Στίχοι: Διονύσης Τσακνής

 Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε

 αυτό έχω μόνο να τους πω

 τα όνειρα των εραστών δε σβήνουν

 

Ὁ Γκρεμιστὴς

 Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,

ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.

Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.

Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.

Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,

πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.

ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·

 τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης*

καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι*

τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.

Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,

κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,

καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,

παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.

Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια

 ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.

Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει

 τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι

 δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει

 τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει

 Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,

καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.

Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι

 καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,

καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς ν᾿ ἀνοίξω,

καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;

Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε

 γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!

 

Κωστής Παλαμάς Δειλοί και κρυφοί στίχοι, 1928

 

Μίλα ρε !!!

Είμαστε και εμείς που αντί να μιλάμε στους άλλους, γράφουμε αυτά που σκεφτόμαστε σε μια οθόνη ...ανοιγόμαστε, ξεσπάμε. Χωρίς να περιμένουμε κάποια απάντηση, ή συμβουλή, ή κατανόηση. Απλά αδειάζουμε, μέχρι να ξαναγεμίσουμε συναισθήματα και σκέψεις που δε θα ξεστομίσουμε ποτέ...Σκόρπιες και οι σκέψεις, χωρίς συνοχή, και οι αφορμές τους το ίδιο....Ή σκεφτόμαστε πολύ, ή μιλάμε λίγο....Μάλλον και τα δύο....

 

το κοινοβούλιο....

Το αστικό κοινοβούλιο προσφέρει σταθερότητα στην αστική εξουσία γιατί έτσι τα γενικά συμφέροντα της μειοψηφίας (των καπιταλιστών) εξυπηρετούνται μέσω των πολιτικών εκπροσώπων της με τη στήριξη της πλειοψηφίας (της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων) χάρις σένα πλατιά διακλαδωμένο, συστηματικά εφαρμοζόμενο και γερά εφοδιασμένο σύστημα κολακείας, ψευτιάς, απάτης ταχυδακτυλουργίας με λαοφιλείς λεξούλες της μόδας, με υποσχέσεις δεξιά και αριστερά για κάθε λογής μεταρρυθμίσεις. Κι όλα αυτά για να παραιτηθεί  η πλειοψηφία από την επαναστατική πάλη για την ανατροπή της μειοψηφίας !

 

 

ποια μοναξιά με τρομάζει περισσότερο

"Θα σου πω ποια μοναξιά με τρομάζει περισσότερο, εκείνη που την νιώθεις μέσα στο πλήθος... γιατί κανείς δεν ακούει τα λόγια σου, δεν μετράει τους παλμούς της καρδιάς σου, δεν απλώνει το χέρι να πιάσει το δικό σου...απλά βαδίζει δίπλα σου και πολλές φορές σε σπρώχνει για να περάσει... σε σπρώχνει για να περάσει..." Γιάννης Ρίτσος

 

το “τσαφ”

Αυτή η μαγική στιγμή που σβήνεις το φως και ξαπλώνεις. Αυτό το “τσαφ” που ακούγεται σαν ήχος εκκίνησης για την κούρσα των ονείρων σου....

Εγώ δεν ντράπηκα γι’ αυτά που έχω κάνει

και δεν μετάνιωσα γι’ αυτά που έχω πει!

 

Κάθε τέλος και μια καινούργια αρχή …

Κάθε αρχή και δύσκολη λένε…. Για το τέλος κανείς δεν μπήκε στον κόπο να βγάλει μια παροιμία. Αλλά τι είναι πιο δύσκολο; Ν’ αρχίζεις κάτι καινούργιο ή να τελειώνεις κάτι παλιό; Νομίζω είναι απλό! Ζεις το ενδιάμεσο της αρχής και του τέλους, το εδώ και τώρα... Πότε είναι η αρχή και πότε είναι το τέλος φαίνεται πάντα εκ των υστέρων

 

Χρεοκόπησα ρεεεεεεε…

Ούτε τις αμαρτίες μου δεν έχω να πληρώσω!

Στις Κυριακές του μέλλοντος ...

Στις Κυριακές του μέλλοντος μια τέτοια ώρα

άλλα ζευγάρια θα γελούν μ' αυτά που τώρα

εμείς πιστεύουμε και τα λατρεύουμε….

Κραουνάκης Σταμάτης

της Στέλλας Βλαχογιάννη από το βιβλίο της «η θλίψη του σώματος»

Αν ήταν Δευτέρα θα το καταλάβαινα

αλλά Σάββατο!

Είναι δυνατόν να μη μ' αγαπάς Σάββατο

Η αποχαύνωση

Χρόνια τώρα, συζητάμε γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε. Οι περισσότεροι άνθρωποι στις καπιταλιστικές κοινωνίες προτιμούν να ζουν γονατισμένοι παρά να πεθαίνουν όρθιοι. Αυτό ακριβώς είναι και το μεγαλύτερο επίτευγμα  του καπιταλισμού. Αποχαυνώνει τον άνθρωπο, αποδυναμώνοντας έτσι την όποια δύναμη αμφισβήτησης και εξέγερσης.

οίκαδε............

black and white

Καλημερααααα….Buon Giorno…Bonjour…Buenos Días…Добрый день… Dzień dobry…Guten Tag…Good Morning...Günaydın…Dobro jutro...Hyvää Huomenta

 

...Τον χρόνο τον παλεύω εν γνώσει μου ότι στο τέλος θα με νικήσει...

 ...Αλλά θέλω να τον παλεύω ως πυγμάχος …

Σ' αγαπώ ....

Σ' αγαπώ ελληνικά, ίο τ' άμο ιταλικά

 Ζε βουζ εμ φραντσέζικα, άι λαβ γιου εγγλέζικα

 Γιο τε άμο ισπανικά και πορτογαλέζικα

 Για χα μπίμπι αράπικα, τσε τσα κο κινέζικα

 Σ' αγαπώ, ιχ λίμπε ντιχ

Σ' αγαπώ, για βας λιου μπλιου

Μόνο εσένα αγαπώ, πώς αλλιώς να σου το πω

ΕΛΠΙΔΑ

ας δωσουμε στον κοσμο μια ελπιδα

 ας βαλουμε φτερα στη λογικη

 στα λαθη μας να στησουμε παγιδα

 να γινει πιο πολυχρωμη η ζωη

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Οι μορφές των αστικών κρατών είναι εξαιρετικά ποικίλες, η ουσία τους όμως είναι μία: όλα τα κράτη, έτσι ή αλλιώς, μα σε τελευταία ανάλυση υποχρεωτικά, είναι δικτατορία της αστικής τάξης.

Β. Ι. Λένιν

Η ιστορία των αλόγων...

Η ιστορία των αλόγων, συνδέεται στενά με την ιστορία του ανθρώπου αφού, μαζί μ' αυτά, διέσχισε αχανείς πεδιάδες, πέρασε δύσβατα και απρόσιτα βουνά και βρήκε κατάλληλους τόπους για να εγκατασταθεί.
Τα άλογα, επί σειρά ετών, ήταν η κινητήρια δύναμη του Στρατού και υπήρχε ένας ολόκληρος μηχανισμός που φρόντιζε για τη διατροφή, τα πέταλα, τα είδη σαγής, τα σαμάρια, τα χαλινάρια, τους αναβολείς ακόμη και για αδιάβροχα και κουβέρτες για την μεταφορά όπλων, όλμων, κανονιών και πυρομαχικών.
Παρ' όλα αυτά, ουδέποτε στην Ελλάδα τιμήθηκαν τα ζώα αυτά...

 

Στίχοι: Active Member & B.D Foxmoor & Νικήτας Κλιντ

Θυμήθηκα ξανά κάποιον που μου `χε πει

 αν συνηθίσεις την σιωπή σειρά μετά έχει η ντροπή

 κι αναρωτιέμαι ξανά πέρα πως θα τα βγάλω

 νιώθω μικρή φωνή σε ταξίδι μεγάλο

Στίχοι Μουσική: Νίκος Παπάζογλου

Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκα

κι έκατσα να σου γράψω.

και μολυβιά δεν τράβηξα

δίχως ν’ αναστενάξω

Αλκίνοος Ιωαννίδης, Ο Δρόμος Σου Είσαι Εσύ

Εσύ γεννάς τη θάλασσα

και χτίζεις το καράβι

είσαι το εδώ και το αλλού

είσαι η γιορτή του γυρισμού

το δάκρυ του αποχωρισμού.

Και το ταξίδι σου είσαι εσύ

είσαι το κύμα το νησί

είσαι ο αέρας το πανί

και τ άσπρο μου μαντήλι.

Μοναξιά μου Όλα – Πυξ Λαξ

“Μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα

 μη μ’ αφήνεις τώρα που είναι όλα πιο δύσκολα”

Πριν Το Τέλος – Βασίλης Παπακωνσταντίνου

“Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω

 κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι

 στο ρυθμό σου που καίει ακόμα αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά

 κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία

Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ

 Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω”

Αύρα – Δημήτρης Παναγόπουλος

“Γιατί είμ’ αέρας που περνά

 μέσα στης πόλης τα στενά

 και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν

Γιατ’ είμαι αύρα εσπερινή

 πνοή καθάρια ζωντανή

 που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν”

εντάξει...καταδικάζω τη βία από όπου κι αν προέρχεται

είδα τη σκιά μου να παίζει, να πονάει....

Οκτάβιο Παζ

Αφή

Τα χέρια μου

Της ύπαρξής σου ανοίγουν τις κουρτίνες

 Μ' άλλη γυμνότητα σε ντύνουν

 Αποκαλύπτουν του κορμιού σου τα κορμιά

 Τα χέρια μου

 Αποκαλύπτουν άλλο κορμί για το κορμί σου .

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

«Φθινόπωρο»

Τί γυρεύει το κορίτσι στο σκοτάδι της καρέκλας;

Γρήγορα καθώς νυχτώνει το φθινόπωρο

γδύνεται με σύννεφα μπροστά στα μάτια

με τη βροχή μες στο κεφάλι με τη βελόνα στην καρδιά

βγάζει τις κάλτσες βγάζει τα λουλούδια πετάει το φωτοστέφανο

έξω τα φύλλα του καιρού βάφονται μες στο αίμα

 

οι μικροαστοι...

Το μεγαλύτερο, ίσως, επίτευγμα του καπιταλισμού  στο κοινωνικό επίπεδο είναι η δημιουργία του μικροαστού. Η ύπαρξη του, διασφαλίζει στο υφιστάμενο κοινωνικοοικονομικό σύστημα τη μακροημέρευση του αφού αποτελεί τον πυλώνα σταθεροποίησης του διασφαλίζοντας την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος ενώ παράλληλα λειτουργεί  και σα μαξιλαράκι απορρόφησης των όποιων κραδασμών προκαλούνται από τις αντιδράσεις των καταπιεζόμενων μαζών. Η ανατροπή του καπιταλισμού περνάει (και) από το τσάκισμα της συνείδησης του μικροαστού.

 

Στίχοι Μουσική: Ορφέας Περίδης

Το μικρό καλοκαιράκι το παντοτινό

 θέλει θάρρος, θέλει μάχη, φίλο αδελφό

 θέλει πάθος, θέλει αγωνία, κόντρα στον καιρό

θέλει να κρατάς γενναία και ψυχή θεριό

 

 Να `σαι φίλος του εαυτού σου, να τον αγαπάς

 να `χεις στην καρδιά σου ήλιο κι έξω ο χιονιάς

 ξαφνικές κακοκαιρίες και καλοκαιριές

 να `σαι ο έρωτας σε νύχτες μελαγχολικές

 

 Το μικρό καλοκαιράκι θα `ναι πάντα εκεί

 πέρα απ' την ομίχλη, θα `ναι πίσω απ' την βροχή

my mood today

φαινεται οτι γερναω....

πριν λιγα χρονια...χειμωνα καλοκαιρι...επεφτα στο κρεββατι γυμνος ...μετα αρχισα να φορω ενα φανελακι...τωρα πυτζαμες (δλδ ενα φουτερ παναρχαιο και ενα παντελονι απο μια πυτζαμα που μου ειχαν χαρισει πριν χρονια και την ανακαλυψα περσι στις ντουλαπες)...φαινεται οτι γερναω...σε λιγα χρονια θα φοραω παντουφλες σκουφι και ρομπ ντε σαμπρ...και θα πινω φρασκομηλον βεβαιως βεβαιως...

Διαχειρίσου το παρελθόν σου για να «ελευθερωθείς»!

Θες να θάψεις το παρελθόν σου, να καταπιείς την πίκρα ή το θυμό σου; Κάντο, αλλά να είσαι σίγουρος ότι θα επιστρέψει. Διαχειρίσου το παρελθόν σου για να «ελευθερωθείς»!

 

 

Ερωτευτείτε αυτούς ....

