Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Μου μιλάς και είσαι αέρας καθαρός

 Μεσ’ τα χέρια σου τα χέρια μου χορεύουν

 Ή αλλάζει και γλυκαίνει ο καιρός

 Ή τα μάτια σου ξανά με κοροϊδεύουν.

 

 Σε κοπάω και κρατιέμαι ζωντανός

 Και στο χάδι σου γυρεύω μια βοήθεια.

Ή ξανάγινα για σένα ωκεανός

 Ή το γέλιο σου μου κρύβει την αλήθεια.

 

Αν είναι ψέμα, ασ’ το να ζήσει

 Και να πιστεύω πως ακόμα μ’ αγαπάς

 Εσένα η τράπουλα σ’ έχει γεννήσει

 Ποτέ δεν ξέρω με τι φύλλο με κρατάς.

 

Απ’ το σώμα σου αρχίζει ο γκρεμός

 Και στα χείλη το φιλί σου νικοτίνη

 Ή μπερδεύω το σκοτάδι με το φως

 Ή το στόμα σου ξανά με καταπίνει.