Γιώργος Σεφέρης

Πότε θα ξαναμιλήσεις;

Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας.

Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη

 ριζώνουν θρέφουνται με το αίμα.

 

 Όπως τα πεύκα

 κρατούνε τη μορφή του αγέρα

 ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί

 το ίδιο τα λόγια

 φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου

 

κι ο άνθρωπος έφυγε, δεν είναι εκεί.

Ίσως γυρεύουν να μιλήσουν τ’ άστρα

 που πάτησαν την τόση γύμνια σου μια νύχτα

 ο Κύκνος ο Τοξότης ο Σκορπιός

 ίσως εκείνα.

 

Αλλά πού θά εισαι τη στιγμή που θά ’ρθει

 εδώ σ’ αυτό το θέατρο το φως;