Στίχοι και Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

 

- Πες μου κάτι αληθινό.

Σαν την ερημιά αυτού που απαγχονίζεται,

σαν τη ροή απ' τα ρουθούνια του πυγμάχου

και σαν την κούραση στα πόδια μου.

- Πες μου κάτι αφόρητο.

Σαν τη φράση "ξέρεις τι έχω κάνει εγώ για σένα;",

σαν την αμηχανία στους ανελκυστήρες

και σαν την απουσία του νοήματος.

- Πες μου κάτι δυνατό.

Σαν τις αδυναμίες μας που φτάσαν ως τα νύχια,

σαν τα λούλουδα του κάμπου και σαν

καρτέρι των ληστών στο Δήλεσι.

- Και τώρα πες μου κάτι ψεύτικο.

Σαν τα ψόφια δάχτυλα που 'σφιξα στο χέρι,

σαν τον ήλιο του χειμώνα

και σαν την ορκισμένη αγάπη της.

Κατερίνα Γώγου.

"...κι αμέτρητες φορές- αγκαλιά απ’τη μέση

 μετρήσαμε τ’άμέτρητα τ’άστρα

 και κείνα που λέγανε για καλύτερα χρόνια

 τα φάγαμε βγάζοντας κουβάδες με νερό

 για να μπορούν να ταξιδεύουνε για πάντα

τα πλοία που δεν άραξαν

 κι είναι επειδή μια και κάτω

 κατεβάσαμε όλα τα ξινισμένα κρασιά

 και βγάλαμε τα σωθικά μας τραγουδώντας

 γεμάτα παράπονο-παιδιακίσα πράγματα-

τον Ιούλιο κάποτε

 Γι’αυτό άμα κάνει κανείς μια κίνηση έτσι

 για να μας χαϊδέψει

 κάνουμε εμείς μια κίνηση πίσω

 σα να μη φάμε ξύλο.

Γι’αυτό αν τύχει και μ’αγαπήσεις

 πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ

 πώς θα μ’αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ.

Κι εδώ. Κι εκεί. Μη! Κι εδώ .

Κι εκεί."

 

 

Στίχοι: Κώστας Βίρβος

Την καρδιά μου πλήγωσες, μ' έκανες και πόνεσα

εσύ δε μ' αγαπάς, ούτε με πονάς.

Άπονα μου φέρνεσαι, σκέφτεσαι παράλογα,

Όπου θες να πας, εσύ δε μ' αγαπάς.

 

Μακριά μου να φύγεις, να φύγεις, να φύγεις,

δεν θέλω ξανά να σε δώ.

Μονάχος να μείνω, να κλαίω, να πίνω

κι ας γίνω ρεμάλι σωστό.

 

Πίστεψα στα λόγια σου που πολλά μου έλεγες,

Εσύ δε μ' αγαπάς, ούτε με πονάς.

Φύγε και για μένανε μην ενδιαφέρεσαι,

όπου θες να πας, αφού δε με πονάς.

 

Φερνάντο Πεσσόα

Έβγαλα τη μάσκα και στον καθρέφτη κοιτάχτηκα

Είδα το παιδί που ήμουν εδώ και πολύ καιρό…

Δεν είχε καθόλου αλλάξει.

Αυτό είναι το πλεονέκτημα

Του να ξέρεις τη μάσκα να βγάζεις.

Είμαστε πάντα παιδιά,

Το παρελθόν, που ήταν το παιδί αυτό.

Έβαλα τη μάσκα, την ξανάβγαλα πάλι.

Είναι καλύτερα έτσι

Έτσι, χωρίς τη μάσκα·

Γυρίζω πίσω στην προσωπικότητά μου

Όπως της γραμμής το τέλος.

 

 

Γιώργος Χρονάς

Να ξέρεις ότι το τσιγάρο που καπνίζεις

 με τον καιρό

 θ’ αφήσει στο δεξί σου χέρι ανάμεσα

 στα δάχτυλα

 ένα ξερό κίτρινο χρώμα που την ώρα

του φαγητού, την ώρα που βγάζεις

 το εισιτήριο στο λεωφορείο, την ώρα που

 χτενίζεις τα μαλλιά σου στον

 καθρέφτη θα σου δείχνει τις ώρες που φύγαν

 χωρίς ποτέ να μπορέσεις

 να τις κρατήσεις.

Και συ όλο να καπνίζεις.

Όλο να καπνίζεις.

Να καπνίζεις...

 

Στίχοι: Γιώργος Παπαστεφάνου

Μια αγάπη για το καλοκαίρι

θα 'μαι κι εγώ

να σου κρατώ δροσιά στο χέρι

να σε φιλώ.

Θα μ' αγαπάς σαν καλοκαίρι

και σαν παιδί,

μα θα μου φύγεις με τ' αγέρι

και τη βροχή.

Μια αγάπη για το καλοκαίρι

θα 'μαι κι εγώ

να σου κρατώ δροσιά στο χέρι

να σε φιλώ.

Και σαν θα 'ρθει το καλοκαίρι

και σε ζητώ

θα μείνει μόνο έν' αστέρι

να το κοιτώ.

