Πικρός καφές

Πικρός καφές είν η ζωή,
πικρός κι εγώ τον πίνω
Γουλιά-γουλιά κάθε στιγμή,
πόσο με πίκρανες κι εσύ
μα εγώ το καταπίνω
Πικρός καφές είσαι κι εσύ,
γεμάτη αχαριστία
κι αν έχω αισθήματα καλά,
δεν μ έχουν βγάλει πουθενά
όσο κι αν έγινα θυσία
Στενό σακάκι είν η ζωή,
στενό μα το φοράω
Βαρύ φορτίο κι οι καημοί,
κι είναι από σένα οι πιο πολλοί
κι όμως τους κουβαλάω

 

Στίχοι: Σώτια Τσώτου

Να 'ξερα των άστρων το σκοπό
να στον λέω να σε νανουρίζω
να 'μουνα Θεός να σου το πω
πάρ' το γαλαξία στον χαρίζω
πόσο σ' αγαπώ, πόσο σ' αγαπώ.
Μου 'ταξες ταξίδι να με πας
όσο μακριά ο κόσμος φτάνει
πού αλλού καρδιά μου να με πας
πήγα στον παράδεισο και φτάνει
πόσο μ' αγαπάς, πόσο μ' αγαπάς.
Μάλαμα στα τζάμια το νερό
κι ούτε μια σταγόνα δεν ορίζω
όλο μου το βιος ό,τι φορώ
η ψυχούλα μου και στη χαρίζω
πόσο σ' αγαπώ, πόσο σ' αγαπώ.

 

Ερμηνεία :Παντελής Θαλασσινός

Καράβι το ταξίδι σου

στην άγκυρα τελειώνει

για αυτό κρατήσου από το βυθό

και άφησε το τιμόνι

να ταξιδεύεις χαίρεσαι

στο κύμα που πεινάει

βαθιά στην μαύρη θάλασσα πες μου

τι σε τραβάει

Σηκώνεις άσπρο το πανί

ξελύνεις τα σχοινιά σου

και σαν πουλιά στην κουμπαστή

στέκονται τα όνειρά σου

αφήνεις πίσω την στεριά

να πας σε ξένα μέρη

ποιος άφησε την σιγουριά

για κάτι που δε ξέρει

Μες στο λιμάνι δε μπορώ

τον κόσμο τον φοβάμαι

χίλιες φορές στο πέλαγο

στο κύμα να κοιμάμαι

να κυνηγάω τ'άπιαστο

στου ορίζοντα το τέρμα

γιατί η αλήθεια μου ζητάει

να ζήσω μες το ψέμα

Αδειάζω απ'τα αμπάρια μου

τα λόγια των ανθρώπων

τα βάσανα και τους καημούς

τόσο χαμένων κόπων

του ταξιδιού την ομορφιά

κανείς δε στην χαρίζει

θέλει ψυχή να έχεις βαθιά

καρδιά που να δακρύζει..

 

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Κοντά στα κύματα

θα χτίσω το παλάτι μου

Θα βάλω πόρτες

μ' αλυσίδες και παγώνια

Και μες στη θάλασσα

θα ρίξω το κρεβάτι μου

γιατί κι οι έρωτες

μου φάγανε τα χρόνια

Να κοιμηθώ στο πάτωμα

να κλείσω και τα μάτια

γιατί υπάρχουν κι άτομα

που γίνονται κομμάτια

Ξυπνώ μεσάνυχτα

κι ανοίγω το παράθυρο

κι αυτό που κάνω

ποιος σου το' πε αδυναμία

Που λογαριάζω

το μηδέν μου με το άπειρο

και βρίσκω ανάπηρο

τον κόσμο στα σημεία

 

Διονύσης Σαββόπουλος

Καλοκαίρι

η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει

καλοκαίρι

καρεκλάκια, πετονιές μέσ' το πανέρι

μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει

καλοκαίρι

πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ' αγέρι

καλοκαίρι

με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει

την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι

την κοψιά μιας προτομής μέσ' το παρτέρι

καλοκαίρι

μ' ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

 

