Dance me to the end of love

Dance me to your beauty with a burning violin

Dance me through the panic 'til I'm gathered safely in

Lift me like an olive branch and be my homeward dove

Dance me to the end of love

Dance me to the end of love

Oh let me see your beauty when the witnesses are gone

Let me feel you moving like they do in Babylon

Show me slowly what I only know the limits of

Dance me to the end of love

Dance me to the end of love

Dance me to the wedding now, dance me on and on

Dance me very tenderly and dance me very long

We're both of us beneath our love, we're both of us above

Dance me to the end of love

Dance me to the end of love

Dance me to the children who are asking to be born

Dance me through the curtains that our kisses have outworn

Raise a tent of shelter now, though every thread is torn

Dance me to the end of love

Dance me to your beauty with a burning violin

Dance me through the panic till I'm gathered safely in

Touch me with your naked hand or touch me with your glove

Dance me to the end of love

Dance me to the end of love

Στίχοι-μουσική:Γιώργος Σαρρής

Τα απογεύματα τα άδεια που βουλιάζω μακριά σου

τις ζωής μου το βήμα τ' απλώνω στο κύμα και θα σε ζητώ.

Και στις νύχτας τις μπόρες θα γλιστράω στα φιλιά σου

κι αναμνήσεις σαν χάδια ποτισμένα

καράβια θα περνάν στο μυαλό

κι όπως κρατάει η βροχή το ρυθμό

και σαν τρελή η κάρδια μου χορέψει ταγκό

εγώ μέσα σε δρόμους καθρέφτες

να ψάχνω τους φταίχτες...

βγάζω όλα αυτά που αγαπώ

 Στις στιγμές που κυλάνε όλα τα άστρα μου σβήνω

Στην αυλαία που πέφτει απ' του χρόνου το ξέφτι

ζητώ να πιαστώ κι όσα έχω σημάδια...

με όνειρα θα τα ντύνω

σαν παλιό ραβασάκι σε λιωμένο σακάκι θα σ' αναζητώ

κι όπως κρατάει η βροχή το ρυθμό και σαν τρελή η καρδιά μου

 χορεύει ταγκό εγώ μέσα σε δρόμους καθρέφτες

να ψάχνω τους φταίχτες...

βγάζω όλα αυτά που αγαπώ.

κι όπως κρατάει η βροχή το ρυθμό και σαν τρελή

η καρδία μου χορεύει ταγκό...

Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου

Έβαλες πάλι φόρεµα µετά από τόσα χρόνια

Και ψάχνεις µες΄ στα µάτια µου να δεις τι έχει µείνει

Σου γέλασα, σε ρώτησα αν µ’ αγαπάς ακόµα

Γι αυτό που ήµουν κάποτε ή για ό,τι έχω γίνει.

Άφησες πάλι τα µαλλιά να τρέξουνε στην πλάτη

Θα σκοτωθούµε κάποτε - σου ΄πα - µ’ αυτές τις τρέλες

Ποτέ δεν έγραψες-ποτέ τραγούδι για γινάτι

Και για κορίτσια που φορούν πολύχρωµες κορδέλες.

Άλλοι πιο ωραία πράγµατα έχουν για να θυµούνται

Φτάσαν πολύ µακρύτερα απ’ όσο είχαν ζητήσει

Κι άλλοι που βλέπουν όνειρα ότι ξαναγεννιούνται

Θα σκότωναν να ζήσουνε αυτά που έχουµε ζήσει

Χόρεψες πάλι µόνη σου στο δρόµο µεθυσµένη

Σε κοίταζα να γίνεσαι ένα µικρό µαχαίρι

Αν από όλη τη ζωή αυτή η νύχτα µένει

Θέλω να πέσουµε µαζί από το ίδιο χέρι.

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος

Όνειρα απάτητες κορφές κι ανθρώποι πατημένοι

σ’ αρπάζει η μέρα απ’ το γιακά στη νύχτα σε πηγαίνει

όλες σου τις αμπάριζες έκανε ο χρόνος στάχτη

κι εσύ κοιτάς στα σκοτεινά σαν να προσμένεις κάτι

Αντί να βρίζεις το σκοτάδι

άναψε φίλε ένα κερί

εκεί που δεν το περιμένεις

θα `ρθ’ η αγάπη να σε βρει

Όνειρα απάτητες κορφές κι ανθρώποι πατημένοι

κι εσύ τους κόμπους να μετράς που φτάσανε στο χτένι

στης πόλης το λαβύρινθο σβήνει η βροχή τα ίχνη

μια Αριάδνη γελαστή ψιλή κλωστή σου ρίχνει

Νατάσσα Μποφίλιου

Τους ανθρώπους της ζωής μου

κάθισα να τους μετρήσω

τους παρόντες, τους απόντες

κάνα δυό περαστικούς

Όσους ήρθαν για να μείνουν

όσους έφυγαν πριν γίνουν

τους κοινόχρηστους, τους ξένους

τους πολύ προσωπικούς...

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι

ή μου βγαίνουνε πολλοί

κι είναι η μοναξιά που επείγει

ό,τι με μελαγχολεί.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι

ή μου βγαίνουνε πολλοί

σ' ένα μέτρημα που ανοίγει

την παλιά μου την πληγή

Τους ανθρώπους της ζωής μου

θα 'θελα να τους κρατήσω

τα αγρίμια, τους αγγέλους

και τους πιο κανονικούς.

Όσους άφησαν σημάδι

όσους πήρε το σκοτάδι

τους "εκείνους", τους τυχαίους

τους πολύ προσωπικούς...

...Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη

φιλίες κι αγάπες που πήραν οι δρόμοι

κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι

τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί, φοβισμένοι.

Δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι

σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι.

Χαρούμενοι, άσχετοι, συνεπιβάτες

μποέμ καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες.

Εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι

που δίνουν με μέτρο, που κάνουν σπατάλη.

Αγάπες που έμοιαζαν να 'χουν αξία

και άλλες που ξέμειναν στη χειραψία.

Φτωχοί συγγενείς που σερβίρουν τα έτοιμα

οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα

όσοι ζουν με το αίσθημα...

Φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα.......

Γιώτα Νέγκα

Κανείς δε θα μπορέσει μου 'χες πει

να με πονέσει πάλι όπως εσύ

κι αφού είπαμε γεια με τα δάκρυα στεγνά

τα παράθυρα αφήνω όλη μέρα κλειστά

Ποτέ δε θα σ' αφήσω μου 'χες πει

να ζήσεις στα όνειρά μου όπως πριν

Κι όμως να! περπατώ μεσ' τον ύπνο σου εγώ

και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά

Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά

πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά

Xαρά σ' αυτόν που τώρα σ' αγαπά

χαράζει και σ' αγγίζει στα μαλλιά

Κι όμως να! περπατώ μεσ' τον ύπνο σου εγώ

και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά

Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά

πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά

Κανείς δε θα μπορέσει μου 'χες πει

ποτέ να μ' αγαπήσει όπως εσύ...

Γιώργος Σεφέρης

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί...
Πηγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
μηχανή μιας απέραντης οδύνης
που κατάντησε να μην έχει σημασία...
Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος και ήσυχος
μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ’ το τρένο
ξυπνώντας άσκημα κάποια συννεφιασμένη αυγή.
Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτε
σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει
και σας μιλώ γι’ αυτόν γιατί δε βρίσκω
τίποτε που να μην το συνηθίσατε·
προσκυνώ.

Il conformista, Giorgio Gaber

Εγώ είμαι ένας άνθρωπος καινούριος.

Τόσο καινούριος, που εδώ και καιρό, δεν είμαι ούτε καν …φασίστας.

Είμαι ευαίσθητος και αλτρουιστής, οριενταλιστής

και στο παρελθόν υπήρξα λίγο επαναστάτης του '60!

Εδώ και λίγο καιρό …περιβαλλοντολόγος,

πριν λίγα χρόνια - μέσα σε μια ευφορία - ένιωσα

(όπως λίγο-πολύ όλοι) σοσιαλιστής!

Εγώ είμαι ένας άνθρωπος καινούριος.

Παρακαλώ - και το λέω με την κυριολεκτική έννοια -

είμαι προοδευτικός!

Αυτή την εποχή …φιλελεύθερος, αντιρατσιστής

και είμαι πολύ καλός, είμαι και φιλόζωος!

Δεν είμαι πλέον κρατιστής,

τώρα τελευταία μάλιστα πάω και κάπως κόντρα στο ρεύμα,

είμαι φεντεραλιστής!

Ο κομφορμιστής,

είναι κάποιος που πάντα είναι με το μέρος του "σωστού".

Ο κομφορμιστής,

έχει όλες τις απαντήσεις ξακάθαρες μέσα στο μυαλό του.

Κι όταν είναι να συλλέξει γνώμες, κρατά στα χέρια του δυο-τρεις εφημερίδες

Κι όταν θέλει να σκεφτεί, σκέφτεται πάντα όπως έχει ακούσει μάλλον

σαν ένας καλός οπορτουνιστής.

Προσαρμόζεται χωρίς να νοιάζεται και πολύ και ζει μες στον παράδεισό του,

ο κομφορμιστής!

Είναι ένας άνθρωπος που κινείται εντελώς χωρίς βαρύτητα,

ο κομφορμιστής!

Εξασκείται να γλιστράει μες στη θάλασσα της πλειοψηφίας,

είναι ένα ζώο πολύ κοινό, που ζει με κουβέντες και συζητήσεις,

τη νύχτα ονειρεύεται όνειρα άλλων ανθρώπων,

τη μέρα εκρήγνυται μες στη δική του γιορτή, που είναι

να ζει ειρηνικά και να τα έχει καλά με όλο τον κόσμο

κι έτσι επιβάλλεται επιπλέοντας,

ο κομφορμιστής!

Εγώ είμαι ένας άνθρωπος καινούριος.

Και με τις γυναίκες έχω εξαιρετική σχέση, είμαι φεμινιστής.

Είμαι διαθέσιμος και αισιόδοξος, είμαι ευρωπαϊστής!

Δεν υψώνω ποτέ τη φωνή μου, είμαι ειρηνιστής!

Ήμουν μαρξιστής-λενινιστής

και μετά από λίγο - δεν ξέρω το πώς και το γιατί -

βρέθηκα να 'μαι …χριστιανοκομμουνιστής!

Ο κομφορμιστής,

δεν έχει καταλάβει και πολύ καλά, πως σαν μπαλόνι αναπηδά.

Ο κομφορμιστής,

αερόστατο εξελιγμένο, που φουσκώνει από την πληροφόρηση.

Είναι το αποτέλεσμα ενός νέου είδους

που πετάει πάντα σε χαμηλό ύψος πάνω από την επιφάνεια,

ίσα-ίσα αγγίζει τον κόσμο με το δάχτυλο και νιώθει συνειδητοποιημένος…

Ζει! Κι αυτό του φτάνει και πρέπει τώρα πλέον να το πω: μοιάζει τόσο πολύ σ' όλους εμάς,

ο κομφορμιστής!

Εγώ είμαι ένας άνθρωπος καινούριος.

Τόσο καινούριος, που το βλέπεις με την πρώτη ματιά,

είμαι ο νέος κομφορμιστής!

 

 

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

Μες στο υγρό σκοτάδι

 πολύ πλανήθηκα

Αγάπησα τις φωτοσκιές των δέντρων

 τη γνώριμη νύχτα

 τον ουρανό

Βροχή

 μουσικές φωνές

Μες στο υγρό σκοτάδι

Έλα

 θα βαδίσουμε σιγά μην ακουστούμε

Είμαστε παιδιά

 κι αγαπούμε τα ωραία καράβια

 είμαστε παιδιά

 κι αγαπούμε τη θάλασσα

Λάσπες και νερά

 ο άνεμος ταξιδεύει

 τραγούδια που σβήνουν

Χαρούλα Αλεξίου

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο είν' το σπίτι του

μοναχός συντροφεμένος απ' τη λύπη του

Ήταν νέος, ήταν γέρος δε θυμάμαι πια

μα θυμάμαι πως μιλούσε μόνο στα πουλιά

Και κανένας δεν τον είχε κάνει φίλο του

πάντα μοναχός γυρνούσε με το σκύλο του

Κι όπως μάζευα κοχύλια κι άσπρα βότσαλα

ήρθαν κι έκατσαν κοντά μου δυο γλαρόπουλα

Μου 'παν να τον πλησιάσω που 'μαι μοναχή

να του φτιάξω μιαν αγάπη να μιλάει γι' αυτή

Μα η δικιά μου η αγάπη είναι η θάλασσα

για μοναδική μου φίλη την εκράτησα

Να μου τραγουδήσει πάλι την παρακαλώ

μήπως την ακούσει κι έρθει μέχρι το γιαλό.

