Γιάννης Σκαρίμπας

Ως ωραία ήταν μου απόψε η λύπη,

ήρθαν όλα σιωπηλά χωρίς πάθη

και με ήβραν —χωρίς κανέν' να μου λείπει—

τα λάθη.

Κι ως τα γνώρισα όλα-μου γύρω — μπραμ-πάφες

όλα κράταγαν, τρουμπέτες και βιόλες

—ΕΑΥΤΟΥΛΗΔΕΣ που με βλέπαν, oι γκάφες-

μου όλες.

A!... τι θίασος λίγον τι από αλήτες

μουζικάντες μεθυσμένους και φάλτσους,

έτσι ως έμοιαζαν — με πρισμένες τις μύτες—

παλιάτσους.

Και τι έμπνευση να μου δώσουν τη βέργα

μπρος σε τρίποδα με κάντα μυστήρια,

όπου γράφονταν τ' αποτυχημένα-μου έργα

—εμβατήρια!

Α... τι έμπνευση!... Μαιτρ του φάλτσου 'γώ πάντα,

με τη βέργα-μου τώρα ψηλά —λέω— με τρόμους

νά, με δαύτη-μου να παρελάσω τη μπάντα

στούς δρόμους.

Kι ως πισώκωλα θα παγαίνω πατώντας,

μες σε κόρνα θα τα βροντούν και σαντούρια

οι παλιάτσοί-μου — στον αέρα πηδώντας —

τα θούρια...