Η αριστερά ποτέ δε θεώρησε ως προϋπόθεση αλληλεγγύης την ιδεολογική ή πολιτική συμφωνία. Η αλληλεγγύης της, ακόμη και σε πρόσωπα προερχόμενα από διαφορετικούς χώρους, είχε σα πολιτικό κριτήριο τη διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και την αποκάλυψη της αστικής βαρβαρότητας .

Είναι χαρακτηριστική η στάση που κράτησε το κομμουνιστικό κίνημα απέναντι στη καταδίκη σε θάνατο των αναρχικών Σάκο και Βανζέτι. Στο 4ο Συνέδριό της, το 1922, η Κ.Διεθνής πήρε την απόφαση «Για βοήθεια στα θύματα της καπιταλιστικής καταπίεσης», που συμπεριελάμβανε και την υπόθεση Σάκο και Βανζέτι.

Τα Κομμουνιστικά Κόμματα πρωτοστατούσαν στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, στις 24 Οκτώβρη 1921 οργανώθηκε μια τεράστια διαδήλωση που ανάγκασε τη κυβέρνηση να περιφρουρήσει την αμερικανική πρεσβεία με 10.000 αστυνομικούς και 18.000 στρατιώτες.

Στις 23 Αυγούστου του 1927, μια μέρα μετά τη εκτέλεση των Σάκο και Βανζέτι, ο Ριζοσπάστης κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο τίτλο : « Το έγκλημα συνετελέσθη. Ο Σάκκο και ο Βανζέττι εδολοφονήθησαν χθές. Αντίκρυσαν με καταπλήσσουσαν ψυχραιμίαν τον θάνατον. Εξέγερσις εις όλον τον κόσμον. Κολοσσιαίαι διαδηλώσεις».

Στη Σοβιετική Ένωση , ήδη από το 1928, το όνομά τους δόθηκε σε δρόμους, περιοχές, εργοστάσια και κολχόζ.