Η μανούλα μου η γοργόνα η Μαγδαληνή

να της πω να του χαρίσει πάλι τη φωνή

Να μου πει τα μυστικά του και τα λάθη του

που τον κρύψαν απ' τους φίλους κι απ' τα πάθη του

Κι ύστερα να πλύνω τ' άστρα να του φέξουνε

νά 'ρθει πριν φανούν οι γλάροι κ' με κλέψουνε.

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή

να μετράω τους πειρατές της κάθε χαραυγή

Και η μάνα μου δε βγαίνει κι ούτε φαίνεται

το τραγούδι μου στο κύμα μέσα πνίγεται

Την αγάπη να διαλέξω ή τη θάλασσα

απ' τις δύο ποια με πονάει δε λογάριασα

Κι έτσι ανάμεσα στις δύο τώρα αφήνομαι

μα καμιά δεν είναι δικιά μου και μαραίνομαι

 

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή

να μετράω τα όνειρα της κάθε χαραυγή.........

Μάνος Χατζιδάκις

Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή

Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω

Μη φοβηθείς

Και θα με βρεις είτε σαν άστρο

Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα

Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει

Είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς

Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος

Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ' άστρα

Μαζεύοντ' όλοι οι ποιητές

Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα

Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια

Και περιμένουν

Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν

Να πέσουν μες στον ύπνο σου

Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου

Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ' το παράθυρό σου

Το πρόσωπό μου φωτεινό

Να σχηματίζει αστερισμό

Να σου χαμογελάει

Και να σου ψιθυρίζει

Καλή νύχτα "

 

Στίχοι: Μέντης Μποσταντζόγλου - Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Πικρός καφές

Πικρός καφές είν η ζωή,
πικρός κι εγώ τον πίνω
Γουλιά-γουλιά κάθε στιγμή,
πόσο με πίκρανες κι εσύ
μα εγώ το καταπίνω
Πικρός καφές είσαι κι εσύ,
γεμάτη αχαριστία
κι αν έχω αισθήματα καλά,
δεν μ έχουν βγάλει πουθενά
όσο κι αν έγινα θυσία
Στενό σακάκι είν η ζωή,
στενό μα το φοράω
Βαρύ φορτίο κι οι καημοί,
κι είναι από σένα οι πιο πολλοί
κι όμως τους κουβαλάω

 

Στίχοι: Σώτια Τσώτου

Να 'ξερα των άστρων το σκοπό
να στον λέω να σε νανουρίζω
να 'μουνα Θεός να σου το πω
πάρ' το γαλαξία στον χαρίζω
πόσο σ' αγαπώ, πόσο σ' αγαπώ.
Μου 'ταξες ταξίδι να με πας
όσο μακριά ο κόσμος φτάνει
πού αλλού καρδιά μου να με πας
πήγα στον παράδεισο και φτάνει
πόσο μ' αγαπάς, πόσο μ' αγαπάς.
Μάλαμα στα τζάμια το νερό
κι ούτε μια σταγόνα δεν ορίζω
όλο μου το βιος ό,τι φορώ
η ψυχούλα μου και στη χαρίζω
πόσο σ' αγαπώ, πόσο σ' αγαπώ.

