Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου

Έβαλες πάλι φόρεµα µετά από τόσα χρόνια

Και ψάχνεις µες΄ στα µάτια µου να δεις τι έχει µείνει

Σου γέλασα, σε ρώτησα αν µ’ αγαπάς ακόµα

Γι αυτό που ήµουν κάποτε ή για ό,τι έχω γίνει.

Άφησες πάλι τα µαλλιά να τρέξουνε στην πλάτη

Θα σκοτωθούµε κάποτε - σου ΄πα - µ’ αυτές τις τρέλες

Ποτέ δεν έγραψες-ποτέ τραγούδι για γινάτι

Και για κορίτσια που φορούν πολύχρωµες κορδέλες.

Άλλοι πιο ωραία πράγµατα έχουν για να θυµούνται

Φτάσαν πολύ µακρύτερα απ’ όσο είχαν ζητήσει

Κι άλλοι που βλέπουν όνειρα ότι ξαναγεννιούνται

Θα σκότωναν να ζήσουνε αυτά που έχουµε ζήσει

Χόρεψες πάλι µόνη σου στο δρόµο µεθυσµένη

Σε κοίταζα να γίνεσαι ένα µικρό µαχαίρι

Αν από όλη τη ζωή αυτή η νύχτα µένει

Θέλω να πέσουµε µαζί από το ίδιο χέρι.

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος

Όνειρα απάτητες κορφές κι ανθρώποι πατημένοι

σ’ αρπάζει η μέρα απ’ το γιακά στη νύχτα σε πηγαίνει

όλες σου τις αμπάριζες έκανε ο χρόνος στάχτη

κι εσύ κοιτάς στα σκοτεινά σαν να προσμένεις κάτι

Αντί να βρίζεις το σκοτάδι

άναψε φίλε ένα κερί

εκεί που δεν το περιμένεις

θα `ρθ’ η αγάπη να σε βρει

Όνειρα απάτητες κορφές κι ανθρώποι πατημένοι

κι εσύ τους κόμπους να μετράς που φτάσανε στο χτένι

στης πόλης το λαβύρινθο σβήνει η βροχή τα ίχνη

μια Αριάδνη γελαστή ψιλή κλωστή σου ρίχνει

Νατάσσα Μποφίλιου

Τους ανθρώπους της ζωής μου

κάθισα να τους μετρήσω

τους παρόντες, τους απόντες

κάνα δυό περαστικούς

Όσους ήρθαν για να μείνουν

όσους έφυγαν πριν γίνουν

τους κοινόχρηστους, τους ξένους

τους πολύ προσωπικούς...

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι

ή μου βγαίνουνε πολλοί

κι είναι η μοναξιά που επείγει

ό,τι με μελαγχολεί.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι

ή μου βγαίνουνε πολλοί

σ' ένα μέτρημα που ανοίγει

την παλιά μου την πληγή

Τους ανθρώπους της ζωής μου

θα 'θελα να τους κρατήσω

τα αγρίμια, τους αγγέλους

και τους πιο κανονικούς.

Όσους άφησαν σημάδι

όσους πήρε το σκοτάδι

τους "εκείνους", τους τυχαίους

τους πολύ προσωπικούς...

...Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη

φιλίες κι αγάπες που πήραν οι δρόμοι

κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι

τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί, φοβισμένοι.

Δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι

σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι.

Χαρούμενοι, άσχετοι, συνεπιβάτες

μποέμ καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες.

Εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι

που δίνουν με μέτρο, που κάνουν σπατάλη.

Αγάπες που έμοιαζαν να 'χουν αξία

και άλλες που ξέμειναν στη χειραψία.

Φτωχοί συγγενείς που σερβίρουν τα έτοιμα

οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα

όσοι ζουν με το αίσθημα...

Φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα.......

Γιώτα Νέγκα

Κανείς δε θα μπορέσει μου 'χες πει

να με πονέσει πάλι όπως εσύ

κι αφού είπαμε γεια με τα δάκρυα στεγνά

τα παράθυρα αφήνω όλη μέρα κλειστά

Ποτέ δε θα σ' αφήσω μου 'χες πει

να ζήσεις στα όνειρά μου όπως πριν

Κι όμως να! περπατώ μεσ' τον ύπνο σου εγώ

και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά

Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά

πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά

Xαρά σ' αυτόν που τώρα σ' αγαπά

χαράζει και σ' αγγίζει στα μαλλιά

Κι όμως να! περπατώ μεσ' τον ύπνο σου εγώ

και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά

Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά

πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά

Κανείς δε θα μπορέσει μου 'χες πει

ποτέ να μ' αγαπήσει όπως εσύ...