Κωστής Μαραβέγιας

Γιατί μου λες και στο γιατί είμαι κι εγώ χαμένος

 Σε μια ομίχλη από γνωστούς και φίλους μεθυσμένους

 Κάτι σου πνίγει τη φωνή και θέλεις να φωνάξεις

 Θέλεις να φύγεις μακριά, πίσω να μην κοιτάξεις

Πάρε χρώμα απ’ τις πληγές σου, ντύσου κόκκινα

 κόψε τα σχοινιά πριν γίνουν συρματόσχοινα

Είναι οι ώρες δύσκολες τα βράδια και σε πνίγουν

 Θέλεις αέρα, θέλεις φως κι οι πόρτες δεν ανοίγουν

 Κάτι σου πνίγει τη φωνή και θέλεις να φωνάξεις

 τα ρούχα που σε σφίγγουνε θέλεις να τα πετάξεις

 

Χάρις Αλεξίου

''Την μηχανή μου βάζω μπροστά

πάλι θα φύγω κι όλα γνωστά

ξετυλίγω ακόμη μια αλήθεια

δεν μου αρκεί πια το λίγο στα στήθια

Βγαίνω απ' την πόλη, δρόμοι ανοιχτοί

να δούμε πάλι τι θα παιχτεί

την ψυχή μου απλώνω

σε μια τσάντα έχω μόνο

λίγο φως και νερό για τον δρόμο

Κι όσο φεύγω μακριά σου το ξέρω

πάντα ο ήλιος θα βγαίνει χωρίς

να τον νοιάζει αν θα τα καταφέρω

ή αν έρθεις ποτέ να με βρεις

Δεν κάνω ακόμα σκέψη καμιά

δεν ψ'αχνω λύσεις, όλα ανοιχτά

ξετυλίγω ακόμα μια αλήθεια

η αγάπη δεν είναι συνήθεια

Τρέχει ο δρόμος κι είσαι μπροστά μου

καινούργιες γέφυρες περνάει η καρδιά μου

ένα σύνορο ψάχνει να ανοίξει στο φως

θα χαθούνε τα ίχνη μας έτσι κι αλλιώς''

 

Μαρία Δημητριάδη

Πώς να κοπάσει ετούτη η τρικυμία

τα κύματά της με καταζητούνε

φορούν οι φίλοι πορφυρό μανδύα

με ρούμι οι βοριάδες με κερνούνε

Στον όλμο εκεί υπνοβάτης βλαστημάει

και τρώει ένα κουκούρι σκεφτικός

έφυγε απ' την καρδιά μου ο πανικός

και γελαστός την πόρτα μου χτυπάει

Άλογο ατίθασο μακριά με φέρνει

στων κυνηγών του χρόνου την αυλή

ο πυρετός τους την ζωή μου παίρνει

και τ' άλογό μου τρέπει σε φυγή

Η τρικυμία ποτέ δε θα σβηστεί

για μιαν ανεξιχνίαστην αιτία

καρφώθηκα σε όμορφη εξορία

το πέλαγο καρφί μου και σφυρί

 

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου

Τι ξέρεις για τα όνειρα που μοιάζουν με βαγόνια

σε σκουριασμένες κι άχρηστες μες τη βροχή γραμμές.

Τι ξέρεις για τα κύματα που είναι χαμένα χρόνια

και ποιοι μ'αποχαιρέτισαν και ζουν στις ερμημιές.

Τι ξέρεις για τα όνειρα και πίκρα τι σημαίνει,

γι'αυτά που διάλεξε κανείς και το 'χει μυστικό.

Και λες πως ζει στον ουρανό με μια φωτιά σβησμένη

ώσπου να γίνει κάποτε στη γη βεγγαλικό.

Τι ξέρεις για τα όνειρα κάποιων απλών ανθρώπων,

που όλα πια τ'αρνήθηκαν και ζουν μες στη σιωπή.

Πως έμαθες το μυστικό και δε μου λες τον τρόπο

για τη μοιραία κίνηση και την ανατροπή

 

Στίχοι - Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Με τραγούδια λυπημένα

ανταμώναμε τα βράδια

και με χάδια κουρασμένα

απ' της μέρας τα σημάδια.

Τα τσιγάρα μοιρασμένα

η κιθάρα δανεική

όνειρα μπογιατισμένα

σε μι' ασπρόμαυρη ζωή.

Τώρα πάψαν τα τραγούδια

ξέβαψαν τα χρώματα

δρόμοι και παλιές πλατείες

άλλαξαν ονόματα...

Κι άμα δω κανένα φίλο

τρέμω μη με θυμηθεί

πεθαμένες καλησπέρες

δε γουστάρω να μου πει...

Μού 'χες πει πως όλα αλλάζουν,

τρομαγμένα και βουβά

κι ό,τι πιότερο αγαπάμε

μας πληγώνει πιο βαθιά.

Μού 'χες πει πως όλα αλλάζουν

φτάνει μόνο μια αφορμή

μα τα δυό σου μάτια μοιάζουν

φάροι σ' άγονη γραμμή...

Κι άμα δω κανένα φίλο

τρέμω μη με θυμηθεί

πεθαμένες καλησπέρες

δε γουστάρω να μου πει...