 

Ερμηνεία :Παντελής Θαλασσινός

Καράβι το ταξίδι σου

στην άγκυρα τελειώνει

για αυτό κρατήσου από το βυθό

και άφησε το τιμόνι

να ταξιδεύεις χαίρεσαι

στο κύμα που πεινάει

βαθιά στην μαύρη θάλασσα πες μου

τι σε τραβάει

Σηκώνεις άσπρο το πανί

ξελύνεις τα σχοινιά σου

και σαν πουλιά στην κουμπαστή

στέκονται τα όνειρά σου

αφήνεις πίσω την στεριά

να πας σε ξένα μέρη

ποιος άφησε την σιγουριά

για κάτι που δε ξέρει

Μες στο λιμάνι δε μπορώ

τον κόσμο τον φοβάμαι

χίλιες φορές στο πέλαγο

στο κύμα να κοιμάμαι

να κυνηγάω τ'άπιαστο

στου ορίζοντα το τέρμα

γιατί η αλήθεια μου ζητάει

να ζήσω μες το ψέμα

Αδειάζω απ'τα αμπάρια μου

τα λόγια των ανθρώπων

τα βάσανα και τους καημούς

τόσο χαμένων κόπων

του ταξιδιού την ομορφιά

κανείς δε στην χαρίζει

θέλει ψυχή να έχεις βαθιά

καρδιά που να δακρύζει..

 

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Κοντά στα κύματα

θα χτίσω το παλάτι μου

Θα βάλω πόρτες

μ' αλυσίδες και παγώνια

Και μες στη θάλασσα

θα ρίξω το κρεβάτι μου

γιατί κι οι έρωτες

μου φάγανε τα χρόνια

Να κοιμηθώ στο πάτωμα

να κλείσω και τα μάτια

γιατί υπάρχουν κι άτομα

που γίνονται κομμάτια

Ξυπνώ μεσάνυχτα

κι ανοίγω το παράθυρο

κι αυτό που κάνω

ποιος σου το' πε αδυναμία

Που λογαριάζω

το μηδέν μου με το άπειρο

και βρίσκω ανάπηρο

τον κόσμο στα σημεία

 

Διονύσης Σαββόπουλος

Καλοκαίρι

η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει

καλοκαίρι

καρεκλάκια, πετονιές μέσ' το πανέρι

μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει

καλοκαίρι

πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ' αγέρι

καλοκαίρι

με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει

την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι

την κοψιά μιας προτομής μέσ' το παρτέρι

καλοκαίρι

μ' ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

 

Καλοκαίρι

με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι

καλοκαίρι

καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει

στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι

καλοκαίρι

με τον κούκο μέσ' τα πεύκα και στ' αμπέλι

καλοκαίρι

στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι

με τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέρι

με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι

καλοκαίρι

λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

 

Καλοκαίρι

του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη

καλοκαίρι

με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη

τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι

καλοκαίρι

όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι

καλοκαίρι

με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι

φαλακροί μέσ' τις σακούλες μας σαν γέροι

εκεινού με τ' άσπρο κράνος που μας ξέρει

καλοκαίρι

μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

 

Καλοκαίρι

στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη

αλλά εν τέλει

με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι

την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει

καλοκαίρι

στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει

καλοκαίρι

τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει

μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι

στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι

καλοκαίρι

μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει

Λουκιανός Κηλαηδόνης

Φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια
ώρα με την ώρα βιαστικά
νιάτα που περνούν
που δεν θα ξαναρθούν
κι εκείνο που βλέπω
να μένει τελικά
Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι
μες τα θερινά τα σινεμά
νύχτες που περνούν
που δεν θα ξαναρθούν
μ' αγιόκλημα και γιασεμιά
Φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια
κάποιος μας τα κλέβει μυστικά
χρόνια που περνούν
που δεν θα ξαναρθούν
κι εκείνο που βλέπω να μένει τελικά

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι
μες τα θερινά τα σινεμά....

Παντελής Θαλασσινός

Και να που τα ταξίδια

μείναν μόνο όνειρα

Και να που οι φωνές

και τα τραγούδια σώπασαν

Και να που η ζωή

τώρα κυλάει πιο γρήγορα

Και να που τα παιδιά

και τα παιχνίδια χάθηκαν

Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω

Χτυπάει πισώπλατα ο χρόνος

Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω

Φταίει η ζωή που είναι μικρή

Ραγίσαν τα φεγγάρια

που 'χε φέρει η άνοιξη

Μαρμάρωσε το φως

στο τελευταίο νύχτωμα

Φτιασίδι ερωτικό

που θα φοράει το αύριο

Στις πιάτσες της βροχής

που θα πουλιέται Σάββατο

 

Στίχοι:Μάνος Ελευθερίου

Είχα μι'αγάπη από παιδί

γιά κάποια καφενεία

που ήταν κοντά στη θάλασσα

και βλέπαν ουρανούς.

