Γιώργος Σεφέρης

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί...
Πηγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
μηχανή μιας απέραντης οδύνης
που κατάντησε να μην έχει σημασία...
Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος και ήσυχος
μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ’ το τρένο
ξυπνώντας άσκημα κάποια συννεφιασμένη αυγή.
Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτε
σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει
και σας μιλώ γι’ αυτόν γιατί δε βρίσκω
τίποτε που να μην το συνηθίσατε·
προσκυνώ.

Il conformista, Giorgio Gaber

Εγώ είμαι ένας άνθρωπος καινούριος.

Τόσο καινούριος, που εδώ και καιρό, δεν είμαι ούτε καν …φασίστας.

Είμαι ευαίσθητος και αλτρουιστής, οριενταλιστής

και στο παρελθόν υπήρξα λίγο επαναστάτης του '60!

Εδώ και λίγο καιρό …περιβαλλοντολόγος,

πριν λίγα χρόνια - μέσα σε μια ευφορία - ένιωσα

(όπως λίγο-πολύ όλοι) σοσιαλιστής!

Εγώ είμαι ένας άνθρωπος καινούριος.

Παρακαλώ - και το λέω με την κυριολεκτική έννοια -

είμαι προοδευτικός!

Αυτή την εποχή …φιλελεύθερος, αντιρατσιστής

και είμαι πολύ καλός, είμαι και φιλόζωος!

Δεν είμαι πλέον κρατιστής,

τώρα τελευταία μάλιστα πάω και κάπως κόντρα στο ρεύμα,

είμαι φεντεραλιστής!

Ο κομφορμιστής,

είναι κάποιος που πάντα είναι με το μέρος του "σωστού".

Ο κομφορμιστής,

έχει όλες τις απαντήσεις ξακάθαρες μέσα στο μυαλό του.

Κι όταν είναι να συλλέξει γνώμες, κρατά στα χέρια του δυο-τρεις εφημερίδες

Κι όταν θέλει να σκεφτεί, σκέφτεται πάντα όπως έχει ακούσει μάλλον

σαν ένας καλός οπορτουνιστής.

Προσαρμόζεται χωρίς να νοιάζεται και πολύ και ζει μες στον παράδεισό του,

ο κομφορμιστής!

Είναι ένας άνθρωπος που κινείται εντελώς χωρίς βαρύτητα,

ο κομφορμιστής!

Εξασκείται να γλιστράει μες στη θάλασσα της πλειοψηφίας,

είναι ένα ζώο πολύ κοινό, που ζει με κουβέντες και συζητήσεις,

τη νύχτα ονειρεύεται όνειρα άλλων ανθρώπων,

τη μέρα εκρήγνυται μες στη δική του γιορτή, που είναι

να ζει ειρηνικά και να τα έχει καλά με όλο τον κόσμο

κι έτσι επιβάλλεται επιπλέοντας,

ο κομφορμιστής!

Εγώ είμαι ένας άνθρωπος καινούριος.

Και με τις γυναίκες έχω εξαιρετική σχέση, είμαι φεμινιστής.

Είμαι διαθέσιμος και αισιόδοξος, είμαι ευρωπαϊστής!

Δεν υψώνω ποτέ τη φωνή μου, είμαι ειρηνιστής!

Ήμουν μαρξιστής-λενινιστής

και μετά από λίγο - δεν ξέρω το πώς και το γιατί -

βρέθηκα να 'μαι …χριστιανοκομμουνιστής!

Ο κομφορμιστής,

δεν έχει καταλάβει και πολύ καλά, πως σαν μπαλόνι αναπηδά.

Ο κομφορμιστής,

αερόστατο εξελιγμένο, που φουσκώνει από την πληροφόρηση.

Είναι το αποτέλεσμα ενός νέου είδους

που πετάει πάντα σε χαμηλό ύψος πάνω από την επιφάνεια,

ίσα-ίσα αγγίζει τον κόσμο με το δάχτυλο και νιώθει συνειδητοποιημένος…

Ζει! Κι αυτό του φτάνει και πρέπει τώρα πλέον να το πω: μοιάζει τόσο πολύ σ' όλους εμάς,

ο κομφορμιστής!

Εγώ είμαι ένας άνθρωπος καινούριος.

Τόσο καινούριος, που το βλέπεις με την πρώτη ματιά,

είμαι ο νέος κομφορμιστής!

 

 

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

Μες στο υγρό σκοτάδι

 πολύ πλανήθηκα

Αγάπησα τις φωτοσκιές των δέντρων

 τη γνώριμη νύχτα

 τον ουρανό

Βροχή

 μουσικές φωνές

Μες στο υγρό σκοτάδι

Έλα

 θα βαδίσουμε σιγά μην ακουστούμε

Είμαστε παιδιά

 κι αγαπούμε τα ωραία καράβια

 είμαστε παιδιά

 κι αγαπούμε τη θάλασσα

Λάσπες και νερά

 ο άνεμος ταξιδεύει

 τραγούδια που σβήνουν

Χαρούλα Αλεξίου

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο είν' το σπίτι του

μοναχός συντροφεμένος απ' τη λύπη του

Ήταν νέος, ήταν γέρος δε θυμάμαι πια

μα θυμάμαι πως μιλούσε μόνο στα πουλιά

Και κανένας δεν τον είχε κάνει φίλο του

πάντα μοναχός γυρνούσε με το σκύλο του

Κι όπως μάζευα κοχύλια κι άσπρα βότσαλα

ήρθαν κι έκατσαν κοντά μου δυο γλαρόπουλα

Μου 'παν να τον πλησιάσω που 'μαι μοναχή

να του φτιάξω μιαν αγάπη να μιλάει γι' αυτή

Μα η δικιά μου η αγάπη είναι η θάλασσα

για μοναδική μου φίλη την εκράτησα

Να μου τραγουδήσει πάλι την παρακαλώ

μήπως την ακούσει κι έρθει μέχρι το γιαλό.

Η μανούλα μου η γοργόνα η Μαγδαληνή

να της πω να του χαρίσει πάλι τη φωνή

Να μου πει τα μυστικά του και τα λάθη του

που τον κρύψαν απ' τους φίλους κι απ' τα πάθη του

Κι ύστερα να πλύνω τ' άστρα να του φέξουνε

νά 'ρθει πριν φανούν οι γλάροι κ' με κλέψουνε.

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή

να μετράω τους πειρατές της κάθε χαραυγή

Και η μάνα μου δε βγαίνει κι ούτε φαίνεται

το τραγούδι μου στο κύμα μέσα πνίγεται

Την αγάπη να διαλέξω ή τη θάλασσα

απ' τις δύο ποια με πονάει δε λογάριασα

Κι έτσι ανάμεσα στις δύο τώρα αφήνομαι

μα καμιά δεν είναι δικιά μου και μαραίνομαι

 

Πάνω σ' ένα μαύρο κάβο όλη μου η ζωή

να μετράω τα όνειρα της κάθε χαραυγή.........

Μάνος Χατζιδάκις

Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή

Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω

Μη φοβηθείς

Και θα με βρεις είτε σαν άστρο

Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα

Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει

Είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς

Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος

Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ' άστρα

Μαζεύοντ' όλοι οι ποιητές

Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα

Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια

Και περιμένουν

Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν

Να πέσουν μες στον ύπνο σου

Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου

Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ' το παράθυρό σου

Το πρόσωπό μου φωτεινό

Να σχηματίζει αστερισμό

Να σου χαμογελάει

Και να σου ψιθυρίζει

Καλή νύχτα "

 

Στίχοι: Μέντης Μποσταντζόγλου - Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης