον βαθυκύανο χειμώνα. Το φως φωνάζει με τον κεραυνό. Να με σώσουν τα όνειρα ή να με συντρίψουν— ένα τ’ ονομάζω

Γιώργος Σεφέρης

Σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας μας χρειάζεται ὅλους τοὺς ἄλλους. Πρέπει ν᾿ ἀναζητήσουμε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ βρίσκεται.

Eduardo Galeano

...για μας τους εφήμερους θνητούς, η μόνη αιωνιότητα είναι η στιγμή, και είναι προτιμότερο να την πιείς παρά να την κλάψεις...

Sigmund Freud

Η μεγαλύτερη ερώτηση που δεν έχει απαντηθεί ποτέ και που κι εγώ δεν έχω κατορθώσει να απαντήσω μετά από τριάντα χρόνια έρευνας, είναι: «τι θέλει μια γυναίκα;»

Μενέλαος Λουντέμης

Να φεύγεις με το κεφάλι ψηλά και να κλείνεις την πόρτα χαμογελώντας.

Γιατί εσύ ένιωσες, δεν κρύφτηκες.

Γιατί εσύ ότι είχες να δώσεις το έδωσες.

Και γιατί, πολύ απλά, σε περιμένουν άλλα καλύτερα που μόνο όταν φύγεις θα τα συναντήσεις…

Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2016

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Στα λιμάνια

την Κυριακή σαν κατεβούμε ν’ ανασάνουμε

βλέπουμε να φωτίζονται το λιόγερμα

σπασμένα ξύλα από ταξίδια που δεν τέλειωσαν

Στίχοι: Αρλέτα

Δε χωράει το κορμί μου σ’ έναν έρωτα

Σ’ ένα τόπο δε χωράει η ψυχή μου

Είναι η τύχη, είναι η ράτσα, είναι η μοίρα μου

στο ταξίδι να σκορπάω τη ζωή μου

Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου

Κύμα μου έφυγες τι να φιλήσω;

Πάγωσ’ η θάλασσα, πάει η στεριά

τρέμει η ώρα μου τι να ρωτήσω;

Μνήμη μου χάθηκες μες στα βαθιά.

Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2016

Eric Hoffer

Το τέλος έρχεται όταν σταματήσουμε να μιλάμε στον εαυτό μας. Είναι το τέλος της πραγματικής σκέψης και η απαρχή της τελικής μοναξιάς.

Στίχοι -Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

κι η νύχτα τρίζει

και σε γυρίζει

σε τριβελίζει

σ’ αναστατώνει

around the clock

γιατ’ είσαι ροκ.!

Γιατί δεν υπάρχουν πια παρέες;

Γιατί έχουμε γίνει πιο εγωιστές. Γιατί δίνουμε μεγαλύτερη σημασία στο τι θέλουμε να κάνουμε παρά στο με ποιους. Γιατί όλοι μας έχουμε πληγωθεί από φιλίες, και δυσκολευόμαστε να επενδύσουμε ξανά σε καινούριους ανθρώπους. Έτσι, γλιτώνουμε μεγάλα κομμάτια απογοήτευσης, αλλά χάνουμε και μεγάλα κομμάτια συντροφικότητας

Έρμαν Έσσε

«Πολλοί άνθρωποι προσπαθούν να δείχνουν κάτι που δεν είναι, είτε γιατί νομίζουν πως αυτό θέλουν οι άλλοι είτε γιατί δεν τους αρέσει το πώς είναι.»

Sylvia Plath, 1932-1963

Βρέχει. Έχω την παρόρμηση να γράψω ένα ποίημα. Αλλά θυμάμαι κάτι σε ένα απορριπτικό σημείωμα: μετά από μια καταρρακτώδη βροχή, ποιήματα με τίτλο "βροχή" καταφτάνουν από κάθε γωνιά της χώρας.

Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2016

Μη μ’ αγαπάς με συννεφιά…Κάνε μου μόνο συντροφιά

Charles Bukowsky

Υπάρχουν αξέχαστοι άνθρωποι ...

Και δεν υπάρχει θεραπεία....

H αλήθεια είναι υπερβολικά γυμνή….Δεν διεγείρει τους άντρες….

Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις

όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,

γιατί το έδαφος του Αύριο

είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια

…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο

να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2016

λες ακομα οτι δεν πιστευεις στη βια απο οπου κι αν προερχεται?

Στίχοι: Διονύσης Τσακνής

Ειν’ η νύχτα δικιά μου μα της είμαι αιχμάλωτος,

μου περνούν χειροπέδες τα σφιχτά της πλοκάμια,

να δοθώ στη μαγεία της θέλω, αδιάφορος

για ότι σέρνεται γύρω μου μέσα στην πόλη την άδεια.

Στίχοι: B.D Foxmoor

Τόσα χρόνια σεργιανάμε στα όμορφα με το ίδιο εισιτήριο

και κανείς βαλτός δε μας ρώτησε ούτε και ζήτησε να τ’ ακυρώσει.

Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2016

Ο χειρότερος αγράμματος είναι ο πολιτικά αγράμματος.

Δεν ακούει τίποτα, δεν βλέπει τίποτα, δε μετέχει στην πολιτική ζωή.

Δε δείχνει να γνωρίζει ότι το κόστος διαβίωσης, η τιμή των φασολιών, του αλευριού, του ενοικίου, των φαρμάκων, όλα βασίζονται σε πολιτικές αποφάσεις.

Νιώθει ακόμη και περήφανος για την πολιτική του αμορφωσιά, φουσκώνει το στήθος και λέει πως μισεί την πολιτική.

Δε γνωρίζει, ο ηλίθιος, πως απ’ την έλλειψη συμμετοχής του στα κοινά προέρχεται η ύπαρξη της πόρνης, το παρατημένο παιδί, ο κλέφτης και, χειρότερα απ’ όλα, οι διεφθαρμένοι αξιωματούχοι, oι λακέδες των εκμεταλλευτριών πολυεθνικών εταιρειών...

Μπρέχτ

Θυμήθηκα μια ελληνική ταινία.

Με τον Βέγγο και τον Διαμαντόπουλο. Σε μια σκηνή του έργου, έρχεται ο "καθοδηγητής" να τους πει να πάρουν μέρος σε ένα συλλαλητήριο που σίγουρα θα κτυπήσουν οι Γερμανοί. Βέγγος και Διαμαντόπουλος τρέμουν από το φόρο τους. Όποτε κάποιος από δυο (νομίζω ο Διαμαντόπουλος) λέει "για φαντάσου να υπήρχε ένας τρόπος να μην μας πιάνουν οι σφαίρες και θα σου έλεγα εγώ...". "Ψηλά τα χέρια Χίτλερ" φωνάζει ο Βέγγος γυρίζοντας το καβουρδιστήρι του καφέ σαν πολυβόλο Την έχεις δει τη ταινία; Τη θυμάσαι αυτή τη σκηνή;

Κι όμως και εγώ έχω νιώσει την ανάγκη να υπήρχε ένας τρόπος να μη με πιάνουν τα δακρυγόνα και τα κλομπ… σε κάθε σύγκρουση με τα ΜΑΤ

έμπλεξα τα όνειρα ….

Θά ῾ρθει μιὰ μέρα ποὺ δὲ θά ῾χουμε πιὰ τί νὰ ποῦμε

Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2016

του Γουίλλιαμ Μπάτλερ Γέητς

Αν είχα του ουρανού τα κεντημένα ρούχα

Με ύφανση από χρυσό και ασημένιο φως
Τα γαλανά τα σκούρα και τα μαύρα ρούχα
Από σκοτάδι από φως κι από μισόφωτο
Θα τα ‘στρωνα όλα κάτω από τα πόδια σου
Είμαι φτωχός όμως, έχω μονάχα τα όνειρά μου
Τα όνειρά μου έστρωσα στα πόδια σου
Περπάτα απαλά γιατί πατάς τα όνειρά μου.

Φερνάντο Πεσσόα

Ένα φλιτζάνι καφές , ένα τσιγάρο που καπνίζεις και το άρωμά του σε διαπερνά, ΤΑ Μάτια μισόκλειστα ΜΕΣΑ ΣΤΟ ημίφως ΤΟΥ δωματίου ... ΔΕΝ Θέλω τίποτε Άλλο ΑΠΌ ΤΗ Ζωή Εκτός ΑΠΌ ΤΑ Όνειρα ΜΟΥ ΚΑΙ Αυτο ... Λίγο είναι? Δεν ξέρω. Μήπως ξέρω τι είναι λίγο και τι πολύ?