Που είχαν καλάμια στη σκεπή

και μέσα,στη γωνία

ένα σβηστό γραμμόφωνο

γιά να σου φεύγει ο νους.

Χρόνια ζητώ να πιώ καφέ

σε τέτοια καφενεία

ν'ακούγονται τα κύματα

σα να'ναι μουσική.

 Να βρω πως είν' η θάλασσα

σ'αυτή την ιστορία

σε καφενεία που γερνούν

κοντά της μιά ζωή.

Τα' φερε ανάποδα ο καιρός

κι άλλαξε σ'όλα κάτι

κι αναβολή σ'αναβολή

δεν βρήκα αυτό το απλό.

Ένα παραθαλάσσιο μικρό καφενεδάκι

που να με κάνει μιά στιγμή

γλυκά να ξεχαστώ.

Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Ήλιος που τρύπησε τα βλέφαρά μου,

καρέκλα που έτριξε στο κάθισμά μου,

κούπα που έγειρε πάνω στα χείλη.

Η μέρα έρχεται και θ' ανατείλει.

Τα ρούχα που φορώ με χαιρετάνε:

«Μαζί σου, αφεντικό, και στο βούρκο πάμε».

Λοξό το κοίταγμα στο ρολογάκι,

σαν κλέφτης που πηδάει το καγκελάκι.

Τα λόγια τα πικρά, τα τιποτένια,

τα πήρε ο ύπνος μου μακριά στα ξένα.

Αφήνω πίσω μου ζεστό κρεβάτι

και παίρνω της ζωής το μονοπάτι.

Μπορεί να πληγωθώ, μπορεί να κλάψω,

μπορεί τα λάθη μου να μην τ' αλλάξω,

μα όλα τα πρωινά μοιάζουν σε κάτι,

τα στεφανώνει μια γλυκιά φενάκη.

Στίχοι και Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

 

- Πες μου κάτι αληθινό.

Σαν την ερημιά αυτού που απαγχονίζεται,

σαν τη ροή απ' τα ρουθούνια του πυγμάχου

και σαν την κούραση στα πόδια μου.

- Πες μου κάτι αφόρητο.

Σαν τη φράση "ξέρεις τι έχω κάνει εγώ για σένα;",

σαν την αμηχανία στους ανελκυστήρες

και σαν την απουσία του νοήματος.

- Πες μου κάτι δυνατό.

Σαν τις αδυναμίες μας που φτάσαν ως τα νύχια,

σαν τα λούλουδα του κάμπου και σαν

καρτέρι των ληστών στο Δήλεσι.

- Και τώρα πες μου κάτι ψεύτικο.

Σαν τα ψόφια δάχτυλα που 'σφιξα στο χέρι,

σαν τον ήλιο του χειμώνα

και σαν την ορκισμένη αγάπη της.

Κατερίνα Γώγου.

"...κι αμέτρητες φορές- αγκαλιά απ’τη μέση

 μετρήσαμε τ’άμέτρητα τ’άστρα

 και κείνα που λέγανε για καλύτερα χρόνια

 τα φάγαμε βγάζοντας κουβάδες με νερό

 για να μπορούν να ταξιδεύουνε για πάντα

τα πλοία που δεν άραξαν

 κι είναι επειδή μια και κάτω

 κατεβάσαμε όλα τα ξινισμένα κρασιά

 και βγάλαμε τα σωθικά μας τραγουδώντας

 γεμάτα παράπονο-παιδιακίσα πράγματα-

τον Ιούλιο κάποτε

 Γι’αυτό άμα κάνει κανείς μια κίνηση έτσι

 για να μας χαϊδέψει

 κάνουμε εμείς μια κίνηση πίσω

 σα να μη φάμε ξύλο.

Γι’αυτό αν τύχει και μ’αγαπήσεις

 πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ

 πώς θα μ’αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ.

