Ακομα και αν φυγεις για το γύρο του κόσμου,

θα 'σαι πάντα δικός μου,

θα 'μαστε πάντα μαζί.

Και δε θα μου λείπεις,

γιατί θα 'ναι η ψυχή μου,

το τραγούδι της ερήμου,

που θα σ' ακολουθεί.

Τα ήσυχα βράδια,

η Αθήνα θ' ανάβει

σαν μεγάλο καράβι,

που θα 'σαι μέσα κι εσύ.

Τα ήσυχα βράδια,

θα περνάει φωτισμένο

της ζωής μου το τρένο,

που θα 'σαι μέσα κι εσύ.

Και δε θα σου λείπω,

γιατί θα 'ναι η ψυχή μου,

το τραγούδι της ερήμου,

που θα σ' ακολουθεί...

 

Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο - 1992

Να μη με φώτιζαν τέτοια μάτια,

να μη με λιώνανε τόσοι στεναγμοί,

να μη με χώριζαν δυο κομμάτια,

νύχτες που βγάζουν σ’ άλλα μονοπάτια

και έχουν το κορμί σου αφορμή.

Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ,

αυτή η αγάπη στ’ άστρα μ’ ανεβάζει,

κι άσε να καώ όπως θέλω και να χρεωθώ,

αυτό το λάθος μόνο μου ταιριάζει.

Αγάπη που ’γινες σώμα κι αίμα,

χωρίς εσένα όλα είναι ξενιτιές.

Αν η αλήθεια σου γίνει ψέμα,

στάχτη να γίνω μέσα σ’ ένα βλέμμα

που τις νύχτες βάζει πυρκαγιές.

 

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος - Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Ο Γιάννης ο φονιάς, παιδί μιας πατρινιάς

 κι ενός μεσολογγίτη

 Προχτές την Κυριακή μετά απ’ τη φυλακή

 επέρασ’ απ’ το σπίτι

Του βγάλαμε γλυκό, τού βγάλαμε και μέντα

 μα για το φονικό δεν είπαμε κουβέντα

Μονάχα το Φροσί με δάκρυ θαλασσί

 στα μάτια τα μεγάλα

 Τού φίλησε βουβά τα χέρια τ’ ακριβά

 και βγήκε από τη σάλα

Δεν μπόρεσε κανείς τον πόνο της ν’ αντέξει

 Κι ούτε ένας συγγενής να πει δεν βρήκε λέξη

Κι ο Γιάννης ο φονιάς στην άκρη της γωνιάς

 με του καημού τ’ αγκάθι

 Θυμήθηκε ξανά φεγγάρια μακρινά και τ’ όνειρο που εχάθη

 

Αλκίνοος Ιωαννίδης

Έρχομαι απ’ της σιωπής

 τα απόκοσμα τα μέρη

 κι είδα την πνοή της Γης

 να φιλιέται με τ’ αγέρι...

Φέρνω πέντε αναπνοές

 απ’ την άγια ένωσή τους,

δυο απ’ αυτές για να με θες,

τρεις να καίγεσαι μαζί τους.

Πέρα απ’ τα όρια του νου μου,

στον απύθμενο γκρεμό,

το αόρατό σου δίχτυ

 ρίξε μου για να πιαστώ.

Το φεγγάρι μίλαγε

 όλη νύχτα για τη μέρα

 και το φως τού φύλαγε

 μία θέση στον αέρα.

Φέρνω πέντε λόγια του,

σώπα να σου τα ψιθυρίσω.

Στα κρυφά κατώγια του

 τ’ άφαντα να μαρτυρήσω.

 

Πρώτη εκτέλεση: Ελένη Βιτάλη

Κοίτα με στα μάτια και θα καταλάβεις

όλα όσα θέλω να σου πω.

Της χαράς το τρένο τρέχα να προλάβεις,

πάνω το εισιτήριο γράφει "σ' αγαπώ".

Πάρε την ταχεία της καρδιάς μου και ξεκίνα

στο δικό μου δρόμο να βρεθείς.

Θα 'ναι το ταξίδι που θα κάνεις από εκείνα

που δεν θα ξεχάσεις όσο ζεις.

Της χαράς το τρένο τρέχα να προλάβεις

πάνω το εισιτήριο γράφει "σ' αγαπώ".

Κοίτα με στα μάτια, κοίτα με να νιώσεις

όλα όσα θέλω να σου πω.

Πρόλαβε το τρένο πριν το μετανιώσεις,

πάνω το εισιτήριο γράφει "σ' αγαπώ".

Πάρε την ταχεία της καρδιάς μου και ξεκίνα

στο δικό μου δρόμο να βρεθείς.

Θα 'ναι το ταξίδι που θα κάνεις από εκείνα

που δεν θα ξεχάσεις όσο ζεις.

Πρόλαβε το τρένο πριν το μετανιώσεις,

πάνω το εισιτήριο γράφει "σ' αγαπώ".

 

 

Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Τρυπάω τα φύλλα της ελιάς και φτιάχνω αεροπλάνα

 Τα παιδικά παιχνίδια μου τα σκόρπισε ο αέρας

 Τώρα δεν κάνω σχέδια – τώρα δεν έχω πλάνα

 Ξυπνάω αργά και χάνομαι στα όνειρα της μέρας

Πίνω μια θάλασσα ρακή κι η δίψα μου δε σβήνει

 Από το βράχο του καπνού βουτάω για ένα σταυρό

 Το σκοτεινό το βλέμμα σου ν’ αγιάσω δε μ’ αφήνει

 Με ξόρκια δε μερεύτεται το μέσα μου θεριό

Ότι θυμάμαι με καρφώνει στο χώμα

 Ότι ξεχνάω μου κρύβει τον ουρανό

 Ότι αγαπάω με φοβίζει ακόμα

 Κι ότι φοβάμαι με κρατάει ζωντανό

Δεν έχω ρόδο στη λαλιά μήτε κρυμμένο αγκάθι

 Τη γλώσσα μου την έδεσε ένας παλιός χρησμός

 Του χρόνου το αλφάβητο κανείς δε θα το μάθει

 Της αγκαλιάς δε λύνεται ο γόρδιος δεσμός

 

Κώστας Χατζής

Εμείς οι δυο στη γαλαρία

 Ρομάντζο και ταλαιπωρία

 Ιδρώτας και φιλοσοφία

 Γλυκιά ζωή στη γαλαρία

Οι άλλοι κάτω στην πλατεία

 Βελούδο και υπεροψία

 Διαμάντια και καχυποψία

 Μα τι ζωή και στην πλατεία

 Καρδιά μου μη βαρυγκωμάς

 το ίδιο έργο ο σινεμάς

 Για εκείνους παίζει και για μας

 Καρδιά μου μη βαρυγκωμάς

Εμείς οι δυο στη γαλαρία

 Σφιχτά σφιχτά στο παραπέτο

 Το τσίτι μου και μια γαζία

 Ανέμελα πάνω στο πέτο

Οι άλλοι κάτω στην πλατεία

 Βεντάλια και καχυποψία

 Μεταξωτή μονοτονία

 Μα τι ζωή και στην πλατεία