Federico García Lorca, 1929-1930 (μετ. Βαρβιτσιώτη)

Έχω χαθεί πολλές φορές στη θάλασσα
με το αυτί γεμάτο νιόκοπα λουλούδια,
με τη γλώσσα γεμάτη έρωτα και αγωνία.
Πολλές φορές έχω χαθεί στη θάλασσα,
όπως χάνομαι στην καρδιά κάποιων παιδιών.

Δεν υπάρχει νύχτα που, δίνοντας ένα φιλί,
να μη νιώθεις το γέλιο των απρόσωπων ανθρώπων,
μήτε υπάρχει κανείς που, χαϊδεύοντας ένα νεογέννητο,
να ξεχνά τα ασάλευτα κρανία των αλόγων.

Γιατί τα ρόδα αναζητούν στο μέτωπο
ένα σκληρό κοκάλινο τοπίο
και τα χέρια του ανθρώπου δεν έχουν άλλο σκοπό
παρά να μιμηθούν τις υπόγειες ρίζες.

Έτσι όπως χάνομαι στην καρδιά κάποιων παιδιών,
έχω χαθεί πολλές φορές στη θάλασσα.
Αδιάφορος για το νερό πάω γυρεύοντας
ένα θάνατο από φως που να με αναλώνει.

 

 

Μ. Χατζηδάκης

Αν κουραστείς απ' τους ανθρώπους

κι ειν' όλα γύρω γκρεμισμένα,

μην πας ταξίδι σ' άλλους τόπους,

έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Κι αν πέσει απάνω σου το βράδυ

με τ' άστρα του τ' απελπισμένα,

μη φοβηθείς απ' το σκοτάδι,

έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Έλα και γείρε το κεφάλι

στα χέρια μου τ' αγαπημένα,

να ζήσεις τ' όνειρο και πάλι,

έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Κι αν δεις καράβια να σαλπάρουν

κι αν δεις να ξεκινάνε τρένα,

μην πεις μαζί τους να σε πάρουν,

έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Έχω μια θάλασσα σμαράγδια

μ'αγάπη κι ήλιο κεντημένα

για την καρδιά σου πού 'ναι άδεια

έλα σε μένα έλα σε μένα.

Έλα και κάθισε δεξιά μου

σαν ξεχασμένος αδερφός,

να μοιραστείς την μοναξιά μου

και να σου δώσω λίγο φως.

Γιάννης Σκαρίμπας

Νάναι ως νάχης φύγει — με τους ανέμους — καβάλλα

 στο άτι της σιγής κι' όλα να πάης

 και vάv' πολλά καράβια, πολλή θάλασσα — μεγάλα

 σύγνεφα πάνω — οι άνθρωποι κι' ο Μάης.

Κι' εντός μου εμένα να βρυχιέται — όλο να τρέμει —

βαρύ ένα βαπόρι και κατόπι

 πάλι εσύ κι' ο Μάης κι' οι ανέμοι

 κι' έπειτα πάλιν οι ανθρώποι, οι ανθρώποι.

Και νάναι όλα απ' ό,τι φεύγει —και δε μένει—

σε μια πόλη ακατοίκητη, κι' εντός μου

 ακυβέρνητο, όλο να σε πηγαίνει το καράβι

 έξω απ' την τρικυμία τούτου κόσμου.

 

Γιάννης Σκαρίμπας

Ως ωραία ήταν μου απόψε η λύπη,

ήρθαν όλα σιωπηλά χωρίς πάθη

και με ήβραν —χωρίς κανέν' να μου λείπει—

τα λάθη.

Κι ως τα γνώρισα όλα-μου γύρω — μπραμ-πάφες

όλα κράταγαν, τρουμπέτες και βιόλες

—ΕΑΥΤΟΥΛΗΔΕΣ που με βλέπαν, oι γκάφες-

μου όλες.

A!... τι θίασος λίγον τι από αλήτες

μουζικάντες μεθυσμένους και φάλτσους,

έτσι ως έμοιαζαν — με πρισμένες τις μύτες—

παλιάτσους.

Και τι έμπνευση να μου δώσουν τη βέργα

μπρος σε τρίποδα με κάντα μυστήρια,

όπου γράφονταν τ' αποτυχημένα-μου έργα

—εμβατήρια!

Α... τι έμπνευση!... Μαιτρ του φάλτσου 'γώ πάντα,

με τη βέργα-μου τώρα ψηλά —λέω— με τρόμους

νά, με δαύτη-μου να παρελάσω τη μπάντα

στούς δρόμους.

Kι ως πισώκωλα θα παγαίνω πατώντας,

μες σε κόρνα θα τα βροντούν και σαντούρια

οι παλιάτσοί-μου — στον αέρα πηδώντας —

τα θούρια...




 

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Σαν τον καφέ είναι ο έρωτας

 άλλοι τον προτιμούν βαρύγλυκο

 άλλοι τον θέλουν με ολίγη

 οι πιο πολλοί τον πίνουν μέτριο

 κι όλοι το ίδιο τον πληρώνουν

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Δὲ βρίσκεις καθρέφτες νὰ φωνάξεις τ᾿ ὄνομά σου- Ἁπλὲς προθέσεις ζωῆς διασφαλίζουν μίαν ἐπικαιρότητα- Ἀνία, πόθοι, ὄνειρα, συναλλαγές, ἐξαπατήσεις- Κι ἂν σκέφτομαι εἶναι γιατὶ ἡ συνήθεια εἶναι πιὸ προσιτὴ ἀπὸ τὴν τύψη. - Μὰ ποιὸς θὰ ῾ρθεῖ νὰ κρατήσει τὴν ὁρμὴ μιᾶς μπόρας ποὺ πέφτει;
 

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ

Πάρε μου το ψωμί, αν θέλεις,
πάρε μου τον αέρα, αλλά
μη μου παίρνεις το γέλιο σου.

Μη μου παίρνεις το ρόδο,
τη βρύση που σταλάζει
το νερό που άξαφνα
σκάει μες στη χαρά σου
το ασημένιο κύμα
το ξαφνικό που σε γεννάει.