Τζένη Βάνου & Γιάννης Βογιατζής

Δε ζω χωρίς εσένα ούτε λεπτό

 Αγάπη μου της μοίρας ήταν γραφτό.

Θέλω κοντά σου να μείνω

 Θέλω σκιά σου να γίνω

 Κάθε πληγή ν’ απαλύνω

 Που σε πονά...

Τα βλέφαρά μου να κλείνω

 Να με φιλάς και να σβήνω

 Θέλω κοντά σου να μείνω

 Παντοτινά...!

Σε νιώθω, σε λατρεύω και σε ποθώ

 Κι αν κάποτε σε χάσω θα τρελαθώ.

 

Γιάννης Πάριος

Μεσ’το σκοτάδι της ζωής μου γίνε φως

 γίνε ξενύχτι γίνε πόνος δυνατός

 γίνε γκρεμός θα φύγω εγώ θα τρέξω

 γίνε ότι θες μπορώ να σε αντέξω

Μεσ’την καρδιά μου αν θέλεις γίνε μια πληγή

 γίνε εφιάλτης μεσ’τη νύχτα μια κραυγή

 γίνε φωτιά στις φλόγες σου να πέσω

 γίνε ότι θες μπορώ να σε αντέξω

ΤΡΑΓΟΥΔΙ : ΕΛΕΝΗ ΡΟΔΑ

Έξω απ’ το τζάμι βλέπω μια σκιά να φεύγει

 μέσα στην μπόρα και στης νύχτας τη σιωπή

 ήσουνα εσύ, γιατί να φύγεις, είπες, πρώτη

 και φωτογράφισα στη μνήμη τη στιγμή.

 

 Πώς μπορεί ένα πρέπει

 μια ζωή ν’ ανατρέπει

 πώς μπορεί μ’ ένα γεια σου

 να χαθεί η αγάπη η δικιά σου.

 

Έξω απ’ το τζάμι τίποτα κανείς δε βλέπει

 ούτε σκιές ούτε το κλάμα της βροχής

 δεν το κατάλαβα γιατί αυτό το πρέπει

 τόσο σκληρά να το πληρώσουμε εμείς.

 

Θάνος Μικρούτσικος- Ρίτα Αντωνοπούλου

Αχ τέλεια ομορφιά τέλεια ψυχή μου..

παρ’ το μαχαίρι σου προτού με συναντήσεις..

εκρηκτικός μηχανισμός θα ναι η ζωή μου..

και η δική σου η αποθέωση της πτήσης..

 

 Θα κατεβούμε τα σκαλιά τέλεια ωραίοι..

μαύρο και κόκκινο κ λάμα που γυαλίζει..

θα βρούμε όλα τα πολύ παλιά μας χρέη..

καθώς θα σφάζουμε αργά θα ψιχαλίζει..

 

Θα μας φωτίζει ένα φως σαν υπερκόσμιο..

γυαλιστερό μαύρο μποτίνι μες στο αίμα..

έλα απόψε μοναχός μέσα στο κόσμο..

θα βγούμε υπέροχα λιοντάρια πεινασμένα..

 

Μόνοι μετά θα κοιταχτούμε μ’ ένα τρόμο..

που μόνο ο τέλειος έρωτας μπορεί ν’ ανάψει..

θ’ αγαπηθούμε όλο πάθος κ όλο πόθο..

και αργά ο ένας τον άλλο θα κατασπαράξει...!

 

Στράτος Διονυσίου

Η κοινωνία μοιάζει μ’ έναν ποταμό,
που παρασύρει ό,τι βρει στο πέρασμά του
και δε γλιτώνει απ’ τον άδικο πνιγμό,
ο κάθε άνθρωπος που πέφτει στα νερά του.

Ένα ποτάμι είσαι και συ,
βρε παλιοκοινωνία,
που κάνεις κάθε άνθρωπο,
να ζει στην αγωνία,
να ζει στην αγωνία.

Όταν βρεθείς μέσ’ στο μεγάλο ποταμό,
τίποτα πια δε σε γλιτώνει απ’ την ορμή του,
σε βασανίζει και σε σπρώχνει στο χαμό
και σ’ έχει δέσει πια η μοίρα σου μαζί του.

Η κοινωνία μοιάζει μ’ έναν ποταμό,
που πότε ήσυχα κυλάει και σε πάει,
σ’ ένα ταξίδι που δεν έχει τελειωμό
και πότε άγρια στα βάθη σε τραβάει.

Γιάννης Κότσιρας

Ένας έρωτας φτηνός,

Τρομαγμένος, λιγοστός

 Κι ύστερα δυο λέξεις ήρεμα

 Κι ένας γκρεμός.

Ένας έρωτας φτηνός

 Λίγο πάθος, λίγο φως.

Κι ύστερα δυο λέξεις ήρεμα

 Κι ο χωρισμός.

Μουσική: Μανώλης Χιώτης

Κίνδυνος θάνατος είναι τα μάτια σου,

αυτά τα μάτια σου τα πονηρά

 που μ’ αναστάτωσαν μόλις τ’ αντίκρισα

 και μου ’χουν κάψει την καρδιά.

 

 Όταν τα μάτια σου μου ρίχνουν ένα βλέμμα τους,

μου ηλεκτρίζουν την καρδιά μ’ όλο το ρεύμα τους.

 

Κίνδυνος θάνατος είναι τα μάτια σου

 και μου ανάψανε βαρύ καημό.

Εκμεταλλεύεσαι τα χτυποκάρδια μου

 και δε λυπάσαι που πονώ.