Dance me to the end of love

Dance me to your beauty with a burning violin

Dance me through the panic 'til I'm gathered safely in

Lift me like an olive branch and be my homeward dove

Dance me to the end of love

Dance me to the end of love

Oh let me see your beauty when the witnesses are gone

Let me feel you moving like they do in Babylon

Show me slowly what I only know the limits of

Dance me to the end of love

Dance me to the end of love

Dance me to the wedding now, dance me on and on

Dance me very tenderly and dance me very long

We're both of us beneath our love, we're both of us above

Dance me to the end of love

Dance me to the end of love

Dance me to the children who are asking to be born

Dance me through the curtains that our kisses have outworn

Raise a tent of shelter now, though every thread is torn

Dance me to the end of love

Dance me to your beauty with a burning violin

Dance me through the panic till I'm gathered safely in

Touch me with your naked hand or touch me with your glove

Dance me to the end of love

Dance me to the end of love

Στίχοι-μουσική:Γιώργος Σαρρής

Τα απογεύματα τα άδεια που βουλιάζω μακριά σου

τις ζωής μου το βήμα τ' απλώνω στο κύμα και θα σε ζητώ.

Και στις νύχτας τις μπόρες θα γλιστράω στα φιλιά σου

κι αναμνήσεις σαν χάδια ποτισμένα

καράβια θα περνάν στο μυαλό

κι όπως κρατάει η βροχή το ρυθμό

και σαν τρελή η κάρδια μου χορέψει ταγκό

εγώ μέσα σε δρόμους καθρέφτες

να ψάχνω τους φταίχτες...

βγάζω όλα αυτά που αγαπώ

 Στις στιγμές που κυλάνε όλα τα άστρα μου σβήνω

Στην αυλαία που πέφτει απ' του χρόνου το ξέφτι

ζητώ να πιαστώ κι όσα έχω σημάδια...

με όνειρα θα τα ντύνω

σαν παλιό ραβασάκι σε λιωμένο σακάκι θα σ' αναζητώ

κι όπως κρατάει η βροχή το ρυθμό και σαν τρελή η καρδιά μου

 χορεύει ταγκό εγώ μέσα σε δρόμους καθρέφτες

να ψάχνω τους φταίχτες...

βγάζω όλα αυτά που αγαπώ.

κι όπως κρατάει η βροχή το ρυθμό και σαν τρελή

η καρδία μου χορεύει ταγκό...

Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου

Έβαλες πάλι φόρεµα µετά από τόσα χρόνια

Και ψάχνεις µες΄ στα µάτια µου να δεις τι έχει µείνει

Σου γέλασα, σε ρώτησα αν µ’ αγαπάς ακόµα

Γι αυτό που ήµουν κάποτε ή για ό,τι έχω γίνει.

Άφησες πάλι τα µαλλιά να τρέξουνε στην πλάτη

Θα σκοτωθούµε κάποτε - σου ΄πα - µ’ αυτές τις τρέλες

Ποτέ δεν έγραψες-ποτέ τραγούδι για γινάτι

Και για κορίτσια που φορούν πολύχρωµες κορδέλες.

Άλλοι πιο ωραία πράγµατα έχουν για να θυµούνται

Φτάσαν πολύ µακρύτερα απ’ όσο είχαν ζητήσει

Κι άλλοι που βλέπουν όνειρα ότι ξαναγεννιούνται

Θα σκότωναν να ζήσουνε αυτά που έχουµε ζήσει

Χόρεψες πάλι µόνη σου στο δρόµο µεθυσµένη

Σε κοίταζα να γίνεσαι ένα µικρό µαχαίρι

Αν από όλη τη ζωή αυτή η νύχτα µένει

Θέλω να πέσουµε µαζί από το ίδιο χέρι.

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος

Όνειρα απάτητες κορφές κι ανθρώποι πατημένοι

σ’ αρπάζει η μέρα απ’ το γιακά στη νύχτα σε πηγαίνει

όλες σου τις αμπάριζες έκανε ο χρόνος στάχτη

κι εσύ κοιτάς στα σκοτεινά σαν να προσμένεις κάτι

Αντί να βρίζεις το σκοτάδι

άναψε φίλε ένα κερί

εκεί που δεν το περιμένεις

θα `ρθ’ η αγάπη να σε βρει

Όνειρα απάτητες κορφές κι ανθρώποι πατημένοι

κι εσύ τους κόμπους να μετράς που φτάσανε στο χτένι

στης πόλης το λαβύρινθο σβήνει η βροχή τα ίχνη

μια Αριάδνη γελαστή ψιλή κλωστή σου ρίχνει

Νατάσσα Μποφίλιου

Τους ανθρώπους της ζωής μου

κάθισα να τους μετρήσω

τους παρόντες, τους απόντες

κάνα δυό περαστικούς

Όσους ήρθαν για να μείνουν

όσους έφυγαν πριν γίνουν

τους κοινόχρηστους, τους ξένους

τους πολύ προσωπικούς...

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι

ή μου βγαίνουνε πολλοί

κι είναι η μοναξιά που επείγει

ό,τι με μελαγχολεί.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι

ή μου βγαίνουνε πολλοί

σ' ένα μέτρημα που ανοίγει

την παλιά μου την πληγή

Τους ανθρώπους της ζωής μου

θα 'θελα να τους κρατήσω

τα αγρίμια, τους αγγέλους

και τους πιο κανονικούς.

Όσους άφησαν σημάδι

όσους πήρε το σκοτάδι

τους "εκείνους", τους τυχαίους

τους πολύ προσωπικούς...

...Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη

φιλίες κι αγάπες που πήραν οι δρόμοι

κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι

τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί, φοβισμένοι.

Δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι

σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι.

Χαρούμενοι, άσχετοι, συνεπιβάτες

μποέμ καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες.

Εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι

που δίνουν με μέτρο, που κάνουν σπατάλη.

Αγάπες που έμοιαζαν να 'χουν αξία

και άλλες που ξέμειναν στη χειραψία.

Φτωχοί συγγενείς που σερβίρουν τα έτοιμα

οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα

όσοι ζουν με το αίσθημα...

Φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα.......

Γιώτα Νέγκα

Κανείς δε θα μπορέσει μου 'χες πει

να με πονέσει πάλι όπως εσύ

κι αφού είπαμε γεια με τα δάκρυα στεγνά

τα παράθυρα αφήνω όλη μέρα κλειστά

Ποτέ δε θα σ' αφήσω μου 'χες πει

να ζήσεις στα όνειρά μου όπως πριν

Κι όμως να! περπατώ μεσ' τον ύπνο σου εγώ

και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά

Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά

πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά

Xαρά σ' αυτόν που τώρα σ' αγαπά

χαράζει και σ' αγγίζει στα μαλλιά

Κι όμως να! περπατώ μεσ' τον ύπνο σου εγώ

και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά

Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά

πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά

Κανείς δε θα μπορέσει μου 'χες πει

ποτέ να μ' αγαπήσει όπως εσύ...

Γιώργος Σεφέρης

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί...
Πηγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
μηχανή μιας απέραντης οδύνης
που κατάντησε να μην έχει σημασία...
Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος και ήσυχος
μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ’ το τρένο
ξυπνώντας άσκημα κάποια συννεφιασμένη αυγή.
Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτε
σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει
και σας μιλώ γι’ αυτόν γιατί δε βρίσκω
τίποτε που να μην το συνηθίσατε·
προσκυνώ.