Καλοκαίρι

με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι

καλοκαίρι

καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει

στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι

καλοκαίρι

με τον κούκο μέσ' τα πεύκα και στ' αμπέλι

καλοκαίρι

στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι

με τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέρι

με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι

καλοκαίρι

λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

 

Καλοκαίρι

του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη

καλοκαίρι

με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη

τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι

καλοκαίρι

όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι

καλοκαίρι

με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι

φαλακροί μέσ' τις σακούλες μας σαν γέροι

εκεινού με τ' άσπρο κράνος που μας ξέρει

καλοκαίρι

μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

 

Καλοκαίρι

στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη

αλλά εν τέλει

με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι

την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει

καλοκαίρι

στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει

καλοκαίρι

τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει

μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι

στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι

καλοκαίρι

μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει

Λουκιανός Κηλαηδόνης

Φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια
ώρα με την ώρα βιαστικά
νιάτα που περνούν
που δεν θα ξαναρθούν
κι εκείνο που βλέπω
να μένει τελικά
Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι
μες τα θερινά τα σινεμά
νύχτες που περνούν
που δεν θα ξαναρθούν
μ' αγιόκλημα και γιασεμιά
Φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια
κάποιος μας τα κλέβει μυστικά
χρόνια που περνούν
που δεν θα ξαναρθούν
κι εκείνο που βλέπω να μένει τελικά

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι
μες τα θερινά τα σινεμά....

Παντελής Θαλασσινός

Και να που τα ταξίδια

μείναν μόνο όνειρα

Και να που οι φωνές

και τα τραγούδια σώπασαν

Και να που η ζωή

τώρα κυλάει πιο γρήγορα

Και να που τα παιδιά

και τα παιχνίδια χάθηκαν

Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω

Χτυπάει πισώπλατα ο χρόνος

Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω

Φταίει η ζωή που είναι μικρή

Ραγίσαν τα φεγγάρια

που 'χε φέρει η άνοιξη

Μαρμάρωσε το φως

στο τελευταίο νύχτωμα

Φτιασίδι ερωτικό

που θα φοράει το αύριο

Στις πιάτσες της βροχής

που θα πουλιέται Σάββατο

 

Στίχοι:Μάνος Ελευθερίου

Είχα μι'αγάπη από παιδί

γιά κάποια καφενεία

που ήταν κοντά στη θάλασσα

και βλέπαν ουρανούς.

Που είχαν καλάμια στη σκεπή

και μέσα,στη γωνία

ένα σβηστό γραμμόφωνο

γιά να σου φεύγει ο νους.

Χρόνια ζητώ να πιώ καφέ

σε τέτοια καφενεία

ν'ακούγονται τα κύματα

σα να'ναι μουσική.

 Να βρω πως είν' η θάλασσα

σ'αυτή την ιστορία

σε καφενεία που γερνούν

κοντά της μιά ζωή.

Τα' φερε ανάποδα ο καιρός

κι άλλαξε σ'όλα κάτι

κι αναβολή σ'αναβολή

δεν βρήκα αυτό το απλό.

Ένα παραθαλάσσιο μικρό καφενεδάκι

που να με κάνει μιά στιγμή

γλυκά να ξεχαστώ.

Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Ήλιος που τρύπησε τα βλέφαρά μου,

καρέκλα που έτριξε στο κάθισμά μου,

κούπα που έγειρε πάνω στα χείλη.

Η μέρα έρχεται και θ' ανατείλει.

Τα ρούχα που φορώ με χαιρετάνε:

«Μαζί σου, αφεντικό, και στο βούρκο πάμε».

Λοξό το κοίταγμα στο ρολογάκι,

σαν κλέφτης που πηδάει το καγκελάκι.

Τα λόγια τα πικρά, τα τιποτένια,

τα πήρε ο ύπνος μου μακριά στα ξένα.

Αφήνω πίσω μου ζεστό κρεβάτι

και παίρνω της ζωής το μονοπάτι.

Μπορεί να πληγωθώ, μπορεί να κλάψω,

μπορεί τα λάθη μου να μην τ' αλλάξω,

μα όλα τα πρωινά μοιάζουν σε κάτι,

τα στεφανώνει μια γλυκιά φενάκη.