Ερωτευτείτε αυτούς που τραγούδησαν το τίποτα δεν πάει χαμένο φτύνοντας το πιο πικρό σφίξιμο της καρδιάς τους.
Αυτούς που κλαίνε ξαφνικά και δίχως λόγο.
Αυτούς που βαριούνται να μιλήσουν για τη δουλειά ή τα λεφτά. Αυτούς που σου λένε το αγαπημένο τους χρώμα, το τραγούδι της εφηβείας τους, που θυμούνται το πρώτο κορίτσι που φίλησαν με τρυφερότητα

στατιστικη τρομου

Ένα από τα πραγματικά επιτεύγματα των κυβερνήσεων είναι ότι κατέστησαν τους ανέργους κοινωνικά και πολιτικά αόρατους. Οι άνεργοι υπάρχουν μόνο σαν στατιστική του τρόμου, σαν αριθμός ιλιγγιωδώς αυξανόμενος και σαν μοχλός εκβιασμού των τυχερών που διατηρούν το «προνόμιο» να εργάζονται

Νίκος Τσιφόρος, Τα παιδιά της πιάτσας

....Λες έχω αμπέλια και χωράφια και σπίτια και γης. Κουράδες έχεις. Κανένας άνθρωπος δεν έχει γη. Η γης έχει εμάς και σπάει κέφι μαζί μας, άσε που την ενοχλάμε κάθε λίγο σαν κοτόψειρες. Δύναμη; Μπούρδες. Ίδρωσες να κάνεις μια πολυκατοικία 46 διαμερίσματα και πλακώνει ένας σεισμός και στην κάνει λιάδα. Πήρες παρασήματα και χειροκροτήματα και ζήτω και έρχεται αδερφάκι μου ένα τόσο δα μικρόβιο από συνάχι και σε κάνει μια πτωματάρα χωρίς να το καταλάβεις. Έβαλες παρά στην μπάντα και διέταξες κόσμο κάντε έτσι ρε μερμήγκια ασήμαντα, και σε πιάνει ένα κόψιμο και είσαι ρεζίλης στην λεκάνη του καμπινέ. Κάνεις το δυνατό κι έτσι και πιάσει μια παγωνιά τρέμεις σαν παλιόσκυλο και από την άλλη μεριά, μια μολόχα, ένα χορταράκι ασήμαντο, κάθεται όλη νύχτα και τρώει τους αέρηδες και το χιονιά και το πρωί είναι φρέσκο και δεν τούγινε τίποτα. Πούν’ η δύναμή σου ρε φιόγκο κάτου από τούτο εδώ το Σύμπαν που μας πλακώνει με το βάρος του; Πούναι τα μεγαλεία σου και το τουπέ σου; Μια ανάποδη να πάρουνε τα πράματα, στα λεφτά, στα πολιτικά, στην υγεία, στα όλα που την βασίζεις, πας, ξεγράφτηκες και μήτε που θέλουνε να σε θυμούνται οι άλλοι. Πέθανες και περάσανε πενήντα χρόνια και μήτε κανένας ξέρει αν υπήρξες και αν έκανες και σε φοβηθήκανε και σε λογαριάσανε....

Τζακ Κέρουακ

''Aς πιούμε στην υγειά των τρελών, των απροσάρμοστων, των επαναστατών, των ταραχοποιών. Σε αυτούς που βλεπουν τα πράγματα διαφορετικά, που δεν τιμούν τους κανόνες, που δεν σέβονται την τάξη…Μπορεί να τους επαινέσεις, να διαφωνήσεις, να τους τσιτάρεις, να δυσπιστήσεις, να τους δοξάσεις ή να τους κακολογήσεις. Αλλα δεν μπορείς να τους αγνοήσεις. Γιατί αλλάζουν πράγματα. Βρίσκουν, φαντάζονται, βοηθάνε, ερευνούν, φτιάχνουν, εμπνέουν. Σπρώχνουν μπροστά τα πάντα.Ίσως, πρέπει να είναι τρελλοί. Πώς αλλιώς θα κοιτάξουν ένα άδειο καμβα και θα δουν έργο τέχνης; Ή θα καθίσουν στη σιωπή και θ’ ακούσουν τραγούδι που δεν έχει γραφτεί;Εκεί που κάποιοι βλέπουν τρελούς, εμεις βλέπουμε μεγαλοφυίες. Γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν οτι μπορούν ν’αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν''

