Στράτος Διονυσίου

Όταν μ’ αγκαλιάζεις, πάψε να μιλάς

 τι είναι η ζωή μη με ρωτάς.

Τη ζωή εγώ τη βλέπω,

ένα λάθος, ένα ψέμα,

ένα όνειρο που φεύγει, μια σκιά,

τη ζωή εγώ τη βλέπω,

μέσα στο δικό σου βλέμμα,

σαν τραγούδι, σαν ελπίδα,

σαν κρυφή παρηγοριά.

Είσαι ένα κομμάτι από τη ζωή,

είσαι εσύ η ίδια η ζωή.

Τζένη Βάνου

Δεν έχουν το δικαίωμα

για σένα να μου λένε

τα στήθια μου να καίνε

να τρέχω σαν τρελή για να σε βρω

να λιώνω να πονώ να λαχταρώ

Δεν έχουν το δικαίωμα

να με περιφρονούνε

μαζί σου σαν με δούνε

να λένε ότι είμαι αμαρτωλή

που λιώνω στο δικό σου το φιλί

Αν είναι η αγάπη αμαρτία

θα βγω να το φωνάξω με λατρεία

θα βγω να το φωνάξω να το πω

πως είμαι αμαρτωλή που σ' αγαπώ

 

Στίχοι: Κωνσταντίνος Βήτα

Σαν τα παιχνίδια η ζωή σου γυρνά

 απελπισμένα, μια τροχιά μυστική

 πού και πού ο χρόνος σταματά

 νόμιζες πως θα κρατούσε,

μα ήταν μόνο ένα φιλί

Τα βήματά σου χάνονται στα βήματα των άλλων

 αυτή η εποχή θα ήταν κάτι παραπάνω

 αν εσύ κι εγώ ήμαστε μαζί

Σαν τα παιχνίδια η ζωή σταματά

 κι αυτό που ένιωσα μαζί σου μια στιγμή

 βρήκε καταφύγιο στην καρδιά

 με όλα αυτά που πέταξες

 σε κάποιου δρόμου τη στροφή

 

 

Χάρις Αλεξίου - Τα Σύνορα

Λοιπόν κατάσαρκα

τη φόρεσα εγώ την γκρίζα θάλασσα

με μια βουτιά ό,τι ήμουνα αντάλλαξα

τη σιγουριά με το άγριο του καιρού

Πώς θες τα σώματα

να ζουν σαν να μην έχουνε ονόματα

να πάψουν να κρατάνε αποτυπώματα

να πάψουν να θυμούνται τι αγαπούν;

 

Στίχοι: Γιώργος Χρονάς

Να ξέρεις ότι το τσιγάρο που καπνίζεις

 με τον καιρό

 θ’ αφήσει στο δεξί σου χέρι ανάμεσα

 στα δάχτυλα

 ένα ξερό κίτρινο χρώμα που την ώρα

 του φαγητού, την ώρα που βγάζεις

 το εισιτήριο στο λεωφορείο, την ώρα που

 χτενίζεις τα μαλλιά σου στον

 καθρέφτη θα σου δείχνει τις ώρες που φύγαν

 χωρίς ποτέ να μπορέσεις

 να τις κρατήσεις.

Και συ όλο να καπνίζεις.

Όλο να καπνίζεις.

Να καπνίζεις...

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου

Οι μοιραίες συναντήσεις μιας ζωής

 προδομένης και γι’ αυτό αυθεντικής

 σταματάνε σ’ αδιέξοδα μεγάλα σαν τα κύματα.

Και μονάχα εγώ θα μείνω μοναχός

 στους πολλούς τους αριθμούς ο αριθμός

 κι’ αλογάριαστος θα μείνω διαρκώς μεσ’ τα θύματα.

\Μεσ’ το θέατρο του κόσμου τριγυρνώ

 μ’ ένα ρόλο που κι εγώ τον συντηρώ

 και μια σχέση εκ των προτέρων που ξοδεύεται.

Στο μυαλό μου ζω εκείνα που ζητώ

 κι’ όσα δίνει η φαντασία στο πιοτό

 κι’ ό,τι μεσ’ τον κόσμο αυτό απαγορεύεται.

Τα καράβια που δεν έφυγαν ποτέ

 δεν μας θέλουνε παλιέ μου εαυτέ

 να σκεφτούμε μια στιγμή, ένα λεπτό πως ταξιδεύουμε.

Στα λιμάνια μετανάστες σαν πουλιά

 που μαρμάρωσαν και στέκουν σιωπηλά

 και στα όνειρα λιμάνια και ορίζοντες γυρεύουμε.

Κι οι γυναίκες που αγαπήσαμε πολύ

 μας τιμώρησαν χωρίς αναστολή

 και παρ’ όλ’ αυτά το χάδι τους γυρεύουμε.

 

 

Χαρούλα Αλεξίου

Στην Πειραιώς βρεθήκαμε μια μέρα

 και δε θυμόμουν ούτε τ’ όνομά σου.

Σου πέταξα δειλά μια καλημέρα

 και χάλασα τ’ ονειροπόλημά σου.

Είπαμε να μη χαθούμε

 κι ανταλλάξαμε αριθμούς.

Μες στο πλήθος τι να πούμε

 για λαχτάρες και καημούς;

Χωρίσαμε γελώντας στη Σταδίου

 κι ύστερα από λίγο, τι τα θες,

εσύ ξανά ένας σκλάβος του γραφείου

 κι εγώ λυγμός στης πόλης τις στοές.

Είπαμε να μη χαθούμε

 κι ανταλλάξαμε αριθμούς.

Δέκα βήματα πιο πέρα

 τους πετάξαμε κι αυτούς.