Δυο ποτήρια έβαλα πάνω στο τραπέζι
τ’ άδειαζα, τα γέμιζα
δάκρυ και κρασί,
και το δίσκο τον παλιό έβαλα να παίζει
το τραγούδι που
`λεγες κάποτε κι εσύ.
Το δικό σου όμως
ποτήρι το `κανα γυαλιά
ίσως από το μυαλό μου
και σε βγάλω πια.
Το δικό σου όμως ποτήρι το `κανα γυαλιά,
στα συντρίμμια όμως απάνω έκλαψα πικρά.
Τώρα τα κομμάτια του με καημό μαζεύω
μήπως το ποτήρι σου
φτιάξω απ’ την αρχή.
Κάτι που δε γίνεται ο φτωχός γυρεύω,
είναι σαν να έβαλα μέσα σου ψυχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου