Γιάννης Νεγρεπόντης

Απέραντη πόλη, ατέλειωτοι δρόμοι

 και όταν νυχτώνει

 στο πλήθος του κόσμου κανένας δικός μου

 που να ’ν’ ο άνθρωπός μου.

Πού να σε βρω, ποιες γειτονιές να γυρίσω;

Χάθηκα, χάθηκα, δε θα σε βρω.

Πού να σε βρω, ποιον ουρανό να ρωτήσω;

Χάθηκα, χάθηκα, δε θα σε βρω.

Χαφιέδες κι αλήτες, προστάτες και πόρνες

 τα ίδια πουλάμε,

κι ο ένας στον άλλον για όσα μας φταίνε

 ποτέ δε μιλάμε.

Δειλοί και λεβέντες, φονιάδες και άγιοι

 για πάρτη μας όλοι,

σαπίλα και μπόχα απ’ άκρη σε άκρη,

με πνίγει η πόλη.