Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Θα παίζουν τα ραδιόφωνα

 τραγούδια για το τίποτα γραμμένα

 και η νύχτα στα μικρόφωνα

 θα κλέβει την παράσταση για σένα

Τα σώματα που αγάπησες

 σου ανοίξανε θυρίδες στα σκοτάδια

 Κι εσύ που ως τώρα κράτησες

 μου λες ας ήταν ψέματα τα βράδια

θα αλλάζουν όλα γύρω σου

 και μόνο αυτά που πέρασες θα μείνουν

 Κι εσύ θα καις στον ύπνο σου

 γυρεύοντας μιαν έξοδο κινδύνου

 

Διονύσης Σαββόπουλος

Όπου κοιτάζω να κοιτάζεις

 όλη η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα

 παράγκα, παράγκα, παράγκα του χειμώνα

 κι εσύ μιλάς σαν πτώμα

Ο λαός, ο λαός στα πεζοδρόμια

 κουλούρια ζητάει και λαχεία

 κοπάδια, κοπάδια, κοπάδια στα υπουργεία

 αιτήσεις για τη Γερμανία

Κυράδες, φιλάνθρωποι παπάδες

 εργολαβίες, ψαλμωδίες και καντάδες

 Η Ευανθούλα κλαίει πριν να κοιμηθεί

 την παρθενιά της βγάζει στο σφυρί

 Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει

 στα καφενεία μπιλιάρδο, καλαμπούρι και χαρτί

 Στέκει στο περίπτερο διαβάζει

 φυλλάδες με μιάμιση δραχμή

 Όχι, όχι αυτό δεν είναι τραγούδι

 Είναι η τρύπια στέγη μιας παράγκας

 Είναι η γόπα που μάζεψε ένας μάγκας

 Κι ο χαφιές που μας ακολουθεί.

 

 

Γιάννης Σκαρίμπας

Σπασμένο καράβι να 'μαι πέρα βαθιά

έτσι να 'μαι

με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά

να κοιμάμαι

Να 'ν' αφράτος ο τόπος κι η ακτή νεκρική

γύρω γύρω

με κουφάρι γειρτό και με πλώρη εκεί

που θα γείρω

Να 'ν' η θάλασσα άψυχη και τα ψάρια νεκρά

έτσι να 'ναι

και τα βράχια κατάπληκτα και τ' αστέρια μακριά

να κοιτάνε

Δίχως χτύπο οι ώρες και οι μέρες θλιβές

δίχως χάρη

κι έτσι κούφιο κι ακίνητο μες σε νύχτες βουβές

το φεγγάρι

Έτσι να 'μαι καράβι γκρεμισμένο νεκρό

έτσι να 'μαι

σ' αμμουδιά πεθαμένη και κούφιο νερό

να κοιμάμαι.

Στίχοι: Αγαθή Δημητρούκα

Μα εμείς δεν είμαστε άγγελοι δεν είμαστε από σόι

ούτε φονιάδες ή ληστές ούτε πολύ αθώοι

Μας λείπει μέσα στη ζωή του στοχασμού το θάρρος

γι’ αυτό μας ελησμόνησε κι ο Έρωτας κι ο Χάρος

Έτσι το αίμα κι ο ουρανός κι η θάλασσα κοντά τους

μες στον γκρεμό στην άβυσσο τραβάν του αδυνάτους.

 

 

Τ. Λειβαδίτης

Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου,
φλογερά και μεγάλα,
σαν δυό νύχτες έρωτα
μες στον εμφύλιο πόλεμο..........

Δήμητρα Γαλάνη

Βροχή και σήμερα, βροχή στη στέγη μας,

βροχή στη πόρτα μας, ατέλειωτη βροχή

Και εσύ στα σύνορα, σ' ένα χαράκωμα

Και γύρω ο θάνατος, ατέλειωτη βροχή

Εγώ στα σύνορα, σε κάποιο γράμμα μου

Βαθιά στη χλαίνη σου, γλυκά να σε πονώ

Και συ στο σπίτι μας, παντού τα χνάρια σου

Παντού τα μάτια σου, πληγές στο δειλινό

Βροχή και σήμερα κι ούτε ένα γράμμα σου

Κι ούτε ένα μήνυμα στον μαύρο ουρανό

Φυλάξου αγέρα μου, φυλάξου αγρύπνια μου

Φυλάξου αγόρι μου, από τον κεραυνό...

Χάρης Κατσιμίχας

Καθώς η ώρα προχωρά

 καμιά φορά κάτι βλέπει

 πως ψάχνουν όλοι τη χαρά

 μα περνά απ’ την τσέπη

Και τότε λέει στον ουρανό

 εδώ στη γη κάποιος κλέβει

 τους δίνω χρόνο αληθινό

 κι όμως δεν περισσεύει

Πες μου τώρα

 σε πόση ώρα

 σε πόσα χρόνια σχολάς

 να σου δώσω κάτι

 ένα τρίτο μάτι

 πού και πού να με κοιτάς

Πες μου τώρα

 σε ποια άλλη χώρα

 θα ήθελες να περπατάς

 θες Ευρώπη, Ασία

 ανθρωποθυσία είναι η κάρτα που χτυπάς

Καθώς η ώρα προχωρά

 καμιά φορά κάτι βλέπει

 πως μπήκαν όλοι στη σειρά

 για χιλιάδες πρέπει

 και τότε λέει στον ουρανό

 εδώ στη γη κάτι έχουν

 τους δίνω χρόνο αληθινό

 κι όμως να! δεν αντέχουν