του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη

Απόψε αγάπησα τα μάτια μου,

κοιτώντας τα μες στον καθρέφτη:

να ’ταν το φως, που μες στην κάμαρα,

τόσο λεπτά κι ανάερα πέφτει;

Να ’ταν το ρόδο το απριλιάτικο,

που το ’χα βάνει στη γωνία,

να μην το δω να παραδίνεται

στη βραδινή την αγωνία;

Να ’ταν, αλήθεια, το τριαντάφυλλο,

που ξεψυχούσε στο ποτήρι,

– ή κάποιοι πόθοι που με παίδευαν,

και που είχαν απομείνει στείροι;…

το ρόδο που ’σβηνε, το πάθος μου,

το παραθύρι, που δεν κλείνω,

– ή μήπως επειδή σε κοίταξαν

τόσο πολύ, το βράδυ εκείνο;…