Στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας

Ήρθε χαρά στον ύπνο πως έκλεισα έναν κύκλο

 αυτόν που με βασάνιζε σαν φυλακή στον ξύπνιο

 Βρήκα αετό στο δρόμο μου και φίδι βιαστικό

 ξέχασα την καρδιά μου κι έχασα την κυρά μου

 Αγάπη που με μπέρδεψες σε μια συνήθεια δίχτυ

 κρατάω την κλωστή κι αρχίζω απ’ την αρχή

 Κι αν έχασα το δρόμο μου σαν ξέμπαρκο καράβι

 φυσάει αέρας στα πανιά φεύγει κι αυτό το βράδυ

 Όνειρο ήταν μάτια μου μα μού `μεινε ο καημός

 Ταξίδι μου στον ίσκιο δρόμο να κάνεις ίσιο.

 

 

 

Στίχοι: Άκης Πάνου

Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα

 η ώρα που μου σβήνεις τον καημό

 η ώρα που και η σκέψη μου πεθαίνει

 και που δε θέλω να `χει τελειωμό

 Κι αν είναι η αρχή στην κατηφόρα

 η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα

 

Ένας έρωτας αϊτός

Εγώ απ’ τη φυλή των εραστών

 απ’ τη φυλή εκείνων που πονάνε

 στον κόσμο των εφήμερων ληστών

 ακολουθώ αυτούς που αγαπάνε

 

Ο ακροβάτης - Στίχοι: Δημήτρης Αποστολάκης

Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη που τραμπαλίζεται

 για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη πως δε ζαλίζεται

 Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά

 και ποτέ δε κλαίει, ποτέ δεν κλαίει

 

 Για ιδέστε που χει το ερημοπούλι αίμα στο φτερό

 πετά κι ας το βρε θανάτου βόλι, κόντρα στον καιρό

 Με τον καιρό να ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς

 να μένεις μόνος, να μένεις μόνος

 

 Για ιδέστε όλοι δέστε και μένα άλλο δε ζητώ

 που `χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ

 Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς

 μην κλαις πουλί μου, μην κλαις πουλί μου

 

 

Ρίτα Σακελλαρίου

Αν κάνω άτακτη ζωή

δεν θα σε βάλω για κριτή,

γιατί δεν έχεις

το δικαίωμα αυτό.

 

Ήμουν στην άκρη του γκρεμού

μα συ ξενύχταγες αλλού

όταν ζητούσα

κάποιο χέρι να πιαστώ.

 

Αν κάνω άτακτη ζωή,

δικός μου είναι λογαριασμός.

 

 

 

Ποιος έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη; Στα βιβλία δε βρίσκεις παρά των βασιλιάδων τα ονόματα. Οι βασιλιάδες κουβάλησαν τ' αγκωνάρια; Και τη χιλιοκαταστρεμένη Βαβυλώνα — ποιος την ξανάχτισε τόσες φορές; Σε τί χαμόσπιτα της Λίμας της χρυσόλαμπρης ζούσαν οι οικοδόμοι; Τη νύχτα πού το Σινικό Τείχος αποτελείωσαν, πού πήγανε οι χτίστες; Ή μεγάλη Ρώμη είναι γεμάτη αψίδες θριάμβου. Ποιος τις έστησε; Πάνω σε ποιους θριαμβεύσανε οι Καίσαρες; Το Βυζάντιο το χιλιοτραγουδισμένο μόνο παλάτια είχε για τους κατοίκους του; Ακόμα και στη μυθική Ατλαντίδα, τη νύχτα πού τη ρούφηξε η θάλασσα, τ' αφεντικά βουλιάζοντας, μ' ουρλιαχτά τούς σκλάβους τους καλούσαν. Ό νεαρός Αλέξανδρος υπόταξε τις Ινδίες. Μοναχός του; Ό Καίσαρας νίκησε τούς Γαλάτες. Δεν είχε ούτ' ένα μάγειρα μαζί του; Ό Φίλιππος της Ισπανίας έκλαψε όταν ή Αρμάδα του βυθίστηκε. Δεν έκλαψε, τάχα, άλλος κανένας; Ό Μέγας Φρειδερίκος κέρδισε τον Εφτάχρονο τον Πόλεμο. Ποιος άλλος τόνε κέρδισε; Κάθε σελίδα και μια νίκη. Ποιος μαγείρεψε τα νικητήρια συμπόσια; Πόσες και πόσες ιστορίες. Πόσες και πόσες απορίες. ( Μπρεχτ-μετάφραση Μάριου Πλωρίτη)

 

Στίχοι- Μουσική: Αφροδίτη Μάνου

 

Η νύχτα μεθυσμένη σαν κι εσένα

 καπνίζει ένα τσιγάρο γαλλικό,

Τα φρένα μας απόψε είναι σπασμένα

 και το ταξίδι συγκλονιστικό.

 

 Το στόμα σου μυρίζει

 αλκοόλ και γιασεμί.

Το βλέμμα σου τρικλίζει.

Μη!

Το σπίτι μου γυρίζει

-Θεούλη κι ουρανέ-

Το στρώμα φωσφορίζει.

Ναι!

 

Κοιμήθηκες χωρίς να μου τελειώσεις

 αυτή την ιστορία την τρελή

 για κείνο το σαξόφωνο με δόσεις

 και το ρουμπίνι το πορτοκαλί....