Ο οπορτουνισμός

Ο οπορτουνισμός αποτελεί κοινωνικό ρεύμα το οποίο εκφράζει την επίδραση της αστικής και μικροαστικής ιδεολογίας στο εργατικό κίνημα και ως τέτοιο ασκεί πίεση στο Κομμουνιστικό Κόμμα για συμβιβασμό με τον καπιταλισμό, για αποκήρυξη των επαναστατικών σκοπών του, για περιορισμό του στο πλαίσιο των αστικών θεσμών και των επιδιώξεων της αστικής τάξης ή τμημάτων της. Έχει ως υλική, κοινωνική βάση κυρίως τη λεγόμενη εργατική αριστοκρατία σε ιδιωτικό και κρατικό τομέα. Η πίεση που ασκεί ο οπορτουνισμός, η οποία μπορεί να συνοδεύεται και από επαναστατική λογοκοπία, γίνεται πάντα στο όνομα της ανάγκης συμμαχιών, ελιγμών, προσαρμογής σε εξελίξεις ή στον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων.

ΚΟΜΕΠ  2016 Τεύχος 3

 

 

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΟ

ο τριτος ανθρωπος

Στη ταινία ο Τρίτος άνθρωπος, o Όρσον Γουέλς λέει «Ξέρεις στην Ιταλία, για τριάντα χρόνια με τους Βοργίας, είχαν πόλεμο, τρομοκρατία, δολοφονίες και αιματοχυσία, αλλά έβγαλαν Michelangelo, Leonardo da Vinci και την Αναγέννηση. Στην Ελβετία, είχαν αδελφική αγάπη, είχαν πεντακόσια χρόνια δημοκρατίας και ειρήνης - και τι παράγουν; Ρολόγια κούκους»…

 

Είμαι και γω αμαρτωλός

Στίχοι: Καζαντζίδης, Πετρίδης, Πυθαγόρας

Είμαι και γω αμαρτωλός
κι αμαρτωλούς δεν κρίνω
κι αφού μ'αδίκησες χωρίζουμε
κι ας γίνω ότι γίνω

Μη προσπαθείς με κλάματα
να κρύψεις την ντροπή σου
αν είσαι ένοχη θα δικαστείς
απ' την συνείδηση σου

Είμαι και γω αμαρτωλός
και δεν θα σε δικάσω
όμως τις πράξεις σου και σενανε
θέλω να τα ξεχάσω

Μη προσπαθείς με κλάματα
να κρύψεις την ντροπή σου
αν είσαι ένοχη θα δικαστείς
απ' την συνείδηση σου

Mark Twain

Είκοσι χρόνια από τώρα θα είσαι πιο απογοητευμένος για τα πράγματα που δεν έκανες παρά για τα πράγματα που έκανες. Γι' αυτό, λύσε τους κάβους. Σαλπάρισε μακριά από το σίγουρο λιμάνι. Εξερεύνησε, ονειρέψου, ανακάλυψε.....

 

 

Ασκήσεις επιβιώσεις

Πήγαινα για χρόνια στο ίδιο ποτάδικο… δεν καθόμουν σε σκαμπό…αλλά απέναντι από τη μπάρα στα όρθια...και κοιτούσα τους θαμώνες μέσα από το καθρέπτη πίνοντας το ίδιο πάντα ποτό… κάνοντας πάντα τις ίδιες κινήσεις… έτρωγα λίγα φιστίκια από το μπολ …μια γουλιά…άναβα τσιγάρο… δυο ρουφηξιές μια γουλιά… δυο ρουφηξιές μια γουλιά… δυο ρουφηξιές μια γουλιά… έσβηνα το τσιγάρο και πάλι από την αρχή… έτρωγα λίγα φιστίκια κλπ κλπ και μέχρις ότου τελειώσω το ποτό μου… όλη αυτή την ώρα που έκανα με ακρίβεια τις παραπάνω κινήσεις ...χάζευα τους θαμώνες …χωρίς να ακούω καθαρά τι έλεγαν… κάποιες σκόρπιες λέξεις…κάποιο επιφώνημα…γέλια…μόνο άμα μίλαγαν στο κινητό τους άκουγα τι έλεγαν…κι έτσι για να περνά η ώρα…έφτιαχνα ιστορίες για δαύτους με το μυαλό μου …

 

οι ιστορικοι του μελλοντος...