Κι εδώ. Κι εκεί. Μη! Κι εδώ .

Κι εκεί."

 

 

Στίχοι: Κώστας Βίρβος

Την καρδιά μου πλήγωσες, μ' έκανες και πόνεσα

εσύ δε μ' αγαπάς, ούτε με πονάς.

Άπονα μου φέρνεσαι, σκέφτεσαι παράλογα,

Όπου θες να πας, εσύ δε μ' αγαπάς.

 

Μακριά μου να φύγεις, να φύγεις, να φύγεις,

δεν θέλω ξανά να σε δώ.

Μονάχος να μείνω, να κλαίω, να πίνω

κι ας γίνω ρεμάλι σωστό.

 

Πίστεψα στα λόγια σου που πολλά μου έλεγες,

Εσύ δε μ' αγαπάς, ούτε με πονάς.

Φύγε και για μένανε μην ενδιαφέρεσαι,

όπου θες να πας, αφού δε με πονάς.

 

Φερνάντο Πεσσόα

Έβγαλα τη μάσκα και στον καθρέφτη κοιτάχτηκα

Είδα το παιδί που ήμουν εδώ και πολύ καιρό…

Δεν είχε καθόλου αλλάξει.

Αυτό είναι το πλεονέκτημα

Του να ξέρεις τη μάσκα να βγάζεις.

Είμαστε πάντα παιδιά,

Το παρελθόν, που ήταν το παιδί αυτό.

Έβαλα τη μάσκα, την ξανάβγαλα πάλι.

Είναι καλύτερα έτσι

Έτσι, χωρίς τη μάσκα·

Γυρίζω πίσω στην προσωπικότητά μου

Όπως της γραμμής το τέλος.

 

 

Γιώργος Χρονάς

Να ξέρεις ότι το τσιγάρο που καπνίζεις

 με τον καιρό

 θ’ αφήσει στο δεξί σου χέρι ανάμεσα

 στα δάχτυλα

 ένα ξερό κίτρινο χρώμα που την ώρα

του φαγητού, την ώρα που βγάζεις

 το εισιτήριο στο λεωφορείο, την ώρα που

 χτενίζεις τα μαλλιά σου στον

 καθρέφτη θα σου δείχνει τις ώρες που φύγαν

 χωρίς ποτέ να μπορέσεις

 να τις κρατήσεις.

Και συ όλο να καπνίζεις.

Όλο να καπνίζεις.

Να καπνίζεις...

 

Στίχοι: Γιώργος Παπαστεφάνου

Μια αγάπη για το καλοκαίρι

θα 'μαι κι εγώ

να σου κρατώ δροσιά στο χέρι

να σε φιλώ.

Θα μ' αγαπάς σαν καλοκαίρι

και σαν παιδί,

μα θα μου φύγεις με τ' αγέρι

και τη βροχή.

Μια αγάπη για το καλοκαίρι

θα 'μαι κι εγώ

να σου κρατώ δροσιά στο χέρι

να σε φιλώ.

Και σαν θα 'ρθει το καλοκαίρι

και σε ζητώ

θα μείνει μόνο έν' αστέρι

να το κοιτώ.

Κωστής Μαραβέγιας

Γιατί μου λες και στο γιατί είμαι κι εγώ χαμένος

 Σε μια ομίχλη από γνωστούς και φίλους μεθυσμένους

 Κάτι σου πνίγει τη φωνή και θέλεις να φωνάξεις

 Θέλεις να φύγεις μακριά, πίσω να μην κοιτάξεις

Πάρε χρώμα απ’ τις πληγές σου, ντύσου κόκκινα

 κόψε τα σχοινιά πριν γίνουν συρματόσχοινα

Είναι οι ώρες δύσκολες τα βράδια και σε πνίγουν

 Θέλεις αέρα, θέλεις φως κι οι πόρτες δεν ανοίγουν

 Κάτι σου πνίγει τη φωνή και θέλεις να φωνάξεις

 τα ρούχα που σε σφίγγουνε θέλεις να τα πετάξεις

 

