Είχα μι'αγάπη από παιδί
γιά κάποια καφενεία
που ήταν κοντά στη θάλασσα
και βλέπαν ουρανούς.
Που είχαν καλάμια στη σκεπή
και μέσα,στη γωνία
ένα σβηστό γραμμόφωνο
γιά να σου φεύγει ο νους.
Χρόνια ζητώ να πιώ καφέ
σε τέτοια καφενεία
ν'ακούγονται τα κύματα
σα να'ναι μουσική.
σ'αυτή την ιστορία
σε καφενεία που γερνούν
κοντά της μιά ζωή.
Τα' φερε ανάποδα ο καιρός
κι άλλαξε σ'όλα κάτι
κι αναβολή σ'αναβολή
δεν βρήκα αυτό το απλό.
Ένα παραθαλάσσιο μικρό καφενεδάκι
που να με κάνει μιά στιγμή
γλυκά να ξεχαστώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου