Στίχοι: Κώστας Βίρβος Μουσική: Απόστολος Καλδάρας

 

Δυο ποτήρια έβαλα πάνω στο τραπέζι

 τ’ άδειαζα, τα γέμιζα δάκρυ και κρασί,

και το δίσκο τον παλιό έβαλα να παίζει

 το τραγούδι που `λεγες κάποτε κι εσύ.

 

 Το δικό σου όμως ποτήρι το `κανα γυαλιά

 ίσως από το μυαλό μου και σε βγάλω πια.

Το δικό σου όμως ποτήρι το `κανα γυαλιά,

στα συντρίμμια όμως απάνω έκλαψα πικρά.

 

Τώρα τα κομμάτια του με καημό μαζεύω

 μήπως το ποτήρι σου φτιάξω απ’ την αρχή.

Κάτι που δε γίνεται ο φτωχός γυρεύω,

είναι σαν να έβαλα μέσα σου ψυχή.

 

A. Ρεμπω

Μενέλαος Λουντέμης

Ν. Καρούζος

Η ζωή δεν έχει λόγο ν’ αντιλαλήσει και δεν έχει

 καμιά πραγματική συγγένεια

 μ’ όλου του κόσμου τις πολύχρωμες ιδέες

 τίποτα το εξ αίματος....

 

Νικηφόρος Βρεττάκος

Τὸ καθαρότερο πράγμα τῆς δημιουργίας -
Δὲν ξέρω, μὰ δὲν ἔμεινε καθόλου σκοτάδι.

Ὁ ἥλιος χύθηκε μέσα μου ἀπὸ χίλιες πληγές.
Καὶ τούτη τὴ λευκότητα ποὺ σὲ περιβάλλω

δὲ θὰ τὴ βρεῖς οὔτε στὶς Ἄλπεις, γιατὶ αὐτὸς ὁ ἀγέρας

στριφογυρνᾶ ὡς ἐκεῖ ψηλὰ καὶ τὸ χιόνι λερώνεται

Καὶ στὸ λευκὸ τριαντάφυλλο βρίσκεις μιὰ ἰδέα σκόνης.

Τὸ τέλειο θαῦμα θὰ τὸ βρεῖς μοναχὰ μὲς στὸν ἄνθρωπο:

λευκὲς ἐκτάσεις ποὺ ἀκτινοβολοῦν ἀληθινὰ

 στὸ σύμπαν καὶ ὑπερέχουν. Τὸ πιὸ καθαρὸ

 πράγμα λοιπὸν τῆς δημιουργίας δὲν εἶναι τὸ λυκόφως,

 οὔτε ὁ οὐρανὸς ποὺ καθρεφτίζεται μὲς στὸ ποτάμι,

 οὔτε ὁ ἥλιος πάνω στῆς μηλιᾶς τ᾿ ἄνθη. Εἶναι ἡ ἀγάπη.

 

Β. Παπακωνσταντινου

 

Ένα καράβι παλιό, σαπιοκάραβο

λύνει τους κάβους κι ανοίγει πανιά
αφήνει πίσω στραβά και παράλογα
σηκώνει άγκυρα για μακριά

Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε

και τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ

να ξενυχτήσουμε και να μεθύσουμε
να τους ξεχάσουμε όλους εδώ

 

 

 

Πατρίτσια Χάισμιθ

" βρισκω το δημόσιο αίσθημα περι δικαιοσύνης αρκετά βαρετό και τεχνητό, γιατί ούτε η ζωή ούτε η φύση ενδιαφέρονται αν η δικαιοσύνη απονέμεται ή όχι. Το κοινό θέλει να βλέπει το νόμο να θριαμβεύει ή τουλάχιστον η μεγαλύτερη μερίδα του κοινού, αν και ταυτόχρονα του αρέσει η βία.."