Χάρις Αλεξίου

''Την μηχανή μου βάζω μπροστά

πάλι θα φύγω κι όλα γνωστά

ξετυλίγω ακόμη μια αλήθεια

δεν μου αρκεί πια το λίγο στα στήθια

Βγαίνω απ' την πόλη, δρόμοι ανοιχτοί

να δούμε πάλι τι θα παιχτεί

την ψυχή μου απλώνω

σε μια τσάντα έχω μόνο

λίγο φως και νερό για τον δρόμο

Κι όσο φεύγω μακριά σου το ξέρω

πάντα ο ήλιος θα βγαίνει χωρίς

να τον νοιάζει αν θα τα καταφέρω

ή αν έρθεις ποτέ να με βρεις

Δεν κάνω ακόμα σκέψη καμιά

δεν ψ'αχνω λύσεις, όλα ανοιχτά

ξετυλίγω ακόμα μια αλήθεια

η αγάπη δεν είναι συνήθεια

Τρέχει ο δρόμος κι είσαι μπροστά μου

καινούργιες γέφυρες περνάει η καρδιά μου

ένα σύνορο ψάχνει να ανοίξει στο φως

θα χαθούνε τα ίχνη μας έτσι κι αλλιώς''

 

Μαρία Δημητριάδη

Πώς να κοπάσει ετούτη η τρικυμία

τα κύματά της με καταζητούνε

φορούν οι φίλοι πορφυρό μανδύα

με ρούμι οι βοριάδες με κερνούνε

Στον όλμο εκεί υπνοβάτης βλαστημάει

και τρώει ένα κουκούρι σκεφτικός

έφυγε απ' την καρδιά μου ο πανικός

και γελαστός την πόρτα μου χτυπάει

Άλογο ατίθασο μακριά με φέρνει

στων κυνηγών του χρόνου την αυλή

ο πυρετός τους την ζωή μου παίρνει

και τ' άλογό μου τρέπει σε φυγή

Η τρικυμία ποτέ δε θα σβηστεί

για μιαν ανεξιχνίαστην αιτία

καρφώθηκα σε όμορφη εξορία

το πέλαγο καρφί μου και σφυρί

 

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου

Τι ξέρεις για τα όνειρα που μοιάζουν με βαγόνια

σε σκουριασμένες κι άχρηστες μες τη βροχή γραμμές.

Τι ξέρεις για τα κύματα που είναι χαμένα χρόνια

και ποιοι μ'αποχαιρέτισαν και ζουν στις ερμημιές.

Τι ξέρεις για τα όνειρα και πίκρα τι σημαίνει,

γι'αυτά που διάλεξε κανείς και το 'χει μυστικό.

Και λες πως ζει στον ουρανό με μια φωτιά σβησμένη

ώσπου να γίνει κάποτε στη γη βεγγαλικό.

Τι ξέρεις για τα όνειρα κάποιων απλών ανθρώπων,

που όλα πια τ'αρνήθηκαν και ζουν μες στη σιωπή.

Πως έμαθες το μυστικό και δε μου λες τον τρόπο

για τη μοιραία κίνηση και την ανατροπή

 

Στίχοι - Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Με τραγούδια λυπημένα

ανταμώναμε τα βράδια

και με χάδια κουρασμένα

απ' της μέρας τα σημάδια.

Τα τσιγάρα μοιρασμένα

η κιθάρα δανεική

όνειρα μπογιατισμένα

σε μι' ασπρόμαυρη ζωή.

Τώρα πάψαν τα τραγούδια

ξέβαψαν τα χρώματα

δρόμοι και παλιές πλατείες

άλλαξαν ονόματα...

Κι άμα δω κανένα φίλο

τρέμω μη με θυμηθεί

πεθαμένες καλησπέρες

δε γουστάρω να μου πει...

Μού 'χες πει πως όλα αλλάζουν,

τρομαγμένα και βουβά

κι ό,τι πιότερο αγαπάμε

μας πληγώνει πιο βαθιά.

Μού 'χες πει πως όλα αλλάζουν

φτάνει μόνο μια αφορμή

μα τα δυό σου μάτια μοιάζουν

φάροι σ' άγονη γραμμή...

Κι άμα δω κανένα φίλο

τρέμω μη με θυμηθεί

πεθαμένες καλησπέρες

δε γουστάρω να μου πει...