Κάποια στιγμή, οι ιστορικοί του μέλλοντος που θα αναλύουν την εποχή των μνημονίων, θα βρεθούν αναμφίβολα αντιμέτωποι με τα εξής ερωτήματα: Ποιοι ήταν οι μηχανισμοί, οι αφηγήσεις και οι τελετουργίες οι οποίες έσπρωχναν τους Έλληνες ψηφοφόρους είτε στο να ψηφίζουν ανίκανες και απόλυτα ιδιοτελείς κυβερνήσεις είτε στο να απέχουν από τα κοινά στην κρισιμότερη καμπή της σύγχρονης ιστορίας μας, σε μια περίοδο όπου βασιλεύουν η φτώχεια και η κοινωνική εξαθλίωση;

Δημήτρης Γκόγκος «Μπαγιαντέρας»

 

Σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει
η κάθε σκέψη μου κοντά σου τριγυρίζει
δεν ησυχάζω και στον ύπνο που κοιμάμαι
εσένα πάντα αρχοντοπούλα μου θυμάμαι

Νίκος Καροῦζος (1926-1990)

Αἴφνης
Αὐτὸ ποὺ λέμε ὄνειρο δὲν εἶν᾿ ὄνειρο
ποὺ ἡ πλατιὰ πραγματικότητα δὲν εἶναι πραγματική.
Κάπου γελιέμαι μὰ ἐκεῖ κιόλας ὑπάρχω ἀπόλυτα,
σὰν τὸ σύννεφο ποὺ ἀλλάζει στὰ νωθρὰ δευτερόλεπτα
ὄντας μονάχα ἡ ἀκάλεστη μεταμόρφωση.
Κανένα λιοντάρι δὲν παραγνώρισε τὸ θήραμα
καὶ ἡ πάπια δὲν ἔπαψε νὰ πιπιλίζει τὴ λάσπη·
τὸ χταπόδι βγαίνει ἀπ᾿ τὸ ρηχὸ θαλάμι του μὲ γαλαζόπετρα
στὰ ξέφωτα ἡ τίγρη λησμονιέται ἀνεπίληπτα.
Νυχτώνει καὶ σήμερα. Ἡ ἀγωνία
λέει πάλι: θὰ βοσκήσω τὸ μαῦρο.

 

Πάμπλο Νερούντα

Έκανα πολλές ερωτήσεις
ζώντας στην ακροθαλασσιά
και πέταξα στο νερό τις απαντήσεις
για να μη τσακωθώ με κανέναν...

Ναπολέων Λαπαθιώτης (1888-1944)

"Τ' όνειρο μου πια δεν είναι να χαρώ, μήτε να ζήσω,
μα να πω μια λέξη μόνο, σα μια φλόγα, - και να σβήσω.
Κι όσο ζω, κι όσο μαθαίνω, τόσο νιώθω, αλίμονο μου,
το βαθύ και το μεγάλο κι απροσμέτρητο κενό μου...
Μόνος ήρθα, κάποιο βράδι, μόνος πόνεσα για λίγο,
μόνος έζησα του κάκου, - κι όπως ήρθα και θα φύγω. "
(Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο διπλό τεύχος της «Νέας Εστίας», 1 -15.1.1944 μαζί με την αναγγελία της αυτοκτονίας του, με τίτλο «Αποχαιρετισμοί στη μουσική», επίτιτλο «ανέκδοτοι στίχοι» και υπότιτλο σε παρένθεση «Στίχοι της παλιάς τεχνοτροπίας»)



Ο συνδυασμός της ταξικής καταστολής και της επίκλησης των «λαϊκών δικαίων» δεν είναι πρωτόγνωρος ιστορικά

Πουθενά δε θεοποιήθηκε περισσότερο η έννοια του «λαού» απ’ ό,τι στη ναζιστική Γερμανία και πουθενά δεν επισημοποιήθηκε πιο πολύ ο «κοινωνικός διάλογος» και ο «κοινωνικός εταιρισμός» απ’ ό,τι στο «σωματειακό κράτος» της φασιστικής Ιταλίας. Σημειωτέον ότι επρόκειτο για καπιταλιστικές χώρες που αντιμετώπιζαν το διεθνή καπιταλιστικό ανταγωνισμό ταυτόχρονα με την εσωτερική ταξική πάλη, σε συνθήκες μεγάλης διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης και ως εκ τούτου η κινητοποίηση και γενική «επιστράτευση» του συνόλου του δυναμικού της κάθε χώρας και όλων των διαθέσιμων εφεδρειών ήταν θέμα ζωής και θανάτου για την επιβίωση της κεφαλαιοκρατικής τάξης σε αυτές.